A different life.

Vandaag is geloof ik het huis verkocht dat voor de helft nog van mij was. Nou ja, van mij, van de bank eigenlijk. Het is een negatieve verkoopprijs. Ach, shit happens. Het kan me niet echt interesseren of de afrekening nu negatief of negatiever is. Ik kan er niks mee dus het zal allemaal wel. You win some, you loose some nietwaar?

Het vreemde is dat het me dus inderdaad ècht allemaal niks meer uitmaakt. Het gedoe rond inkomen, pensioen, geld, welstand en Joost (ja die) mag weten wat nog meer. Wat me ook bevreemd, omdat ik dat niet verwacht had, is dat ik bepaald niet de enige ben. Leven op een maatschappelijk randje met in het achterhoofd dat het nog maar de vraag is of er eind van de maand geld is voor eten en of de volgende maand de huur betaald kan worden is iets wat pas duidelijk wordt wanneer je het zelf ervaart. Ik kan inmiddels zeggen dat, ondanks dat velen er van in de stress schieten, het geen negatieve ervaring hoeft te zijn.

Ja, natuurlijk is het vrij lullig, om het maar eens plastisch uit te drukken, als de kerst bestaat uit een schamel maal met een enkele kaars er bij. Maar goedbeschouwd is het allemaal toch poppenkast. Voor veel mensen een uiterst aangename poppenkast, voor anderen een sociaal gewenste, voor weer anderen een bijkans noodzakelijke maar voor een enkeling een onhaalbare poppenkast. Of een geheel overbodige. Plaats mij maar in de laatste categorie.

Het is ook een ander leven. Anders dan het oude waarin economie, financiële welstand en status een rol speelden. Maar ook hun tol eisten. Dit leven is een leven in emotionele rijkdom bij een economische armoede. Wat mij betreft: doe mij dit leven maar. Het is zoveel beter, zoveel mooier, zoveel volwaardiger. Leven van de wind in mijn kop is in ieder geval leven en dat kan ik niet zeggen van sommige mensen die ik tegenkom. Voor mij is het vandaag Den Haag, morgen Amsterdam, straks Kathmandu of God  mag weten welke plek. En elke keer, die verschrikkelijk mooie mensen.

Ik kijk vooral uit naar die ontmoeting én naar mijn eigen isolatie. Het laatste omdat het mediteren in mijn systeem aan het kruipen is en ik ervaar dat het creëren niet gaat zonder die isolatie. Het eerste omdat de ontmoeting wat mij betreft the spice of life is. Deze maand zit er vol mee. Ontmoetingen, gepland, ongepland, totaal onverwacht, ze zijn me allemaal even dierbaar. Soms zijn er diamantjes bij. Bijvoorbeeld als ik een vrouw in een gouden kamer leer kennen of een collega schrijfster die op een vergelijkbare manier in het leven lijkt te staan. Mooie mensen, mooie levens met allemaal een eigen verhaal en eigen verworvenheden.
Soms beperkt de ontmoeting zich tot vier mooie meiden die de sterren van de hemel zingen met kerstliedjes bij een kerstboom op de Grote Markt. De traditionals, de Christmas Carols en dan uitgevoerd met geoefende conservatorium stemmen. Kunst maakt de wereld mooi. Kerstgevoel wil er bij mij niet komen maar het plezier van die vier zangeressen en de schoonheid van hun zang maken dat mijn dag heerlijk is. Het is een kwestie van plezier scheppen in de toevalligheid. Genoegen in het contact van mens tot mens.

Voor het geval ik het mocht vergeten de komende dagen, iedereen die wèl waarde hecht aan Kerst goede dagen gewenst. Maak het mooi. Vandaag, morgen en alle dagen die nog komen. Als jij het doet komt het zeker goed.

Alice © 2010