Een rat in Schotland.

Lang geleden, heel lang geleden was er eens een koning van Engeland. Die Koning had er een gewoonte van gemaakt om te trouwen met telkens weer een andere mooie koningin. Dat moest wel want de ene na de andere koningin kon er niet voor zorgen dat er een prinsje geboren werd. Telkens weer ontstak de koning in woede als duidelijk werd dat de hoop op een mooie sterke prins als opvolger tevergeefs was. De oude koning werd er niet alleen boos maar ook heel moe van. Hij gooide zijn koninginnen in het gevang, sloot ze op in ver afgelegen kastelen of onthoofde zelfs. Want de koning was er van overtuigd dat het niet aan hem lag dat er geen prinsje kwam.

Nu was de koning ondanks zijn wandaden een Christen en dus was er buiten de koning zelf nog iemand die de baas in de wereld was. Die zelfs de baas over de koning was. Die iemand was de Paus. Die Paus, zo dachten de Christenen was de opvolger van de heilige Petrus en dus de baas van alle goedgelovigen in de hele wereld. Het was wel een rare want hij hulde zich in allerlei spannende jurken en omringde zich met een heleboel schurken. Kardinalen, bisschoppen, priesters, misdienaren en ga zo maar door. Stuk voor stuk mannen. En net als die Koning van Engeland moesten die met zijn allen niets van vrouwen hebben.

Op een dag was het weer zover. De koning wilde van zijn koningin af en zocht een nieuwe. Hij wilde scheiden maar de Paus vond dat geen goed idee. Want scheiden mocht niet volgens de regels van het mannenclubje van de Paus. En dus kregen de Paus en de koning ruzie. Zo’n grote ruzie dat de koning op een dag zei ‘ik heb niks met die Paus te maken! Ik wil mijn eigen mannenclubje en dan bepaal ik zelf dat ik mag scheiden van die stomme koningin die me toch geen prins kan bezorgen.’

En zo geschiede.

Vele jaren later, eeuwen later zelfs, was er een koningin in Engeland. De tijd van koningen was al lang voorbij. De koninginnen hadden het al tijden voor het zeggen en nog steeds was de koningin ook de baas van het mannenclubje. Hoewel er zo hier en daar wel een vrouw lid mocht worden van de club. Prinsen waren er genoeg maar de koningin had helemaal geen zin om een prins op de troon te laten komen dus zelfs toen ze heel erg oud was zat ze nog steeds op de troon. De ruzie met de Paus was in de loop van de honderden jaren voorzichtig bijgelegd en dus nodigde zij de Paus uit voor een kopje thee in haar kasteel in Schotland. Ze was natuurlijk nieuwsgierig of die Paus nog steeds jurken droeg en ze moest er stiekum om lachen.

De Paus nam de uitnodiging aan maar zonder dat de koningin er op verdacht was had de Paus een lelijk plannetje. Hij wilde immers Engeland weer veroveren en de baas worden in het land van de koningin. Er waren zelfs al bisschoppen uit het clubje van de koningin overgelopen naar de club van de Paus en zelfs de vorige minister president was lid geworden van de club van de Paus. In heel Engeland werden steeds meer mensen lid van de club van de Paus want in het clubje van de koningin was al jaren ruzie. Die club van de Paus was trouwens wel een hele rare club geworden. Zo deden ze massaal aan vieze spelletjes met jongetjes, begluurden ze de jonge leerlingen op de scholen van de club. De club van de Paus vond ook dat mannen niet van mannen mochten houden en vrouwen niet van vrouwen. Mensen die eerst man waren en later vrouw werden of andersom mocht ook niet. En het maken van kindjes mocht niet belemmerd worden door rubberen zakjes en pilletjes. En als mensen dan een hele enge ziekte kregen omdat ze de rubberen zakjes niet mochten gebruiken dan vond de club van de Paus dat de schuld van die mensen zelf. Eigenlijk was die club van de Paus een hele grote boevenclub geworden.

Maar de koningin had het niet door en dus ontving ze die Paus in de verwachting dat het een slechts een rare man in een jurk zou zijn die op high tea zou komen en zich tegoed zou doen aan scones met boter en jam en gebakjes en lekkere koekjes.

Het liep allemaal anders. Nog voor de Paus met zijn vliegtuig landde in Schotland liet hij weten dat het land van de koningin een slecht land was. Dat mensen die niet in de Paus en zijn kornuiten geloven een bedreiging zijn voor de mensheid en zo nog een paar dingen waar de onderdanen van de koningin heel erg van schrokken. En toen de Paus eenmaal geland was en onder luid gejuich van zijn volgelingen in het land van de koningin naar het kasteel gereden werd begon het duidelijk te worden wie die Paus eigenlijk echt was. Ondanks zijn vermomming in die mooie jurken met al dat goud en die gekke petjes en puntmuts van hem en zijn gouden staf en kettingen bleek dat hij helemaal geen mens was. De Paus was geen mens maar een verklede rat.

