Het jaar uit slepen.

Zo de Kerst is voorbij. December ook bijna. En gelukkig ook dit jaar. De laatste dagen heb ik me teruggetrokken. Telefoon uit, liever geen mail en papieren post lezen. Afspraken afgezegd en mezelf grotendeels uitgezet. Alleen oudejaarsavond komt nog en er vanuit gaande dat mijn griepje van de afgelopen dagen overmorgen definitief vertrokken is wordt dat vast en zeker gezellig omdat ik mijn liefste vrienden dan zie. Daarna komt dan 2011.

Het was geen leuk jaar dit jaar. Een vriendin waar ik toch echt heel erg van hield die het presteert om in één jaar twee keer mijn ex te worden. God – whoever that may be – mag weten waarom. Dan de langzaam maar zeker toenemende financiële problemen zonder enig uitzicht op een oplossing, wel op verergering. Maar het ergste natuurlijk het verscheiden van mijn moeder deze zomer. De afgelopen dagen heb ik veel aan haar gedacht, het gemis voelt nog zwaar. De zomer heb ik niet meegemaakt want er was een ziekenhuis en daarna rouw. De hernieuwde liefde die niet stand hield hielp in eerste instantie maar ook dat eindigde. Wat blijft is grote leegte. Het bijna dagelijkse gemis, de onmogelijkheid om even te bellen of langs te gaan, om de ongestelde vragen te stellen. Het valt me zwaar.
Tsja en dan blijft mijn lijf me voor problemen stellen waar ik nog niet zo goed weg mee weet. Zal wel gang naar mijn chirurg worden volgend jaar. De hoop ook dat dit jaar achter me te kunnen laten bleek in ieder geval ijdel.

November en december stonden in het teken van het uitbrengen van mijn eerste boek en het doorwerken aan het project met betrekking tot Nepal en Bhutan. De twee belangrijkste lichtpuntjes. En ja, het deels uiteengevallen gezin heeft nog stand gehouden onder de nodige onnodige druk van buiten.  Mijn strijd tegen de telkens weer opstekende depressie heb ik weer niet verloren en dat is op zich al heel mooi en allesbehalve vanzelfsprekend.

Op het moment ben ik verkouden, grieperig en eigenlijk oververmoeid. Het laatste door de aanhoudende problemen waar ik uiteindelijk toch alleen voor sta en waarvan ik betwijfel dat ik die nog lang het hoofd kan bieden. 2011 wordt onzeker, heel onzeker. Inmiddels leef ik fors onder bijstandsniveau en dat is bepaald niet gemakkelijk en toch laat ik mij mijn lach niet afnemen, tenminste niet permanent. Ik probeer op allerlei manieren een weg te vinden om overeind te blijven en zoals het er nu voor staat is het Nepal project mijn grootste houvast. Financieel nog erg onzeker maar inhoudelijk steeds duidelijker. Het begint tijd te worden om dit land te verlaten en me te wijden aan het werk voor het project. Filmen, schrijven. Hoe ik daar dan weer uitkom is niet te voorspellen en dat zou me ontzettend onzeker en bang moeten maken maar dat doet het niet. Ik zie er naar uit en wou dat ik snel kon gaan. Er is zoveel te doen. Maar de rest van dit jaar sta ik uit. Bellen heeft geen zin, mailen ook niet. Ik ben er weer begin 2011, in een nieuw jaar met nieuwe kansen en het ijzersterke geloof dat het uiteindelijk wel een keer goed komt. De wil is er, nu de werkelijkheid nog. In die werkelijkheid zie ik wel een liefde naar me lachen. Uitbundig. Ze maakt me vrolijk. De aanblik heelt wonden.

Voor dit jaar zijn mijn woorden hier op, het waren er veel dit jaar. Meer dan in de jaren hiervoor. ‘Wie me leest kent me.’ Er zijn weinig schrijvers die dat zullen zeggen, ik doe het wel.

Wees voorzichtig met vuurwerk en drank, hou van elkaar en tot over een weekje.

2 thoughts on “Het jaar uit slepen.

  1. @Frederique

    Jij bent één van die vlinders die regelmatig mijn pad kruisen. Eentje om het lekker mee oneens te zijn en dan toch respect voor elkaar te hebben. Ik bewonder jou net zozeer.
    Ook jij een mooi 2011 gewenst, je verdiend het.
    We zullen zien wat de toekomst brengt, niemand weet het echt. Iedereen wordt verrast door het leven. Waar het ene jaar de wereld je opzij zet wordt je het andere omarmt, waar het ene jaar er een liefde is kan die een ander jaar zomaar verdwenen zijn. Waar het ene jaar er ziekte en verdriet is kan het volgende jaar zomaar gezond en in vreugde worden doorgebracht.
    Het is niet het levensdoel dat telt. Het is de reis. Ik wens je een prachtreis.

    Alice

  2. Hoi Alice,

    Een paar jaar geleden zei ik tegen je “je bent een sterke vrouw”, en ik meende het. Als ik zo zie wat jij in het afgelopen jaar bent tegengekomen, je zou van minder omvallen. Jij deed dat niet. Ik heb een enorme bewondering voor je. Voel je emoties en gevoelens, loop er niet voor weg. En geloof in je kracht, je hebt er meer van dan je zelf soms lijkt te denken…

    Sterkte gewenst en een leuk en uitdagend 2011 gewenst!

    Groetjes,

    Frederique

Reacties zijn gesloten.