De macht van de sterkste.

Op Twitter raakte ik in een discussie – voor zover dat kan op Twitter – over mensen die ‘zielig doen’ over een ziekte die ze hebben. Een discussie met andere vrouwen (die dus deel uitmaken van dat deel van de samenleving waarvan in het algemeen gezegd wordt dat die meer empathie dan dat andere deel van die samenleving hebben). Het was een rare surrealistische discussie.

Het ging er over dat iemand geen begrip zegt te willen hebben voor mensen die in het ziekenhuis terecht zijn gekomen omdat er teveel pondjes aan het lijf zitten. Deze mensen werden weggezet als mensen die ‘zielig’ doen en niet hun eigen verantwoordelijkheid nemen.

Los van de verdere inhoud irriteert me die houding. De houding waarin het blijkbaar niet toegestaan wordt om jezelf bij tijd en wijle zielig te mogen vinden. Om soms dus zwak te zijn en om niet de eigen kracht te hebben om een probleem op te lossen. Het is een houding die in onze samenleving vast is gevestigd. Een houding die gevoed wordt vanuit een algehele mentaliteit die van mensen verlangt dat ze presteren, dat ze hun eigen bootjes doppen en dat als dat niet lukt ze dan hulp moeten zoeken. So far so good denk ik dan. Maar dan gaat het verder met die mentaliteit want men gaat er blijkbaar vanuit dat die hulp er dan ook is en daar schuurt het bij me.

Het punt is dat in dit land de gezondheidszorg, en zeker ook de psychische zorg, uitgehold is. Er is nog steeds een gebrek aan integrale zorg (medisch én psychisch gecombineerd). Er zijn gebieden waarop in Nederland geen adequate zorg wordt geleverd en dat is bekend. Dus de aanname dat hulp vragen bij een probleem tot een oplossing leidt is een onterechte aanname.

Het zijn die situaties die een mens zwak maken en die er soms voor zorgen dat iemand zich – terecht- zielig vindt. Dat is geen misdaad maar een volkomen terechte puur menselijke emotie. Een emotie die iemand ook best mag uiten. Maar dus blijkbaar liever niet in deze samenleving. Want dan zit je anderen in de weg. Een mooi voorbeeld daarvan vind ik het dispuut tussen de door mij bewonderde Karin Spaink (die zich af en toe best zielig vind en daar alle recht toe heeft maar verder een geweldig mooie sterke vrouw is) en Ephimenco. Karin stond in de Opzij na borstkanker, geschonden en kaal. Ephimenco vond het etaleren wat ze deed. Zwelgen in zieligheid en affreus. Of iets van die trant. De man schreef het in Trouw in zijn column. Bij een confrontatie bij Pauw en Witteman verloor hij zijn statuur toen hem gevraagd werd of hij een probleem met kale vrouwen had. Zijn onfatsoen was zo duidelijk dat de man heel klein werd en de vrouw tegenover hem heel groot.

Ephimenco in dat incident staat voor mij voor de algemene houding in Nederland als het gaat over mensen met een aandoening of in een moeilijke leefsituatie. Een houding die wel bereidheid tot zorg toont maar die uitsluit dat diegene die dat nodig heeft openlijk laat merken het niet zelf aan te kunnen. Want ziekte, verval, verdriet, moeilijke omstandigheden willen we hier blijkbaar niet zien. Het moet verstopt blijven, het mag niet openbaar zijn. En als dat wel zo is dan doet de ander ‘zielig’ en dat is dus fout. In de discussie gaf iemand aan dat mocht zij door haar roken longkanker krijgen dat ze dan niet zielig zal doen. Dat is wat mij betreft pas echt zielig.

Die mentaliteit hindert me. Het is een kille, koude en onsympathieke mentaliteit. Het is een afgeleide van de winnaarsmentaliteit die alleen de winnaar laat tellen. De verliezer kijken we niet naar om. Het is die houding waarom dit land me tegenstaat. Het is helaas de dominante houding geworden. De oorzaken liggen in de in mijn ogen overdadige welstand en de wijze waarop de maatschappij zich georganiseerd heeft en ja, ook de overhypte politiek en media zijn hier debet aan.

