Absolute off-day.

Vandaag heb ik de gordijnen dicht gehouden. Geen muziek aan tot laat in de middag. Muse gedraaid en meer van dat soort post eighties post punk post britpop achtige muziek. Eigenlijk niet om aan te horen, maar vandaag wel. Boos geworden op een paar glazen waardoor er een paar putjes in mijn muur zijn gekomen, tekeer gegaan op Twitter en uiteindelijk in mijn dooie uppie een onsmakelijke diepvries pizza naar binnen gewerkt waardoor ik eigenlijk nog steeds trekt heb. Geen bier, wijn whisky, sigaretten of anderszins in huis, geen sex, niks, noppes, nada. Slechts mezelf en de kat. Er zijn bepaald betere tijden geweest.

Ik had vandaag willen schrijven aan mijn roman. Het lukte niet. Het lukte voor geen meter. Drie verdomd slechte zinnen die de backspace niet overleefd hebben. Een writer’s block wil ik het niet noemen want ik weet precies hoe de rest van de plot verloopt, wat de personages uitspoken en op welke wijze het verhaal zal eindigen. Eigenlijk heb ik juist wel geschreven maar niks op papier gekregen, of in mijn laptop’s geheugen for that matter. Het is één van die dagen waarop ik er uren over doe om me naar de schrijftafel te slepen en wanneer ik er dan zit er na een tijdje niet veel overblijft dan hartgrondig vloeken. Ik wordt er agressief van als het niet lukt om de woorden uit mijn handen te laten vloeien.

De oorzaak weet ik wel. Twee intense gesprekken gisteren op één dag. Ik moet dat niet doen. Ik moet dat niet doen omdat ik weet dat ik het de volgende dag zwaar heb. Vandaag had ik dus eigenlijk gehoopt een flinke klap te geven op de berg werk die er in dit manuscript nog zit maar het is er niet van gekomen. Het idiote van schrijven is dat ik van die perioden heb dat ik in korte tijd heel veel productie heb om dan na een paar dagen stomen en stampen als een krakende wagen tot stilstand te komen. In die stilstand periodes malen mijn hersens verder op dat verhaal dat er wel is maar nog geen definitieve vorm heeft gekregen. Zo’n toestand kan dagen duren om dan uit te monden in weer zo’n extatische fase. Schrijven bij vlagen dus. En vandaag sta ik hartstikke stil. Op dit soort dagen trek ik de stekker even uit mijn leventje. De enige oplossing die ik werkend weet te krijgen is me terugtrekken en afzonderen. Een dag vechten om er weer te staan. Opvallend is wel dat deze dagen altijd halverwege de werkweek vallen, bijna zonder uitzondering is het de woensdag die me te grazen neemt. De dag wordt in oplopende frustratie doorlopen tot op het punt dat ik boos op mezelf wordt. Eten heb ik absoluut geen trek in, water volstaat. De muziek wordt somber en zwaar met als absolute favoriet de muziek en stem van Rufus Wainwright, hoewel soms Cohen en Conte ook in aanmerking komen of die bedplasser James Blunt. Het zijn dagen waarop er misschien wel een soort reparatieproces bij me gaande is. Wanneer anderen dan bij me inprikken en wat van me verwachten dan worden ze teleurgesteld. Ik ben er gewoon even niet en dat is ook aan mijn huis te zien.

Een nacht verder is er weer een morgen en meestal sta ik dan redelijk vlot op, rommel wat in het huishouden, doe boodschappen en als de wereld in mijn directe omgeving dan weer terug gemorphed is naar de realiteit zet ik me achter mijn schrijftafel of met mijn laptop op een andere schrijfplek. Ik start met een goede kop koffie naast me en laat alles er weer uitvloeien. Alsof er niets gebeurt is.

Alice © 2010