Positieve escalaties.

Sinds de split met mijn (nu dus) vorige vriendin heb ik tot mijn eigen verbijstering ontzettend veel energie gekregen. Ondanks dat ik nog niet graag in sociale verbanden terugkeer waar we samen in verkeerden lukt het me wonderwel om in korte tijd veel tot stand te krijgen. De uitdaging is natuurlijk de coördinatie van het geheel op een manier dat ik ook nog aan (nacht)rust toe kom.

Zo is het Atma Project in een stroomversnelling gekomen en later deze week zal dat op de website zijn weerslag vinden. In ieder geval zal het eerste deel van het project zich concentreren op een ‘levensverhaal’ project over vluchtelingen die ruim twintig jaar terug Bhutan uitgejaagd werden om in kampen in Oost Nepal terecht te komen waar velen van hen nu nog steeds verkeren. Als door de wereld vergeten of veronachtzaamde vluchtelingen. Dat levensverhaal zal draaien om de weg die één van hen volgde. Iemand die het wel lukte om een nieuw bestaan op te bouwen maar die daar enorme offers voor heeft moeten brengen. Het wordt een documentaire en een boek en het zal inhouden dat ik in Nepal én India zal gaan filmen.

Ook ben ik, geheel tegen plan en agenda in, begonnen aan een nieuwe roman. Het zat niet in de planning want er is nog zoveel onafgemaakt werk. Maar de therapeutische werking van de frenzy om in één maand een werk van substantie te leveren is gigantisch. Door veel elementen uit mijn eigen leven te gebruiken in de storyline en een spel met eigenschappen van mensen die ik goed ken is er sprake van een creatieve explosie. Het gevolg: een productie van een slordige tien pagina’s per dag wat voor mij ongehoord is. Na zes dagen schrijven kijk ik tegen zevenenvijftig pagina’s gecorrigeerde tekst aan en het verhaal wordt steeds steviger en spannender. Het is niet de eerste roman die ik schrijf, wel de eerste die zichzelf schrijft en dat geeft een geweldige kick. Het schrijven vergaat me trouwens toch gemakkelijk op het moment. In één week heb ik een productie gehaald van een slordige dertigduizend woorden als ik de bijdragen hier en een paar kleine opdrachten mee tel. Ongehoord voor mijn doen.

Dan zijn er nog die andere zaken. Mijn huis dat ineens zoveel vriendelijker is geworden door opruimen en omzettingen. Deels terugdraaien van de invloed van de kortstondige interferentie van die ander. Het voelt nu wel goed. Ondanks de economische krapte die ik ervaar lukt het me om daar, zei het met hangen en wurgen, mee om te gaan. Daar ben ik eigenlijk best trots op. Het emotioneel afbouwen hier om volgend jaar ver weg ander werk te doen vergaat me goed. Elke week verdwijnt er ballast uit mijn huis en leven. En ja, ik heb zelfs hoe mooi ze ook waren, de foto’s van die meid gewist en verscheurd. En boy, dat voelde goed!

Als ik nu alles overzie en naast elkaar zie dan kan ik gelukkig vaststellen dat er sprake is van een aantal welkome escalaties. Het doorstartende project waarbij het me gelukt is om de schade aangericht door het toevoegen van die ander in dat project en de weken later daarop volgende wegvallen van die ander, is weggewerkt in no time at all. Er ontstaat totaal onverwacht een zichzelf schrijvende roman waarbij mijn handen alleen maar het verloop hoeven vast te leggen en eindelijk, eindelijk begin ik van de zooi af te komen in mijn naar mijn oordeel te volle huis. Escalaties zijn niet altijd negatief.

Ben ik dan gelukkig? Ach, weet ik veel. Ik ben er en ik doe er toe. Wat mij betreft is dat al mooi zat. Wel tijd om mijn social life een boost te geven, gisterenavond was daar al een beginnetje bij COC Haaglanden waar ik me voor het eerst in drie weken weer eens lekker voelde in het gezelschap van lieve mensen.

Alice © 2010