Ik ben blij dat er dingen zijn waaraan een mens zich kan onttrekken. Dit is er één van hoewel het niet gemakkelijk is om niet mee te gaan in deze lelijke flow. Want het is niet vechten tegen de kracht van de sterkste maar tegen de macht van de sterkste. Een macht die ik in ieder geval nooit zal erkennen. En jij? Hoe zit jij in elkaar?

Alice © 2011

5 thoughts on “De macht van de sterkste.

  1. Ik… ehm… ben ontroerd. Je hebt me het mooiste compliment gegeven dat een schrijfster kan krijgen. Voor mensen die me lezen zoals jij schrijf ik.

    Heel veel liefs en ìk ben heel blij dat jij er bent!

    Alice

  2. Alice !
    Jij raakt mij met elk stuk dat je schrijft , telkens weer , recht in mijn hart , en dat al lange tijd .
    Wij Zijn de tegenbeweging al , in practijk , en gelukkig staan wij niet alleen !
    De grote massa laat zich nog manipuleren maar beetje voor beetje begint de grote luchtgevulde ballon te slinken en steeds meer mensen gaan zich bezinnen en zijn op zoek naar meer inhoud.
    Zolang wij en anderen blijven communiceren met de wereld en de jeugd vooral ! het practijkvoorbeeld geven van wat ik denk , echte kracht is : namelijk zichzelf zijn ondanks alle opgelegde normen van buiten , Met alle ups en downs , ons niet afsluiten voor warmte en genegenheid ondanks teleurstellingen , niet verbitterd raken en apathisch naar de wereld toe – proactief , empathisch en blijven benoemen waar de schoen drukt , het voor anderen opnemen en tegelijk ook de ware schoonheid van dit leven koesteren , krijgen steeds meer mensen de moed om langzaam bij beetje dit voorbeeld te volgen.
    Ik zie het al jaren gebeuren !
    Mijn hart is vol liefde en mijn hoofd rebels – wel steeds vreedvollere rebellie .Ik strijd met liefde en genegenheid
    Ik ben blij dat jij er bent!
    liefs
    Silvia

  3. Redhead!

    Recht mijn hart in met volle kracht. Wat een passie en wat ben ik het met je eens. In Frankrijk roept een oude verzetshelp het volk op om weer empathie te tonen en voor haar rechten en die van groepen die opzij gezet worden te vechten. Het is tijd aan het worden voor een tegenbeweging tegen die maatschappij die ik en jij dus ook afwijzen.
    Als mensen aan mijn vragen hoe het met me gaat terwijl ik me slecht voel dan geeft ik eerlijk antwoord dat het niet goed gaat. Als ik verdrietig ben is het te zien aan me. Als ik het niet meer trek en wil huilen, dan huil ik. Als mensen me zeggen dat ze me sterk vinden zeg ik altijd dat ik niet zo sterk ben maar dat de wereld mij er ook niet onder krijgt.
    Ik wens jou een geweldig jaar dat vooral volgestort wordt met liefde. Dank je wel voor je heerlijke reactie recht van jouw hart naar het mijne. Je hebt me geraakt.

    Liefs,
    Alice

  4. De maakbare maatschappij , de feestmaatschappij , de alleen in goede tijden maar vooral geen slechte tijden maatschappij , de rationele maatschappij , de productieve maatschappij , de consumptiemaatschappij , de brainwashmaatschappij of met een woord : slavernij!