Al die jaren had de koningin gedacht dat de Paus een meneer was maar het bleek dus een rat te zijn. Eentje ook die af en toe onverstaanbare liedjes zong in een oude taal die nauwelijks meer door iemand verstaan werd. Hij was helemaal geen hoofd van de club van mannen uit dat stadje in de grote stad Rome. De Paus was een zingende rat. Een Ratzinger.

En de koningin? Ze gaf de rat in zijn jurk thee, luisterde naar hem maar huiverde om de vieze woorden die de rat sprak. Ze dacht ‘had ik die Paus maar niet uitgenodigd, dan had ik nu niet met een rat thee moeten drinken. Ratten zijn vies.’ De onderdanen van de koningen dachten er ook het hunne van. Velen werd duidelijk dat de oude koningin inmiddels zo oud geworden was dat ze domme dingen deed. Zoals een rat uitnodigen in haar kasteel. Langzaam maar zeker kwam de oude koningin alleen te staan en ze werd er verdrietig van en moest een beetje huilen. Maar er was niemand die haar wilde troosten.

En de rat dan? De rat lachte in zijn vuistje en keek om zich heen of er nog kleine jongetjes waren om vieze spelletjes mee te doen in gekke uniformpjes met vreemde kruisjes. Hij leefde helaas nog lang en gelukkig.

Alice © 2010

Voor die mensen die echt in sprookjes geloven:

4 thoughts on “Een rat in Schotland.

  1. @fré sorry komt niet aan bij mij. Ratzinger Is een mensenrechtenschendende crimineel en die vuiligheid in zijn kerk moet nu eindelijk maar eens opgeruimd worden. het waren en zijn moordenaars uit naam van hun god.

  2. Oké, hierbij een kritische blik op Alice-als-schrijfster. Wat ik bewonder in dit stuk is het eerste deel: een stuk historisch-besef. En deels ook in de kennis over de actualiteit en de schrijfstijl/humor (Rat-zinger) in het tweede deel.

    Waar je voor mijn gevoel sterk de mist in gaat is in de karikatuur over de man-in-een-jurk en de pedofielen en in de herhaling van deze feiten. Kijk op de site van de Gay-krant, de gemiddelde homo brandt de kerk net zo vaak en net zo scherp af als jij het doet. En ook net zo on-genuanceerd.

    Probeer eens wat meer informatie te vinden over de problemen van de RK-kerk. Probeer eens wat inlevingsvermogen met de problemen die een paus-van-nu (en de RK-kerk van nu) heeft: de problemen van de globalisering van de RK-kerk, de stromingenstrijd erbinnen. Hoe doe je recht aan de historische visie op wat een paus is en hoe past dat in het huidige tijdsbeeld? Hoe ga je om met de paus/Christus-beelden binnen de kerk (wat in elk continent beduidend anders ligt)? Hoe ga je om met homoseksualiteit/transseksualiteit/vrouw-in-het-ambt in een wereldgodsdienst, waarbinnen veel continenten stomweg nog lang niet zo ver zijn dat ze homoseksualiteit/transseksualiteit/vrouw-in-het-ambt zien als iets dat Gods-normaal is? Hoe kan de man hier zo in opereren dat -zowel- Rooms-Katholieken in het westen, -als- Rooms-Katholieken in de andere continenten hier -wel- in meekunnen en -zonder- dat dit de volgende kerkscheuring veroorzaakt met kerken in andere continenten? Dit is beduidend moeilijker dan dat dit in de protestantse kerken ligt (omdat je daar per kerkelijke gemeente een eigen visie kunt hebben, dit is in de RK-kerk in principe onmogelijk).

    De moraal van jouw stukje, hoe leuk het qua vorm ook geschreven is, is inhoudelijk gezien mijns inziens amper beter dan de gemiddelde afkraak-bericht onder de artikelen van de Gay-Krant: het mist achtergrond. En daarmee mist het mijns inziens ook body.

    Doe ermee wat je wilt (of niet).

    Groetjes,

    Frederique

    • Ik ben het hierin echt wel met Alice eens, ik kan me totaal NIET verplaatsen in die man in jurk. En zoals je vast wel op tv hebt gezien (ik zeg nu niet dat de tv altijd gelijk heeft, want natuurlijk spreken zij de halve waarheid) zijn er toch wel verdacht veel incidenten rond de katholieke kerk en jongetjes. Dus dat stereo-type is toch een beetje uitgekomen nietwaar?

      Hoewel ik het over 1 ding ook met jou wel eens ben:
      Dit stukje was een beetje eenzijdig en toch zeker wel een afkraak-bericht, maar alice haar blog is dan ook de plek waar ze haar hart lucht. Dus alice naar jou: Probeer toch iets minder de cliche achterna te hollen, het is prima af en toe wilders en de kerk af te kraken maar probeer niet te vervallen in eentonigheid in je werk.

  3. A beautiful fairy-tale Alice

    I never before saw a Santa Claus wooden like your Rat…..

Reacties zijn gesloten.