Winterwarmte

Een zomer, zomaar voorbij.
Gevlogen, verwaaid, verdwenen.
Als een zucht is ze vergaan
en mij amper opgevallen.
Maanden vergleden terwijl ik,
met het hoofd gebogen,
de zon me niet liet verwarmen.
Tot de herfst met haar zachtkoper licht.

De onverhoeds tijdelijke toekomst,
met plannen nu al weer verdwenen
als gedachten uit een oude tijd.
Alsof het alleen zo mag zijn.

Geen spijt, zelfs geen twijfel,
maar een zwaar hart dat klopt.
En zintuigen die me dwingen om te
scheppen als een medicijn.
Verdwijn ik in de winterwarmte
die als een loden jas me past.
Hunkerend naar een lief licht
mij zo plotseling geschonken.

Laat me voelen dat ik leef.

Alice © 2010