The day after

Liefdesverdriet is net als verliefdheid een bizarre gemoedstoestand. Waar bij verliefdheid de euforie op ieder moment kan uitbarsten heeft liefdesverdriet de uitwerking dat er op ieder moment tranen opwellen. Soms niet daadwerkelijk maar die beklemming op de borststreek die vlak voor een huilbui er is wordt nadrukkelijk gevoeld. Tenminste zo vergaat het mij. Het is niet de eerste keer dat in een tijdsbestek van een krap halfjaar ik beide emoties doormaak. In die zin is dit jaar een emotioneel slecht jaar aan het worden. Het overlijden van mijn lieve moeder, de verwerking en de uitwerking daarvan wat tot het project van mijn leven moet leiden, de onverwachte en zo welkome liefde en verliefdheid en nu dus dat onverwachte en pijnlijke liefdesverdriet.

Alle emoties zijn me al bekend, ik heb ze eerder gevoeld en weet hoe het verloopt. Ik weet wat de uitwerking is, ik weet dat zo vlak voor de winter de laatstgenoemde emotie voor mij gevaarlijk is. Gevaarlijk in die zin dat een stevige depressie op de loer ligt als een hongerige wolf.

Maar ik ben een niet te verteren hapje voor die wolf geworden. Ondanks de heftigheid van sommige tijden in mijn leven heeft die wolf mij nooit kunnen verorberen. Wel flinke beten toegebracht. Schrammen. Ik noem ze krassen en deuken. En nu is er weer eentje bij. Maar ik heb geleerd. Ik heb geleerd dat juist in zo’n situatie als deze ik mezelf hard moet aanpakken. Uithuilen, de scherven overzien en beseffen dat er geen passende lijm is om te repareren en dan wat gebeurd is tot voltooid verleden tijd verheffen. En dat is precies wat ik doe.

Het zou slecht voor me zijn, zeker met die lelijke wintertijd waar ik zo slecht tegen kan voor de boeg, me te wentelen in verdriet. Nee, dat heb ik al eens meegemaakt en dat kostte me een flink jaar van mijn leven. Ik ben niet van plan dat opnieuw te laten gebeuren. Ik pak mezelf op, zal af en toe die huilbui nog wel krijgen, en ga aan de slag. Aan de slag met mijn project. Nadrukkelijker en intensiever want wat er ook gebeurt, ik zal dat project op de poten zetten en verwezenlijken. Gewoon omdat ik vind dat ik het verdien om dat project te kunnen uitvoeren en beleven. Een leven voor een tijdje in Nepal is te boeiend, gezien vanuit filosofisch perspectief, dat het de praktische problemen maar een tijdje naar de achtergrond moet drukken. Het is een keuze voor mijn eigen belang. Net als de keuze om hard aan de slag te gaan met mijn manuscripten die allemaal tussen de 90 en 100 procent voltooiing zijn gekomen. Afmaken en uitgeven of uit laten geven. Het is hoog tijd.

Liefdesverdriet is een vreselijke toestand die ik niemand toewens. Ik heb het nu te vaak meegemaakt. Deze keer is de omstandigheid van het ontstaan harder en heftiger maar deze keer ben ik sterker en heb ik (helaas) meer ervaring met het verwerken er van. Ik overleef het wel. Letterlijk en figuurlijk. The day after is precies dat: de dag er na. Het is voorbij. De zo mooie liefde is verleden tijd. Niet in mijn hart, wel in mijn hoofd. Een poging tot herstel zinloos want vertrouwen zal er niet meer komen. Ik moet verder, ik heb een doel. Meerdere zelfs.

Dus de komende periode komen die websites er die ik zou gaan bouwen en dat script voor dat toneelstuk, de afronding van die roman en de publicatie van die gedichtenbundel. En uiteindelijk de verwezenlijking van die droom: werken, leven, schrijven en filmen in Nepal. Gewoon omdat ik dat wil. Ongeacht wat er op mijn weg wordt gezet. Dat is vooral een belofte aan mijzelf. Met spijt in mijn hart voor het verlies van wat zo mooi was en tegelijk blijkbaar zo onbereikbaar.

Trouwens wel fijn dat ik wel weer een paar maanden met veel plezier die naaicursus kan gaan volgen. Toch dat Chanel pakje maken want mezelf een beetje verwennen moet kunnen.

Alice  © 2010