Duizend teksten en misschien wel een miljoen woorden.


foto: Lucas – ik met de proefdruk van mijn debuutroman.

Duizend is een getal als alle andere. Het is een aanduiding voor het gebied dat zich ergens tussen de negenhonderdnegenennegentig en de duizendeen bevindt en als enige in dat gebied een geheel getal is. Ongebroken maar wel deelbaar. De aard van het getal is speciaal omdat zo goed als de gehele mensheid het leven georganiseerd heeft in machten van tien. Wetenschap, economie, tijd, de machten van tien beheersen ons leven als niets anders ter wereld. We denken ermee, praten volgens de lijnen van die getallen en leiden ons leven langs de macht van het getal. Kinderen gebruiken duizend en miljoen om iets aan te duiden dat groot is, of veel. Iets wat zo groot is dat je er niet echt bij kunt.

Vandaag schrijf ik mijn duizendste tekst op deze plek. Soms waren het korte teksten, soms niet meer dan een verwijzing naar iets wat ik de moeite van het vermelden waard vond. Iets wat ik niet verwacht had te bereiken hier. Ik begon dit schrijfproject, want dat is het, om verschillende redenen. Om mijn leven van me af te schrijven, als permanente therapie. Maar ook om me te uiten op een andere manier dan ik in mijn vorige leven gedaan heb.

Deze plek van duizend verhalen heeft me veel opgeleverd. Het heeft me vriendschappen gebracht en zelfs liefdes. Schrijven hier heeft me ook veel gekost in termen van tijd en inzet maar het heeft me ook veel opgeleverd. De balans is positief ondanks dat soms een vriendschap wellicht teloor ging als gevolg van het geschrevene, iets wat bijna elke schrijver wel eens heeft meegemaakt. Ik heb geleerd te schrijven als dagelijkse arbeid en in alle eerlijkheid weet ik niet hoeveel gedichten er hier door me gepubliceerd zijn, of liedjes, verhalen en columns. De vergaarbak is met duizend teksten te groot geworden om even snel iets in te kunnen vinden zonder zoeksysteem, sleutelwoorden of zonder zelf te weten wat ik ooit schreef. Zonder dit schrijfproject zou ik nooit romans geschreven hebben, nooit gedurfd hebben er een uit te geven, nooit literaire salons georganiseerd hebben, nooit op het podium hebben gestaan, nooit die mooie mensen hebben leren kennen die nu deel van mijn bestaan zijn en zelfs nooit de liefdes hebben gekend die mijn deel waren en soms nog zijn.

Mijn Writers Block is het tegendeel van wat de naam suggereert. Het is een neurotische dwarsdoorsnede van mijn oeuvre dat in de afgelopen vierenhalf jaar is ontstaan. Het is de bron van mijn huidige schrijfwerk en in zekere zin een bron van mijn bestaan. Die dwarsdoorsnede van mijn schrijfwerk is dus ook een dwarsdoorsnede van mijn leven of zelfs van mij. Lees je mijn teksten, dan ken je mij. Misschien niet helemaal maar dan zeker voor een flink deel. Want er is weinig – hoe persoonlijk ook – dat hier niet passeerde in woorden.

In de loop van de jaren ben ik gaan ondervinden dat anderen hier komen om te lezen. De meesten zullen nooit melden wat ze vinden van mijn teksten. Enkelen doen dat echter wel, ze reageren hier of mailen me en dat is altijd boeiend. Zelfs bij negatieve reacties is dat zo, hoewel ik me gelukkig prijs dat ze een kleine minderheid vormen. Mijn duizendste tekst hier schrijf ik vooral voor wie het leest en voor diegene(n) die ik lief heb en natuurlijk past eigenlijk alleen een gedicht.

Duizend teksten geef ik je
een miljoen woorden zelfs misschien.
Duizend verhalen, gedichten,
liedjes en denkbeelden om te zien.
Duizend tekens van mijn liefde
soms blij, soms boos of verdrietig.
Duizend emoties en gedachten
al die woorden maken me nietig.
Want ik ben het niet die hier schrijft,
het is mijn hart dat liefde bedrijft.

Voor wie dit leest en zich verbonden met me weet, ik hou van jou.
Voor mijn taal: ik hou van je en uitgeschreven ben ik nog lang niet.

Alice © 2010