Nachtgedachten


foto: ‘Mient, 19 december kwart over drie’ © Alice Verheij

Ik ben wakker en sta op
verbaasd over al die stilte.
Het enige geluid is het geruis
in een verwamingsbuis.

Het binnenlicht kleurt,
terwijl het buiten donker is,
naar een zacht oranje
zodra ik de kaars aansteek.

Eenmaal bij het raam
zie ik de bleke wereld.
Kijk, daar hangen ijspegels
aan de lantaarn als franje.

Een vensterbank verder
vallen gedachtenloze vlokken
op een straatmatras.
Ze spreiden een bed waar
gisteren, voorzover ik weet,
een weg was.

Het geluid, een rammelende fiets,
klinkt van ver en breekt de stilte.
Niet veel later verschijnt een vrouw
vanuit het eindeloos witte niets.

Aangetrokken door mijn blik,
kijkt zij omhoog naar mijn raam.
Een impuls doet mij zwaaien
zij glimlacht en slingert onbeholpen.

Om niet te vallen stopt ze even
en onze blikken blijven kleven.
Ik lach en zij schenkt mij een kushand
waarna ze opstapt en verder fiets.

Ik leeg mijn glas en doof het licht
pas dan besef ik mijn naaktheid
en keer terug naar de warmte.
Zonder geluid verdwijn ik tussen
de nog warme lakens
en voel mijn lijf tintelen.

Alice © 2010

2 thoughts on “Nachtgedachten

Reacties zijn gesloten.