‘Incoming…. mail!’

Ik krijg veel email. Nu ben ik een trouwe email lezer. Ik lees al mijn emial, behoudens de viagra aanbiedingen, penis vergroters en vissermail die om mijn ABN-AMRO, ING of andere logins vragen. De meeste mail die ik krijg is niet onverwacht. Fanmail (ik steek nu mijn neus in de hoogte en glimlach) is altijd onverwacht en bijzonder leuk om te ontvangen. Ik antwoord altijd. Ik mag bepaald niet klagen over gebrek aan aandacht. Maar heel soms komt er een mailtje langs dat me de geëpileerde wenkbrauwen doet fronsen. Zo af en toe is er hatemail aan de orde want ik spreek me nog weleens uit over wat blijkbaar maatschappelijke zaken zijn waar aanstoot aan genomen wordt. De reactie daarop is het beste samen te vatten als: ‘Yeah sure. Who fucking cares and bye bye baby’.

Maar heel soms is er mail die me in verbijstering doet afvragen hoe die tot stand is gekomen. Doorgaans is dat email die ik ontvang nadat ik weer eens een persoonlijk stukje over mijn leven heb gepubliceerd. Ik ben daar immers niet zuinig mee.

Zo ook dus vanmorgen toen ik onderstaande mail kreeg.

De afzender / afzendster heeft al een intrigerende naam (ik vindt gitaristes immers erg geil om te zien). De inhoud is echter verbijsterend. Als ik het goed begrijp schijn ik iets te moeten doen. Dossiers opvragen, analyseren en het VU medisch centrum voor de rechter slepen. Want dan wordt ik gered.

Door wie en waardoor ik gered ga worden is mij een volslagen raadsel, maar goed. Ik vraag me natuurlijk af waarom ik mijn dossiers zou moeten opvragen want ze interesseren me hoegenaamd niet. Ik vraag me nog meer af waarom ik zou moeten kijken of het VUmc zich aan het behandelprotocol heeft gehouden. Ten eerste wijs ik dat behandelprotocol zoals het gehanteerd wordt af zoals genoegzaam bekend mag worden verondersteld en ten tweede kan het me geen lor schelen of ze zich aan dat protocol, dat ik dus afwijs, gehouden hebben. Nog aparter is natuurlijk dat het medisch fysieke deel van mijn transitie van mannenlijf naar vrouwenlijf helemaal niet bij het VUmc heeft plaatsgevonden maar in het uitstekende OLVG waar ik geen negatief wordt over zal schrijven omdat ik erg gelukkig ben met de wijze van behandelen daar. Ondanks dat in mijn geval die behandeling maar beperkt succesvol is gebleken waarbij de oorzaken daarvan zeker niet bij de chirurgen lag maar simpelweg een geval van pech en tegenwerkend lijf waren.

De mail verbaasd me nog meer omdat de schijver (m/v/a) mij duidelijk niet kent en al helemaal mijn teksten niet of niet goed gelezen heeft. Het interessante is natuurlijk wel waarom iemand zich geroepen voelt om me een dergelijke mail te sturen? Is het omdat ik over liefdesverdriet schrijf? Of over depressiviteit die zo nu en dan de kop op steekt? Is het een geval van ‘lastig vallen’ of tekstueel stalken? Is het een mail die vooral veel zegt over de situatie van de verzender (m/v/a) of over hoe hij/zij/zhij mijn teksten interpreteert? Het is een puzzel waar ik zonder toelichting van die persoon niet verder mee kom. Een puzzel die me trouwens niet bijster interesseert want ik heb het veel te druk met (over)leven in deze wereld, met schrijven aan mijn romans, toneelstuk, dit schrijfproject, free lance klussen en het werken aan mijn Nepal project. Ik heb waarachtig wel wat beters te doen dan me buigen over mails die wat mij betreft een grenzeloos idioteriegehalte ten toon spreiden. Maar goed, een email is de verantwoordelijkheid van de verzender, niet die van de ontvanger. En die verzender (m/v/a) intrigeert me wel. Al eerder is er een uitwisseling geweest met die anonieme gitariste waarbij de noten steeds agressiever werden en uiteindelijk de commentaarmogelijkheid op deze website voor het IP adres van deze muzikant(e) geblokkeerd werd.

