Over bretels en een breekijzer.

‘Heb jij het gezien?’
‘Wat gezien?’
‘Ach kom, De Wereld Draait Door natuurlijk. Die ruzie tussen die Storm en Jort.’
‘Nee, heb ik wat gemist dan? Kan het me niet voorstellen met die twee.’
‘Was wel lachen hoor, ze zaten mekaar helemaal af te branden. Vooral die Storm ging er tekeer.’
‘Mwah. Ik lag gisteren lekker op de bank met de laatste van Coelho. Is mooi hoor, heb jij hem al?’
‘Coelho? Wie is dat?’
‘O help. Een schrijver. Zijn nieuwe boek is net uit.’
‘Zegt me niks, ik lees niet.’
‘O. Kijken wel?’
‘Ja, naar Matthijs.’
‘Niks voor mij, praat me te snel. Doe mij maar een boek.’

De twee meiden zaten een eilandje verder in de trein. Ik ga liefst altijd aan een eilandje zitten als ik alleen reis want dan is er nog eens kans op een ontmoeting en ik hou wel van een gesprekje. Omdat mijn vierkantje leeg bleef en ik geen zin in mijn iPod had luistervinkte is dus naar de twee jonge vrouwen aan de andere kant van het gangpad. Het duurde even voordat ik door kreeg dat de ene dus de avond ervoor blijkbaar tv had gekeken en overvallen was door de ordinaire woordenwisseling tussen de koning van de imagobretels (die inmiddels een gedateerde verwijzing zijn geworden naar een verleden in ‘finance’) en mister ‘Breekijzer’ ook wel Pieter Brink a.k.a. Pieter Storms. Eenmaal thuis kon ik het natuurlijk niet nalaten om in plaats van mijn neus in de vorige roman van Paolo Coelho te steken Uitzending Gemist maar eens op te zoeken. Nieuwsgierig geworden naar wat de twee testomannetjes op de buis hadden klaargespeeld heb ik me dus op de bank genesteld met koffie en koekjes.

Nu kijk ik zelden of nooit naar De Wereld Draait Door omdat er twee dingen zijn waar ik me altijd aan ga irriteren als dat programma aan staat. Matthijs die weer eens met het bovenlichaam voorover gekanteld de camera in lijkt te duiken en me daarmee te intimiderend is en Matthijs die zo rap praat dat hij slecht te volgen is en me als kijker uitput. DWDD is een uitputtingsslag voor de kijker in mijn ogen en de kwaliteit van het programma zit hem in ieder geval niet in de ruimte die de gasten krijgen om een onderwerp uit te diepen gegeven de extreem hoge interruptie frequentie van de presentator. Zo niet deze aflevering tijdens de clash tussen die twee testobommetjes. Wat kunnen die mannen lekker ruziën. Of eigenlijk is het kijven als een stel jaloerse wijven. Naarmate de ruzie in de uitzending vorderde nam het realiteitsgehalte af en verwerd het tot een surrealistische act van twee blazende mannetjesdieren die ruzieden om het ruziën en omdat ze gewoon een pesthekel aan elkaar hebben. Dat het daarmee, gegeven de prijs van een tv minuut, een dure ruzie was zal iedereen ontgaan zijn. De tijd had natuurlijk beter besteed kunnen worden aan een item over die 70 hongerstakende Nepalezen in Kathmandu, maar goed.

Eigenlijk vond ik het een boeiend sociologisch schouwspel. Een arrogante Kelder die achterover leunend met spottende grijns vileine commentaartjes vuurt tegen een steeds geagiteerder woordenstortvloed van een Storms die zijn oude strijdmiddel van verbale diarree volledig in de strijd gooide om maar vooral zoveel mogelijk tijd te gebruiken om daarmee zijn opponent de kans te ontnemen te spreken. Het begint allemaal met een rustige uiteenzetting van Storms over de verloedering van de journalistiek die door een paar simpele vragen van de presentator al snel over gaat in een rechtstreekse aanval op de journalistieke kwaliteiten van zijn tafelgenoot en opponent Jort. Storms neemt en krijgt de tijd en het duurt vrij lang voordat Jort ingrijpt en doet dat vervolgens op een perfect escalerende manier door de journalist Storms bij de enkels af te zagen met een draak uit diens eigen trieste verleden als ranzig journalist. Vanaf dat moment is er geen houden meer aan. Storms blaast als een soort bebaarde pad in de richting van Jort dat die onbewezen en ongecontroleerde beweringen publiceert op basis van anonieme bronnen, wat journalistiek gezien natuurlijk niet kan. En Jort daagt Storms uit om vooral met bewijzen te komen. Die dat niet doet.

