Een onverwacht cadeau.

Het is zwaar de laatste dagen. Ik heb moeite met leven, ik zeg het maar eerlijk. Er is veel dat ik doe, er zijn veel problemen op mijn weg en een route heb ik niet of slecht voor een klein deel. Steeds duidelijker wordt het dat ik nog lang niet op het punt ben in dit leven waar ik eigenlijk wil komen. Het punt waar ik van mezelf weet dat ik écht leef.

Het is geen zintuiglijk leven dat ik bedoel want ik ben me maar al te gewaar van mijn zintuigen. Het is ook niet een dagelijks leven in een specifiek ritme dat ik zoek. Het is zelfs niet (meer) een leven dat vervuld wordt door een stabiel samen zijn met een geliefde want dat lijkt niet weggelegd te zijn voor me, ondanks dat anderen me regelmatig op het hart drukken dat ik me daarin vergis. Het is zeker ook geen geloofsleven dat ik zoek want dan zou ik geloof moeten hebben en ik weet werkelijk niet waarin ik dan zou moeten geloven. Goden bestaan niet. Het is misschien een leven als kunstenaar maar mij ontbreekt die unieke kwaliteit die een goed kunstenaar moet hebben. Een uniek ontwikkeld talent. Ik kan wel veel een beetje maar vind zelf niet dat er iets is waarin ik excelleer. Jammer maar helaas.

Ik heb wèl een ontzettende levensdrang die er uit bestaat om me te wijden aan een zaak die ik in mijn hart kan sluiten. Zoals het schrijven van een boek, een mooie avond doorbrengen met goede vrienden of het zingen van een eigen lied. Of meer nog misschien: het werken aan een film over vergeten vluchtelingen. Het werken aan iets dat mij laat merken dat ik leef, dat ik er toe doe. Die levensdrang wordt eigenlijk hoofdzakelijk vervuld door mijn eigen energie en moeite en soms door mensen die ik daarbij weet te betrekken. Maar zelfs dan blijven eenzaamheid en kille zaken als de langzaam maar heel zeker opkomende persoonlijke armoede me beklemmen. Zodanig dat ik bang ben te verdrinken daar in. Door depressieve gedachten, door rechtstreekse tegenslag, door het verlies van controle over de inrichting van dat zo verdomd ingewikkelde leven van me of door simpelweg de grauwheid van het seizoen dat met een grijsfilter mijn dagen kleurt.

Op zo’n moment is er een wondertje nodig of moet er een engel komen.

Vannacht, tijdens het werken aan mijn roman (die een andere titel zal krijgen dan de werktitel) en die in plaats van een chicklit een thriller aan het worden is over een aanslag op een bende vrouwenhandelaren, tijdens dat schrijven pingelde mijn browser om me te laten weten dat er een berichtje in mijn Facebook geland was. Het was een berichtje van iemand die ik zo af en toe via Facebook ‘spreek’. Niet eens buiten de virtuele wereld ontmoet heb. Toen ik het berichtje opende was het een cadeautje (ik hou van de oude spelling van dat woord) in de vorm van een lied uit een speelfilm. Mij gegeven ter inspiratie. Ik vermoed omdat de afzender door heeft dat ik dat heel erg hard nodig heb. Juist nu.

Ik heb het filmpje bekeken en het duurde maar kort voor de tranen me in de ogen stonden door zowel de uitvoering als de tekst van dat lied. Een lied gezongen door een prachtige vrouw die in al haar kwetsbaarheid laat zien waar het om gaat. Gewoon het leven leiden dat je zelf graag wilt. Precies, maar dan ook precies, zoals ik dat ook wil. Ondanks de problemen, ondanks het verdriet over verloren gegane liefde, ondanks tegenslagen en rampen, ondanks het zicht op de pijn in de wereld. Ondanks dat alles, het leven dat zo waardevol is om geleefd te worden. Michael, dank je wel. Het is je gelukt om me hiermee uit mijn donkere gedachten te sleuren. Het is je gelukt om ervoor te zorgen dat ik alleen maar harder aan mijn idealen zal werken de komende tijd.

Voor een ieder die wil weten welk lied ik bedoel is hier het filmpje en de tekst. Ik heb het niet geschreven noch gezongen, was het maar waar, maar ik wil het graag met jullie delen want dit zegt alles over mij.

Vanaf nu is mijn leven van mij
Ik heb maar zo’n korte tijd op aarde
En mijn verlangen heeft me hier gebracht
Alles wat mij ontbrak en alles
dat ik vergaarde

En toch is het de weg die ik verkoos
Mijn vertrouwen was eindeloos
Dat mij een klein stukje toonde
Van de hemel die ik nooit vond
Ik wil voelen dat ik leef
Al mijn dagen lang
Ik wil leven zoals ik wil
Ik wil voelen dat ik leef
Wetend dat ik goed genoeg was

Ik ben nooit mijzelf verloren
Het sliep alleen in me
Misschien had ik nooit ‘n keuze
Behalve dan de wil om te leven
Het enige dat ik wil is gelukkig worden
Zijn wie ik ben en sterk en vrij zijn
De dag uit de nacht zien opkomen
Ik ben hier en mijn leven is alleen van mij
En de hemel waarvan ik overtuigd was
Bleek ergens daar te zijn

Ik wil voelen dat ik mijn leven geleefd heb
Zoals ik wil.

Garbriëlla’s Song uit de Zweedse film ‘As it is in heaven’. Geniet, denk na over je leven en je vriendschappen, denk over wat jij voor de wereld bent, wat je te geven hebt en hoe je dat bereiken kunt. Maar vooral, leef!

Alice © 2010

One thought on “Een onverwacht cadeau.

  1. Het liedje komt uit een film, die ik je ook van harte kan aanraden! Overigens: je weet vast dat de meeste kunstenaars dezelfde twijfels over hun eigen kunst hebben? Geef niet op, volg je hart!

    Groetjes,

    Frederique

Reacties zijn gesloten.