Alice in Winter Wonderland.

December wordt steeds mooier.
De afgelopen jaren zat december me ontzettend in de weg. In toenemende mate voelde december als een maand van verlies. Niet vreemd omdat het in de wereld om ons heen toch vaak een maand van ‘gezellig’ met de familie bij elkaar kruipen.
En dat is dus niet voor iedereen zo, zeker ook niet voor mij. De eerste jaren nadat ik niet meer in zo’n gezinnetjes situatie leefde was dat zwaar. Maar alles went (al duurt dat soms best lang). Inmiddels ben ik op het punt dat er iets anders voor in de plaats aan het komen is dat me wel bevalt. December is een maand van vriendschappen en verdieping aan het worden. Bestaande vriendschappen verdiepen, nieuwe die ontstaan. Terug keren naar mezelf en een vriendschap met mezelf aan gaan. Elk jaar leer ik het een beetje beter. Toch was er begin deze maand weer dat gevoel van onvolledig zijn. Het gevoel van een leven met een gat er in.

Weet je, ik geloof in engelen. Niet van die dingen die je in de etalage van sommige winkels ziet of in slecht getekende kinderbijbels. Maar mensen die engelen zijn, meestal zonder dat ze dat weten.  Ik las ergens een spreuk die zei dat als je niet in engelen gelooft het misschien verstandig is dan maar te proberen zelf een engel te zijn. Er zijn mensen die ik tegenkom die nadrukkelijk tot het engelenvolk behoren.

Deze december is er eentje aan het worden van ontluikende vriendschappen. Eén hele speciale die consequenties heeft voor de inrichting van mijn leven. Omdat ik er door moet nadenken, doordat ik leer en verander. Doordat er tegendruk is tegen bij mij ingesleten patronen. Doordat ik moeite moet doen maar vooral omdat het niet erg is dat sommige dingen even niet lukken.

Vandaag ploegde ik met camera gewapend door de stad die nu op haar mooist is. Niet alleen door de dikke wollen sneeuwdeken maar ook omdat het geluid zich anders gedraagt. Geluid wordt droog en een beetje dof als er sneeuw ligt. Het reflecteert en reist verder dan normaal. Het wordt vooral ook milder, minder scherp. Alsof de sneeuw de schelle tonen absorbeert en de warme tonen verder doorgeeft. Misschien is het die verandering van geluid die me in een toestand brengt waar ik naar verlang. Adaptief.

Toen de schemering kwam hoorde ik de vogels nog. Ze overstemden in mijn oren het verkeer en ik weet dat als de vogels zingen in de sneeuw die sneeuw nog een tijd zal blijven liggen. Ik heb niks met Kerst maar het is goed dat dit jaar die dagen ongetwijfeld wit zullen zijn. Goed omdat zoveel mensen dat leuk vinden. Zelf breng ik die dagen door met mijn kinderen en een vriendin met als doel om elkaar beter te leren kennen. Een prachtdoel. De dagen er omheen besteed ik aan mezelf, aan het omgaan met energie om me heen en in me, met bewustwording, het werken aan het project van mijn leven en natuurlijk aan het schrijven.
Deze december wordt mooier naarmate de maand vordert, een nieuwe ervaring voor me. Misschien omdat ik nu pas in staat ben om de wereld bij me te laten binnen komen.

Weet je wat? Ik ga het gewoon proberen. Gelukkig zijn met zoals het is. Gelukkig het jaar uit en een nieuw wonderlijk jaar in. Onderweg genietend als een klein meisje in een winter wonderland.

Alice © 2010