Arme, nou ja arm (zo wil ik ook wel arm zijn), Nina Brink zit braaf op de achtergrond toe te kijken. Die achtergrond is dan wel pontificaal op de eerste publieksrij zodat ze regelmatig in beeld kan komen maar de iron lady of business laat in eerste instantie geen emoties zien. Alsof het laatste gezichtsmaskertje uit cement bestaan heeft. Maar mister bretel zou geen breteldrager zijn als hij niet overgaat tot het tergen van de andere helft van het duo Storms/Brink en uiteindelijk kan Nina het niet uithouden. Ze wordt boos. Ridder Storms probeert zijn gade nog enigszins in bescherming te nemen maar dat lukt natuurlijk niet nadat hijzelf de perfecte munitie heeft aangeleverd door te beginnen over Jort’s SM verhaal rond Nina. Maar de Meesteres heeft de laarzen en het zweepje thuis gelaten en kan niet veel toevoegen aan het steekspel tussen de twee mannen aan tafel. Ze lijkt zomaar sprakeloos en weerloos te zijn. Dat is op zich natuurlijk een openbaring maar werkt niet mee aan deëscalatie van de inmiddels uit de hand lopende tafelruzie. Matthijs kijkt toe, kijkt nog een toe, gaat steeds wanhopiger kijken en ten lange leste besluit hij onder de tijdsdruk van het nakende programma einde in te grijpen. De microfoons van de kemphanen worden gedempt, die van Matthijs een beetje extra opengetrokken en met opengesperde ogen ratelt hij instrumenteel de programmering van de komende aflevering af. De blik op verbijstering. Het eindshot laat een Storms zien die een vluchtige handdruk geeft aan van Nieuwkerk.

De rest is televisie historie.

Natuurlijk zet de ruzie tussen de twee zich voort na deze uitzending. Daarbij komt Storms er bij te staan als een soort Don Quichote die met alle windmolens vecht die hij maar kan tegenkomen en die vervolgens van die windmolens regelmatig tikken krijgt. Nu weer door Endemol die het niet kan waarderen dat Storms verloedering in de journalistiek ‘verendemollisering’ noemt. Een geheel terechte correctie natuurlijk van iemand die zich wel journalist noemt maar dat natuurlijk niet is. En Jort dan? Ach hij grijnst wat, trekt aan zijn bretels en scheurt weg in zijn Maserati op weg naar ongetwijfeld weer een ander liefje. Zoals een journalist in de snelle wereld betaamt.

Ik hou van Paolo Coelho. De man schrijft geweldig maar voor deze keer moet ik bekennen dat De Wereld Draait Door gewonnen heeft bij me. Het mag dan een flutprogramma zijn maar zo’n tv ruzie is wel smullen. Zal wel weer een nutteloos Goois rechtszaakje worden.

Alice © 2010

2 thoughts on “Over bretels en een breekijzer.

  1. Eigenlijk zijn het alledrie reuze irritante mannen.
    Ik vraag me ook echt af wat er zou gebeuren als dit programma vervangen zou worden door een programma met een anchorwoman in plaats van die ratelaar van Nieuwkerk.

    Deze uitzending was een dieptepunt. Veel geschreeuw, geen inhoud en een gespreksleider die zich vooral als lijder opstelde en totaal niet ingreep. Ontstellend zwak.

    Met dan ook die PenW op de buis is het allemaal een droeve toestand geworden. Waar zijn de leuke mooie frisse vrouwen op de buis gebleven?

  2. ’t Geeft mijns inziens ook het gebrek aan kwaliteit van Mathijs van Nieuwkerk aan, die Jort Kelder nauwelijks de ruimte geeft om inhoudelijke antwoorden te geven op de aantijgingen van Storms. ’t Geheel wordt daardoor van een bedroevend laag niveau…

    Ik weet weer waarom ik nooit naar dit programma kijk, bedankt😉

Reacties zijn gesloten.