Oòk NCRV…

Ergens begin 2009 schreef ik al eens over Keith Bakker. Over zijn programma ‘Family Matters’ en over wat mij zo hinderde aan de methode en de man. Vandaag wordt ik verdrietig van wat ik lees in de Nationale Visverpakking de Telegraaf. De krant van wakker Nederland die de omroepbonzen van de NCRV nu klaar wakker heeft geschud.

Keith Bakker, broddeltherapeut van Amerikaanse bodem met een hoog Dr. Phil gehalte, kan niet met zijn jatten van jonge meiden afblijven die aan zijn ‘zorg’ zijn overgeleverd. De man, werkte tot juni dit jaar, in zijn ‘kliniek’ met de naam ‘Smith & Jones’ in Amsterdam, in de verslavingszorg. Het pand was niet brandveilig, hij kreeg gelazer met de huurbaas en de kliniek hield op te bestaan. Toch ging de NCRV met hem verder.

Let wel, hij is beschuldigd van seksueel misbruik, er is geen veroordeling. Nog niet. Dus hij is slechts verdachte en niet meer dan dat.

Desalniettemin, in januari 2009 schreef ik dus over wat mijn gevoel was bij het NCRV programma. Over hoe ik onpasselijk werd van een ‘behandelmethode’ die er uitsluitend uit bestaat om mensen zo hard te confronteren tot ze breken om dan onder een lawine aan spijtbetuigingen en goede bedoelingen een happy end te suggereren voor de lijdende voorwerpen. Amerikaans, de website van Smith & Jones is dat evenzeer. Want hard is goed om ‘er doorheen te breken’. Het moet cold turkey allemaal. En dan vegen we de scherven wel weer op. Die aanpak werd dus in een emo-tv programma op de buis geflikkerd door de NCRV. Oòk NCRV!

Tot vandaag, want diezelfde NCRV weet niet hoe snel ze in de meeste neutrale en beperkte bewoordingen ze de handen van Bakker af moeten trekken. De ‘persverklaring’ die uit anderhalve armetierige zin bestaat laat zien dat die omroep zelf geen enkele verantwoordelijkheid neemt voor het programma en de boost die ze aan de bekendheid van Keith daarmee gegeven hebben. Geen woord over begeleiding door de NCRV van de would-be therapeut / programmamaker. Geen enkel signaal van het nemen van de eigen verantwoordelijkheid als het gaat om het screenen van de man, zijn kliniek en zijn methode. Geen enkel woord over de rol van de NCRV.
Nee, de NCRV noemt mogelijke aanranding en verkrachting niet bij naam, stel je voor. Het blijft bij het eufemistische ‘enkele cliënten laten zich kritisch uit over…’. Wat een stelletje laffe zwetsers zijn dat zeg. Ontzettend. Natuurlijk moet de Christelijke omroep in de eerste reactie al zo ontwijkend mogelijk doen. Want seksueel en de kerk, dat zien we toch liever niet aan elkaar gekoppeld worden. De Nederlandse Christelijke Radio Vereniging had natuurlijk ook gewoon kunnen stellen dat als het na onderzoek zou blijken dat er sprake is van seksueel misbruik zij dat verschrikkelijk vinden en dat het ze spijt als hun programma daar een rol in kan hebben gespeeld. Maar nee hoor, het vloerkleed is alvast opgetild zodat de rotzooi er rapido onder geschoven kan gaan worden.

Het is allemaal nogal onder de gordel, letterlijk, en dus praten ze er liever niet over. Willen ze er niet meegeassocieerd worden. Doen ze liever geen uitspraken anders dan dat ze meedelen dat het programma van de buis gehaald is. De nieuwe serie ‘Family Matters’ wordt niet uitgezonden. Good riddens wat mij betreft!. Maar wat een lamme houdingvan de NCRV om het in hun verklaring slechts daarbij te laten. Geen woord van compassie (iets wat CDA en NCRV nu blijkbaar ook al uit hun woordenboek geschrapt hebben) voor de mogelijke slachtoffers van de man. Want als het inderdaad waar is, als het inderdaad zo is dat er sprake is van misbruik, zelfs al zou dat slechts één keer in plaats van stelselmatig zijn, dan zou diezelfde NCRV er in mijn ogen medeplichtig aan zijn. Simpelweg omdat zij met dit programma de man een positie hebben gegeven waarin het mogelijk werd dat dit soort dingen dan konden gebeuren.

Eigenlijk hoop ik dat het niet waar is. Dat Keith een compassievolle, betrokken, lieve man is die vrouwen en meiden respecteert en geen misbruik pleegt. Dat mijn beeld van begin 2009 helemaal onjuist was en dat het beeld van nu niet klopt. Maar eerlijk gezegd ben ik bang dat de NCRV ruimte heeft gegeven aan wat ik een ‘predator’ noem. Een aanrander / verkrachter onder therapeutische vlag. Tot schade van de slachtoffers, het therapievak en het geloof van mensen in de goede bedoelingen van een hulpverlener. Een man met een overdosis aan ‘bad vibes’.

Tsja, dat is dus òòk NCRV!

Alice © 2010