Punt is wel dat ik me irriteer aan mensen die ongevraagd en vooral anoniem ranten of mails sturen met ‘adviezen’. De rants en mails zijn het punt niet, wel die anonimiteit die ik zelf juist nooit hanteer. Het is wat mij betreft een wat laffe manier van verschuilen, alsof je niet verantwoording durft te nemen voor je eigen woorden. Het reduceert ook de waarde van die woorden tot bijna nul. Bijna, want soms vind ik het de moeite waard om wel te reageren. Zoals in dit geval.

Natuurlijk bel ik het VUmc niet, natuurlijk vraag ik mijn dossier niet op en natuurlijk ga ik geen dossieranalyse ten opzichte van het behandelprotocol doen. Natuurlijk ga ik geen proces voeren of schadevergoeding vragen. Niet aan het VUmc, niet aan het OLVG, niet aan psychologen (die van het VUmc begrijpen de wereld van genderdiversiteit toch niet en waarom zou je onkunde vervolgen?), niet aan chirurgen (die soms niet alles kunnen maar wel hun uiterste best gedaan hebben en voor een belangrijk deel een geweldig resultaat opgeleverd hebben). Er is geen reden voor het gehoor geven aan een ‘advies’ om mezelf op deze manier te redden. Misschien dat een verwijzing van mijn kant naar een goede gendertherapeut voor de gitariste wel heilzaam zal zijn. In dat geval, ik ken er een paar voor je. Mail me en je krijgt de adressen van me. Enne, veel sterkte met je genderdysforie want ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat jij die, in tegenstelling tot ik, wel ervaart. Daarin ligt dan naar mijn idee de ware reden van dit bizarre mailtje: angst voor het genderteam geprojecteerd op iemand die het allemaal meegemaakt heeft en dat is jammer.

Alice © 2010
(in haar vrije tijd elektrisch basgitariste)

2 thoughts on “‘Incoming…. mail!’

  1. Fré,
    je begrijpt me geloof ik echt niet. Ik heb geen reden en geen zin om ‘achter het VU aan te gaan’. Ik heb wel wat beters te doen dan mijn tijd verspillen aan hun. Kom op zeg.
    Ik heb ook geen reden om iets met of tegen ze te willen. Ze zijn niet belangrijk meer voor me en ook maar beperkt belangrijk geweest.
    Ik heb niks tegen ze maar ben het hoogstens niet eens met hun behandelwijze en protocol. So what?
    Nah, ze zoeken het maar uit daar. Trouwens, de rest van de transwereld steekt ook geen vingertopje naar het VU uit als het om de werkwijze gaat. Waarom zou ik dat dan wel moeten doen.
    Nee, mijn irritatie zit vooral bij die anonieme schrijfster die mij voor van alles en nog wat uitmaakt en wat mij betreft tot het betere soort basket case behoort. Rijp voor opname. Die idioot peurt nog in mijn netwerk ook en waar ze dat lef vandaan haalt mag Joost weten. Als ik haar naam wist lag er een aangifte wegens stalking. Dat dan weer wel.

  2. Je schreef: “Natuurlijk ga ik geen proces voeren of schadevergoeding vragen […] niet aan psychologen (die van het VUmc begrijpen de wereld van genderdiversiteit toch niet en waarom zou je onkunde vervolgen?)”

    Dit schreeuwt natuurlijk om een antwoord😉. En dat antwoord is: “omdat die mensen met hun onkunde andere mensen schade toebrengen: [1] omdat mensen die wel genderdysfoor zijn maar niet binnen het door de psycholoog bedachte ideaalbeeld van patiënten vallen geen hulp krijgen, [2] omdat mensen langer op hulp moeten wachten dan gezond voor ze is en [3] omdat van de gesprekken met die mensen vaak maar één persoon beter wordt (en dat is de psycholoog die er zowel financieel als qua kennis beter van wordt).

    Of de rechtbank de juiste weg is vraag ik me af. Maar als ik ze niet ga -ver-volgen dan ga ik ze in ieder geval -achter-volgen😉.

Reacties zijn gesloten.