Zomaar een zaterdag in Amsterdam.

Schrijver dezes is een gelukkig mens. Mijn lezers weten dat dat zeker niet een vanzelfsprekende zaak is en in mijn schrijfsels is in de afgelopen drie jaar de nodige rampspoed met enig geweeklaag ontvangen. Niet dat ik mezelf nu een ouwe zeur of zo vind maar toch he?

Veel van mijn schrijfwerk, niet alles!, staat er dicht bij het leven dat ik van dag tot dag onderga. Die laatste zes jaar waarvan ik er vier schrijvend heb doorgebracht zijn niet gemakkelijk geweest. Medische ellende, eenzaamheid, liefdes die niet uitwerkten, het is allemaal gepasseerd. Sommige zaken zijn nog niet opgelost en sommige zullen dat ook misschien nooit worden. Ik ben opgegroeid met bijbelverhalen en vooral die van David en Jozef hebben me altijd aangesproken. Mozes ook wel maar dat werd me toch te gewelddadig. Ik ben dus ook opgegroeid met ‘de zeven vette jaren en de zeven magere jaren’. Het is een verhaal dat ik altijd in het achterhoofd heb gehouden in de vette jaren die er zijn geweest. Het is ook een verhaal dat gedurende de magere jaren me altijd hoop heeft gegeven. Voor mijn gevoel ben ik in het zevende magere jaar inmiddels, zeker als ik 2003 meetel een cataclysmisch jaar dat als voorbode diende voor de complexiteit van het ontstaan van een nieuw leven en misschien wel een nieuw mens.

En nu zit ik dan op een terrasje ergens in Amsterdam te genieten van een kopje koffie in het zonnetje. Mijn vriendin heb ik weggekust naar een mooie middag en avond voor haar op het Fringe Festival en zelf breng ik mijn tijd door met genieten van het leven. Genieten van de gedachte aan haar, aan de plannen die we hebben. Zomaar een zaterdag in Amsterdam waarop ik me bedenk dat ik weer een toekomst heb. Die afgelopen jaren waren immers toekomstloos omdat ik bang was geworden voor een toekomst. Bang voor weer een volgende rampspoed. Want zo gaat het als je ergens in die magere jaren verkeerd. Plannen maken was een vijandige activiteit want ze zouden toch wel doorkruist worden. Liefdes durfde ik niet te ontvangen op een manier die me verder bracht en die ene ontmoette ik niet. Maar ook zeven magere jaren gaan voorbij. Er komt een moment dat rampspoed iets van het verleden wordt en het is een bijzondere gewaarwording dat wanneer de belangrijkste lasten niet meer de hoofdrol spelen er ruimte komt. De afgelopen  week brak er het licht door dat me serieus aan een toekomst doet denken. Een toekomst die ligt achter de komende paar jaar waarin we samen een avontuur aangaan dat te mooi is om te bedenken maar dat tegelijk binnen handbereik is gekomen. Twee jaar van werken, lesgeven, helpen in Nepal met om het half jaar een paar maanden onderbreking want de wortels in mijn westerse wereld zijn er wel degelijk en ik weet zeker dat als we een tijdje daar in dat verre land zijn en leven in omstandigheden die ik me nu nog amper kan indenken het verlangen naar mijn naasten en mijn vriendenkring groot zal zijn. Gelukkig denk ik dan maar. Ik weet, we weten ook dat er na die twee jaar nog een heel leven voor ons ligt, er vanuit gaande dat we gezond blijven. Een leven dat het waard is om aan te gaan en waarbij er ongetwijfeld wel moeilijkheden zullen zijn maar die ons lokken om mee te gaan maken.

Op zomaar een zaterdag in Amsterdam leer ik mezelf weer om een toekomst te visualiseren, niet alleen maar samen met mijn lief. Een toekomst waarbij we hopelijk samen oud worden. Ik een beetje eerder misschien maar dat is niet erg. Een toekomst waarin ik, gegeven het ingewikkelde leven dat ik heb geleden én gegeven de lessen van die zeven vette en zeven magere jaren, naar uitkijk als een mooie horizon. Een horizon met de verlokkingen van het onverwachte, met voorspoed en tegenspoed. Een horizon die de belofte van kansen in zich heeft in plaats van de zware deken van belemmeringen en blokkades. Een toekomst ook waar ik niet alleen voor kies en aan werk maar waar we dat samen doen.

Op zomaar een zaterdag in Amsterdam voel ik me eindelijk weer een gelukkig mens. Ouder, misschien wijzer, minder onzeker. Gelukkig omdat ik een bestemming heb gevonden bij een ontzettend lieve vrouw waarmee ik weer durf plannen te maken die niet alleen door mij gevormd worden maar ook door haar. Samen een leven leven, samenleven. Samen Léven! De zon prikkelt mijn rug en mijn zinnen, de muziek klinkt mooier dan anders en er is niets meer dat me kan beroven van dit gevoel.

Zomaar op een zaterdag in Amsterdam.
De zon is week, ik denk aan jou en dan
zie ik een lach en zie ik een mooi leven.
Leer ik gelukkig zijn en denk ik heel even
dat dit hier zomaar gratis bestaan kan.
Voel ik geluk en weet: dat is houden van.

Zomaar op een zaterdag in Amsterdam
breken de grijze wolken en breekt de ban.
Zie ik de zon en voel de warmte me strelen
denk aan ons en over een toekomst delen.
Ik weet dat het mag en eindelijk ook kan.
Zomaar op die zaterdag in Amsterdam.

Alice Verheij © 2010

2 thoughts on “Zomaar een zaterdag in Amsterdam.

  1. Dankjewel. Deze – niet zo stoere – vrouw deelt met die andere o zo lieve vrouw een diep verlangen naar een gezamenlijke liefdevolle toekomst. Alsof ik eindelijk thuiskom.

  2. Dit komt me bekend voor. Ik heb mijn vriendin ook leren kennen in Amsterdam en we zijn van plan om er te gaan samenwonen.

    Een tijdje geleden was zij met haar moeder een paar weken in het buitenland en besloot ik naar het restaurantje te gaan waar we eerder uit eten waren geweest, in de week voordat ze vertrok.

    Het was toen nog redelijk mooi weer en ik vermaakte me prima op het terras. Mensen kijken, bootjes kijken en een witbiertje drinken. Op dat moment kreeg ik dat pluizige, gelukkige gevoel dat alleen een ‘wederhelft’ kan geven. Een aanvulling voor de ziel.

    Liefde is een prachtig iets, waar mensen soms te veel en soms te weinig over schrijven. Geniet er met volle teugen van, Alice. Als iemand dit verdient dan ben jij het wel. Zelfs een stoere vrouw heeft soms iemand nodig om bij uit te rusten en uit te storten.

Reacties zijn gesloten.