Contrasten

Gisteren was een dag van zeldzame contrasten. Opgestaan met veel ‘bad vibes’, schijnt iets met onweer te maken te hebben. Voor het eerst stevig onweer gezien tijdens een sneeuwbui, op dat moment bedacht ik me dat ik dus eigenlijk niet eerder bewust die combinatie van onweer en sneeuw had meegemaakt. Het is een rare combinatie en er wordt op zo’n moment heel veel energie losgemaakt. Net als dieren vlak voor een storm wordt ik daar onrustig van. Erg onrustig, ik voel me dan min of meer opgejaagd zelfs. Het is geen fijn gevoel en dat belast het verloop van de dag.

Die middag had ik een gesprek met een mensenrechtenclub over de documentaire waar ik aan werk en dat gesprek verliep zeldzaam slecht. In plaats van een open mind aan te treffen aan de andere kant van de tafel kreeg ik binnen tien minuten het gevoel in een soort kruisverhoor beland te zijn. Geen seconde is het gesprek goed op gang gekomen. Misschien doordat ik er niet lekker in zat maar zeker ook omdat de vragen en de veronderstellingen aan de andere kant van de tafel me al om de oren slingerden voordat ik nog maar had kunnen uitleggen wàt ik precies maak, laat staan dat ik het artistieke concept had kunnen laten zien. Uiteindelijk heb ik het gesprek maar afgekapt. De dames hadden eigenlijk niet echt tijd, de setting was jachtig en de benadering was die van een stel business consultants in plaats van mensenrechtenwerkers die in gesprek zijn met iemand die een project op dat gebied doet. En ik hou niet van dat soort benadering. Kortsluiting dus.

Nu had ik – held als ik ben – me op de fiets door de sneeuw geploegd om er te komen en na deze afspraak stond er eentje gepland bij Humanity House over de benefietavond voor het project. Er was wat tijd en omdat het nog steeds sneeuwde besloot ik maar te gaan wandelen van de Laan van Meerdervoort naar de Prinsengracht. Omdat het niet echt koud aanvoelde heb ik maar vooral genoten van de sneeuwvlokken in mijn gezicht. Altijd goed om de zintuigen te voelen en vooral ook om de dag ‘om te keren’. Het negatieve gevoel moest er uit en wandelen in de sneeuw helpt, ik wordt er vrolijk van.

Als een soort ijsbeertje kwam ik uiteindelijk bij het statige pand aan de Prinsengracht aan waar vervolgens een heerlijk gesprek met mijn counterpart daar ontstond. Zaken doen in vijf minuten en daarna ideeën en gedachten delen. Prachtig. Zo kan het ook. Om dat ik laarzen nodig had (een hak breken is niet handig met dit weer) ben ik de stad in gedoken om een leuk paar voor weinig te scoren, wat lukte. Daarna naar de zwarte ruiter. En daar zat ze.

Tafeltje in de hoek, alleen op een stoel, rustig, interessant. Ik besloot aan te schuiven en het gesprek ontstond als vanzelf. Om kort te gaan, de middag werd avond, er werd van kroeg gewisseld, muziek erbij, dansen en de nacht doortrekken. Sneeuwballen gooien met zijn tienen op de Grote Markt om drie uur ’s nachts. Nooit eerder gedaan en super leuk. Over de straten met ijs naar de Paap schuifelen om nog een uur te dansen. Totaal onverwacht werd het dus een heerlijke avond en nacht waar plezier voorop stond en mensen kijken en lekker dansen. Om uiteindelijk heel vroeg vanmorgen thuis te crashen.

Dus vandaag is rustig, zoals dat na zo’n nacht plezier moet zijn. Muziek niet hard. Laat ontbijt, beetje kletsen en uiteindelijke uitzwaaien. Allebei een mooie ontmoeting rijker. De lieverd moet een roteind met de trein nog maar het is erg leuk om zo’n onverwachte vriendschap te laten ontstaan waar leeftijd, achtergrond en wat er nog meer is gewoon totaal niet van belang is. Morgen trek ik er lekker in mijn eentje op uit. Foto’s maken. Sneeuw vangen en misschien sneeuwballen gooien met iemand die ik niet ken of iemand die ik wel ken.

Life as it should be, af en toe.

Alice © 2010