Alleen, gewond.

Het schijnt niet te mogen.

Zonder er al teveel over te willen vertellen komt het er op neer dat ik toch weer alleen ben. Het zal er wel mee te maken hebben dat ik niet geschikt ben om mee te leven of zo. Maanden van mooie maar ook moeilijke momenten, maken van plannen, werken aan een fantastisch project. Van verliefdheid na een aantal maanden naar samenwonen en dus mijn huis helemaal anders maken. Het was zo mooi om mijn leven te zien opfleuren. Maar allemaal niet genoeg om een toekomst samen op te kunnen bouwen. Het ergste is nog dat ik echt dacht dat dat allemaal wél mogelijk was. Dat het toch nog goed zou komen in mijn leven. Dat ik eindelijk die lieve vrouw was tegen gekomen waarmee ik alles kan delen. Die ik gelukkig kan maken.

Een vergissing zo blijkt nu. De wond is diep. Peilloos op dit moment. Geen idee hoe ik hier duiding aan moet geven. Misschien is het het leeftijdsverschil geweest, misschien het verschil in levensloop. Misschien het verschil in toekomstperspectief. Of het verschil in verwachtingen, ik heb eerlijk gezegd geen idee. Voor nu blijft er alleen verdriet en een koud en leeg huis waar ik echt niet wil zijn. Ik heb me ooit eerder zo alleen gevoeld als nu, weet wat de gevolgen zijn en had niet verwacht dit weer mee te moeten maken.

Hoe ik nu verder moet weet ik even niet. Stappen durf ik niet echt te nemen nu. Het project waar ik aan werkte kan me nu niet motiveren, er moet zoveel teruggedraaid worden en ik weet niet of ik dat wel kan. Zeker niet nu. De ellende is dat je al zo ver in mijn leven verweven bent dat ik je overal tegenkom, wat me alleen maar meer pijn doet. Ik begrijp er helemaal niks van. Het enige dat ik voel is heel veel verdriet. Boosheid is er ook maar ergens op de achtergrond, want verdiend heb ik dit zeker niet. Het gemak waarmee je niet koos om te vechten voor een toekomst samen maar in plaats daarvan zomaar ineens in een dag tijd alles kapot gemaakt hebt heeft me verbijsterd. Maar misschien is het maar beter dat het nu gebeurde, hier gebeurde en niet aan de andere kant van de wereld waar we naar toe zouden gaan.

En voor jou? Ik weet het niet en ik denk dat je het zelf ook niet weet. Weer terug naar een onduidelijk leven? Weer opnieuw beginnen? Weer iemand vinden en die dan na een tijd weer afstoten? Zo zit je toch niet in elkaar? Toch hoop ik dat je vindt wat je zoekt, een doel, een balans.

Alice © 2010

6 thoughts on “Alleen, gewond.

  1. Ook van mij sterkte gewenst. Zoveel pijn en verdriet en tegenslag in zo’n korte tijd… Ik gun het je dat je snel ook de leukere kant van het leven weer gaat meemaken…

  2. Hee Alice,

    ik vind het echt verschrikkelijk voor je! Ik weet nog dat we laatst heel lang hebben gepraat over je reis en alles, ik leef echt onwijs met je mee!😦
    Ik hoop dat het je lukt om hier uit te komen.

    Dikke knuffel! Mick

    • Hoi Mick,

      het is fijn dat je meeleeft. Heel erg lief van je.
      Natuurlijk kom ik hier uit. Ik heb al zoveel meegemaakt, zoveel klappen gehad. Ik ben er nog en ik blijf achter mijn idealen aan gaan. Naar Nepal, schrijven, filmen, leven en misschien ooit nog eens liefhebben. Als me dat in dit leven gegund wordt.

      Dikke knuffel terug en ik heb altijd lekkere koffie klaar staan!
      Alice

  3. Hoi Alice,

    Woorden heb ik niet, voel alleen je verdriet en machteloosheid.
    Heel veel sterkte en dat je een weg mag vinden in deze duistere periode.
    Je bent nooit alleen.

    José

Reacties zijn gesloten.