Politiek gevangenen in Bhutan.

Den Haag, 7 december 2010. Over drie dagen is het Internationale Mensenrechtendag. Vandaag is Julian Assange gearresteerd na een politieke klopjacht maar daar gaat dit artikel niet over.

Vandaag is door een vertegenwoordiging van de Bhutaanse gemeenschap in Nederland een petitie aangeboden aan de vast kamercommissie Buitenlandse zaken. De commissie was goed vertegenwoordigt met onder andere Kathleen Ferrier als commissie-woordvoerder Harry van Bommel. Zowel Nebahat Albayrak (voorzitter, PvdA) als Alexander Pechtold (ondervoorzitter, D66) waren jammer genoeg verhinderd maar wel waren er leden van de SP, het CDA, D66 en de VVD zodat het wel zeker is dat de aangeboden petitie in de diverse fracties aan de orde zal komen. Niet aanwezig waren organisaties als Amnesty International of Human Rights Watch noch hebben zij bereidheid getoond hun gezicht te laten zien. Amnesty omdat ze het te druk hebben en Human Rights Watch omdat het niet past in hun aanpak, zij doen wel gericht onderzoek naar de situatie en publiceren daar ook regelmatig over. Wel is de kleine Global Human Rights Defence met de zaak ‘Bhutan‘ bezig. Zij zullen op 10 december bij het Europees Parlement in Brussel hun opwachting maken.


Deel van de petitie van BCN mbt Bhutan.

In de petitie vragen de vluchtelingen uit Bhutan de aandacht voor de mensenrechtenschendingen in hun land van herkomst. Daarbij richten ze zich met name op de tientallen politieke gevangenen die voor onbetaalde zitten opgesloten onder mensonwaardige omstadigheden én de onderdrukking door de regering van Bhutan van een groot deel van de eigen bevolking dat nu al weer twintig jaar geleden tot een exodus van ruim 130.000 (overwegend Hindoeïstische) inwoners van Zuid-Bhutan heeft geleid. De overgrote meerderheid van hen leeft na al die jaren nog steeds in één van de zeven opvangkampen van de UNHCR of ergens in India of Nepal. Allen leiden zij een marginaal bestaan zonder uitzicht op een betere toekomst en zonder uitzicht op terugkeer naar de dorpen waar ze opgroeiden en waar generaties van hun hun etnische groep geleefd heeft. Hun huizen zijn verpand of verbrand, hun gronden weggeven aan anderen en hun burgerrechten zijn hun ontstolen door het ogenschijnlijk zo menslievende en vreedzame land aan de voet van Himalaya.

Slechte een klein aantal van deze mensen heeft als vluchteling een plaats gekregen in een land in het westen waarbij de V.S. de meeste van deze vluchtelingen opgenomen heeft en nog gaat opnemen. Over enkele jaren zullen de vluchtelingenkampen grotendeels leeggestroomd zijn naar het weste. Andere Aziatische landen nemen deze mensen niet op en dus zijn zij afhankelijk van de welwillendheid van het westen. Diegenen die het geluk treft dat zij een nieuw thuis vinden zijn dankbaar en laten dat merken door met veel energie hun nieuwe bestaan op te bouwen. Zij ervaren zichzelf als de gelukkigen die een tweede leven hebben mogen opbouwen.

Met het aanbieden van de petitie, die de nodige media-aandacht krijgt, nemen de individuele leden van deze groep een persoonlijk risico. Het zal immers niet de eerste keer zijn dat hun familie voor zover die nog in dat land woont slachtoffer wordt van vervolging en intimidatie.

Nederland is net als veel andere westerse landen een financiële donor van het regiem in Bhutan. In het geval van Nederland gaat het daarbij om herbebossingsprojecten waarbij land dat dreigt te eroderen wordt herbebost. Dat gebeurt in het kader van ecologische ontwikkelings samenwerking en CO2-reductie, immers herbebossing door Nederland gefinancierd wordt afgeboekt op de negatieve CO2-rekening die Nederland heeft. Daarmee heeft ons land een belang in een stabiel Bhutan, net als een flink aantal andere westerse landen. Daarnaast heeft een deel van de intellectuele laag in ons land het idee van ‘Bruto Nationaal Geluk’ zoals door de vorige koning van Bhutan geïntroduceerd als maatstaf voor welzijn omarmt. Bhutan wordt daarbij als voorbeeld gezien van uniek een land dat zicht richt op het geluk van haar inwoners. Dat daarbij niet gekeken wordt naar de inwoners uit Zuid-Bhutan en Oost-Bhutan heeft vooral te maken met desinformatie en onwetendheid. In dat kader is het van belang dat de aanmerkelijk grimmiger werkelijkheid van Bhutan zichtbaar wordt. Ook al is die intmaskering een desillusionerende werkelijkheid die de ballon van het Shangri-La doorprikt.

De petitie van de BCN (Bhutanese Community in the Netherlands) is hier te lezen: petition bhutan

Alice Verheij © 2010