Alice staakt!

Ja inderdaad, ik staak. Niet in de zin van stoppen met werken, waarom zou ik ook maar in de zin van verzet staken. Ik staak mijn verzet. Noem het capituleren, opgeven, de handdoek in de ring smijten of het hoofd op het blok leggen. Het punt is dat het me teveel kost om het vol te houden dat verzet. Ik ben nu al een aantal jaren totaalweigeraar en om hele persoonlijke redenen kan ik dat niet langer meer volhouden. De liefde dwingt me er toe en dat is op zich een prettige vorm van dwang.

Nu hoor ik U denken ‘maar wat voor verzet staakt ze dan?’ Ik zal het uitleggen. Ik staak het verzet tegen één van de laatste mensenrechten schendende Nederlandse wetten. De wet die voorschrijft dat als ik in mijn paspoort en op al die ander plaatsen mezelf wil kunnen zijn ik een document aan een rechtbank moet overleggen waarin staat dat ik onvruchtbaar ben. Dat ik geen kinderen (meer) kan krijgen. Een wet die verlangt dat ik aantoon dat datgene wat dat mogelijk maakte verwijderd is, weggesneden. Een wet die eist dat ik op papier aangeef dat mijn fysieke integriteit is aangetast. Een wet die er niet mag zijn. Niet mocht zijn ook maar er dus wel is. Een wet tenslotte die dus rechtstreeks indruist tegen artikel 3 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens ‘Een ieder heeft het recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon‘.

Na een paar jaar ellende van brieven in brievenbussen die niet aan mij maar aan een meneer Verheij zijn geadresseerd geef ik het dus op.

De komende weken ga ik de vernederende gang om bij het VU / OLVG te vragen om de juiste papieren, de artsenverklaring en zo meer. De vernedering om dat dan op te sturen naar de rechtbank en daar vragen om de verandering van M naar V te doen laten plaatsvinden tegen een gereduceerd tarief omwille van het feit dat de armoedeval dusdanig ernstig is geworden dat ik niet het volle exorbitante bloedgeldtarief kan betalen dat verlangd wordt van de meer kapitaalkrachtige burgers. Om dan te moeten ondergaan dat er formeel mensen bezwaar mogen aantekenen tegen die verandering die fysiek al lang is doorgevoerd. Omdat de wet dat nu eenmaal voorschrijft. Een juridische idioterie die mij en de belastingbetaler geld en een rechter, griffier, procureur en nog wat mensen aandacht vraagt. Terwijl ze er verdomme niets mee te maken hebben!

Ik geef het dus op want ik ben op het punt dat ik verder wil met mijn leven, met ons leven. Omdat ik niet wil dat mijn vriendin de confrontatie met de gevolgen van die schandelijke wet moet ondergaan nu we voor elkaar gekozen hebben. Ik wil dat het voorbij is, dat ik het boek van geslachtsaanpassing kan sluiten. Dat ik gewoon kan leven en zijn wie ik ben en door diezelfde discriminerende en mishandelende overheid ook geadresseerd wordt als de vrouw die ik ben.

De capitulatie is er ook een voor de politiek die niet in staat is gebleken een einde te maken aan een juridische schandvlek en zich vooral druk maakt over hoe nog meer mensen kunnen worden uitgesloten van van alles en nog wat. Een opgave van een strijd waarin ik me niet gesteund heb gevoeld door de organisaties binnen de eigen kring die dit punt hadden moeten binnenhalen in de afgelopen kabinetsperiode maar die uitblonken door onmacht en passiviteit. Ik hoop natuurlijk dat iemand het stokje overneemt en zich publiekelijk opwerpt als weigeraar voor een tijdje. Om politiek en belangenorganisaties aan te zetten tot verandering van die rotwet.

Ik heb het besluit genomen om mijn strijd niet verder te voeren maar mee te gaan in wat de huidige wet van me eist en dat is een moeilijk besluit geweest. Maar ik heb het genomen in de wetenschap dat er geen schijn van kans is dat met de huidige politieke constellatie en de slappe verpolitiseerde houding van de belangenbehartigers verandering tot stand komt.

Oven een paar maanden zal ik een nieuw paspoort kunnen aanvragen om daarna geen overheidsbrieven meer in de bus te krijgen voor die schim uit mijn verleden. Diep in mijn hart haat ik de Nederlandse politiek voor haar laksheid en hypocrisie. Mijn ‘j’accuse’ blijft misschien nog even nagalmen. Meer kan ik niet opbrengen. Sorry lieve mensen.

Alice Verheij © 2010
voormalig totaalweigeraar

4 thoughts on “Alice staakt!

  1. @vreer
    Lief typmonster van me. Dank je. Mijn activistische benadering van de zaak veranderd natuurlijk niet. De praktische wint wel want de keuze om te proberen de rest van mijn leven te delen met de vrouw waarvan ik hou vergt een stap waarin ik ook juridisch niet meer die niet bij mij passende M aan me heb hangen.

    Ik verafschuw het gebrek aan interesse en gevoel voor urgentie in de samenleving en de politiek als het om genderzaken gaat. Dat is zo sterk geworden dat ik zelfs aan het afhaken ben bij deze maatschappij die mij, jou en vele anderen ontkent. Ik flow op dit punt mee met een draconische mensonterende wet die mijn in het diepst van mijn persoon ontkent en juridisch verkracht, maar ik flow mee omwille van de liefde.

    Dat deze samenleving, inclusief politiek, te stupide is om gender variëteit te accepteren als geschenk is een triest vaststelling. Het is ook een vaststelling dat onze samenleving de beschaving ontbeert om mensen ruimte te geven om te leven. Ik beklaag deze samenleving daarom.

    Het doet pijn de strijd te moeten opgeven maar ik kies nu voor persoonlijk geluk en wens daarbij het voltallige demissionaire kabinet én de afgetreden PvdA ministers en staatssecretarissen die ons soort mensen zo genegeerd hebben van harte een diepgaand persoonlijk genderconflict toe. Voor een weekje maar hoor want echt haatdragend ben ik niet. Ik spuug op deze wet.

    Ik overweeg een open brief te sturen naar de media over dit onderwerp maar wil dat alleen doen met steun in naam en toenaam van andere genderandersen.

    Alice.

  2. Joh (m/v/a).Ik ken je en ik lees dat het je heel erg aan jehart gaat om dit besluit te nemen. Ik had ook gehoopt dat het al lang verder zou zijn, dat er ongeveer al een wet was die goed was. Maar tussen droom en daad, etc…
    Ik denk dat je aan jouw publiek en diverse anderen een duidelijk teken hebt gegeven. En ook in het opgeven toon je duidelijk aan hoe verrot de situatie is. Hoe nijpend die dingen worden. Wat een verneukeratieve prutmaatschappij we in leven. Hoe zeer je een minderheidsstrijd (binnen ene minderheidsstrijd) voert. Geen idee of het je tot troost strekt, mar ook Martin Scheinin, de VN rapportuer over trerrosisme die de praktische problemen van dit soort prutwetten aangaf moest bakzeil halen. Rapport is niet goedgekeurd, gender paragraaf afgewezen.

    Ik hoop dat het transgedner collectief (sprekend gecreerd) jouw fakkel voortdraagt. En verde zijn er nog ander manieren om (radicaal) aan te geven dat het grondig mis is in dit prutland. Daar hebben we geen prutforamtie voor nodig.

    Als het goed is ga je na deze actie een in de basis gelukkiger leven tegemoet. En dat gunnen we je allemaal. Misschien maakt he energie vrij voor beter dingen op een beter manier. Ik hoop hetin elk geval.

Reacties zijn gesloten.