Films

Er zijn van die perioden dat ik minder verhalen schrijf en meer gedichten. Dat is net zoiets als het verschil tussen televisie en film kijken. Het ene is niet noodzakelijkerwijs prettiger dan het ander. Of mooier. Op deze dagen schrijf ik nog steeds verhalen maar nemen de gedichten een steeds belangrijker plek in. Af en toe plaats ik er hier eentje. En op deze dagen in de tweede helft van december kijk ik niet of nauwelijks televisie maar des te meer films.

En ja, ik kijk natuurlijk ook ‘lesbische’ films. Gewoon omdat ik het heerlijk vind om te zien hoe twee vrouwen van elkaar kunnen houden. Geen voyeurisme maar eerder een verbeelding van mijn eigen verlangen zoals hetero’s dat vast ook hebben bij het zien van de gemiddelde feel good movie. Alleen waar die gemiddelde feel good movie er meestal op neerkomt dat hij haar krijgt aan het eind of vice versa is er, zo valt me op, bij de meeste films in het te kleine bakje lesbische films meestal die extra laag. Bijna altijd is er dat deel waarbij afwijzing van de relatie tussen de hoofdpersonen door de heteronormatieve maatschappij een rol speelt. Bijna altijd komt er dan een heroïsch laagje over de plot.

Blijkbaar moet het in de filmwereld zo zijn dat een relatie tussen twee vrouwen als een soort overwinning op de maatschappij wordt neergezet. Dat is mooi en jammer tegelijk. Mooi omdat het doorgaans om de kracht van twee vrouwen gaat, jammer omdat het blijkbaar er bij hoort dat vrouwenliefde als een verzetsdaad wordt gezien.

Ik heb favorieten. Natuurlijk heb ik favorieten. ‘Bound’ staat ergens bovenin dat lijstje. ‘Boys don’t cry’ ook, hoewel die me bijna fysiek pijn doet. En na het kijken van ‘Deserts Hearts’ in de stille vroege morgen is die erbij gekomen met één van de mooiste en meest herkenbare (zei het ietwat brave) liefdesscènes ooit, de Cay Rivvers personage doet me smelten. Net als ‘The Gymnast’, ‘Fingersmith’, ‘Amour du femme’ en lichtvoetige ‘Imagine me and you’. Wat is er nog meer? Nou ja, ‘I can’t think straight’ kan er mee door en zo zijn er nog wel een paar mooie en dan vergeet ik bijna de onvergetelijke ‘Tipping the velvet’. Televisieseries zijn er voor mijn soort meiden niet zoveel helaas. Vaak redden ze het niet meer dan een enkel seizoen. Ja, de ‘L-Word’ maar hoe leuk dat in het begin ook was ik wordt daar vooral heel erg moe van. ‘Sugar Rush’ is vooral hilarisch en eigenlijk vind ik het pas uitgezonden BCC product ‘Lip Service’ dan nog de meeste moeite waard. Ondanks de wel heel erg tongue-in-cheek titel.

Maar als het om films gaat wint ‘If these walls could talk 2’ de trilogie met de titelsong van Melissa Etheridge en met Vanessa Redgrave en Ellen DeGeneris. Het ‘Il Divo’ muziekje hoort niet bij het fragment, sorry daarvoor. Maar goed, de film is eigenlijk meer een document of statement dan een film. Over verschillende generaties in verschillende tijden, over de strijd om een plekje in de maatschappij maar zeker over de liefde voor elkaar. De scène met de oude vrouw in het ziekenhuis waarvan niemand begrijpt of wil inzien dat de liefde van haar leven sterft zonder haar aan haar zijde omdat ze ‘geen familie’ is. Het breekt mijn hart, telkens weer. Eén van de beste verbeeldingen van het probleem van afwijzing door de hetero wereld door het ‘simpeltjes’ negeren van hun relatie.

En toch hè, ‘Bound’. Het is dat het winter is en knoeien aan de waterleiding nu geen goed idee is en het is dat ik niet de goeie loodgieter ken. Maar anders…

Alice © 2010

2 thoughts on “Films

  1. Zal jouw lijstje binnenkort eens aanvullen met titels die ik ken en mooi vind. If these walls could talk 2, is zeker erg mooi.

Reacties zijn gesloten.