    Waar mensen zich meten aan glamourbladen waar niets zonder photoshop gepubliceert wordt , waar het geluk gemeten wordt aan materieel bezit en gadgets , aan uiterlijkheden en de inhoud mist !
    Mensen die niet meer willen accepteren dat men dik , verminkt , gehandicapt , ziek of anders is dan het ideale voorgespiegelde plaatje .
    Dat is de trend helaas , en oh ik hoop van harte dat deze farce weer een keerpunt vind !
    Waar emotie net zo gewaardeerd wordt als de ratio ( die imo zoek is als men niet wil erkennen dat het een waardevol onderdeel van ons is ipv een zwaktebod ! )
    Waar mensen zonder schaamte kunnen uiten dat er pijn is en verdriet , zonder zich daardoor outcast te voelen !
    Ik heb vaak geroepen als mensen door hun eigen ongemak zeiden : je bent sterk , kom op , laat je hoofd niet hangen : NEE!! IK HEB RECHT OP MIJN VERDRIET! IK HEB RECHT OM OOK EENS ZWAK TE ZIJN! IK VOEL MIJ ZWAK ! En niemand heeft het recht om dit van mij af te pakken !
    Het maakte mij boos , en daardoor kreeg ik weer energie.. om inderdaad mijn verworven en aangeleerd recht op pijn en verdriet te uiten , want daar had ik tientallen jaren moeite mee !
    Alsmaar groot houden ondanks traumas , ellende en pijn .
    Pas toen ik deze pijn kon omarmen en ook eens kon toegeven dat ik mij zwak en misselijk voelde en ziek , kon ik de ellende verwerken en en waar positief en vrij wezen worden .
    En ja , er zijn mensen die zich wentelen in zelfmedelijden , dat is weer het andere uiterste , daar ben ik soms ook niet heel erg medelevend mee , maar daar gaat het hier nu niet over.
    Het leven is alles , lust en last , ziekte en geluk , mededogen en vriendschap en liefde en oppervlakkigheid en eerlijkheid en hypocrisie.
    Laten wij elkaar gunnen dat wij zijn wie wij zijn , zonder schuilen , WIJ MOGEN HUILEN !
    Van harte het allerbeste gewenst een ieder die te kampen heeft met ziekte en pijn , uiten helpt ! Begrip helpt immens veel , van empathische mensen die verder kijken dan de lachende clowns , de schone schijn…
    Een goed jaar gewenst een ieder!!

  5. Volgens mij is het ingewikkelder. Doordat onze maatschappij -steeds- efficiënter wil werken en -steeds- meer eist van medewerkers is het voor velen van ons gods-onmogelijk geworden om nog aandacht voor een ander -erbij- te hebben. Iedereen loopt op z’n tenen, scholing om goed met die werkdruk en al die verwachtingen die anderen van ons hebben om te gaan is er niet of nauwelijks.

    Als je daar niet achter komt (doordat je met de rug tegen de muur komt te staan, doordat je mensen tegen komt die het lef hebben dit soort dingen tegen je te zeggen) dan kom je niet spontaan op het idee hier ook wat aan te doen: je loopt dagelijks je rat-race, kijkt TV en gaat naar bed. Op naar de volgende dag, de volgende rat-race. En bij die cultuur past ook: het zeggen dat iedereen z’n eigen verantwoordelijkheid heeft. Zodat jij niet -ook- nog iets moet voelen of doen voor die ander, want kan er domweg niet bij…

    Ik wens onze maatschappij een minister-president(e) die het lef heeft om niet over normen en waarden te praten, maar maatregelen te nemen die de rat-race gaat stoppen. Zodat mensen meer aandacht krijgen voor wat werkelijk belangrijk in hun leven is. Zodat ze faire keuzes kunnen maken. En tijd en ruimte en energie hebben voor mededogen voor een ander. En op 40-50 jarige leeftijd een nieuwe opleiding kunnen doen om hun leven radicaal om te kunnen gooien zodat werk en interesses de daarop 20-30 jaar -wel- goed bij elkaar aansluiten…

    Overigens: als je -kunt- stoppen met roken (of: pondjes eraf krijgen) is dat natuurlijk geen slecht plan. Ik wens jou en iedereen die hier meeleest en meeschrijft het allerbeste voor 2011.

Reacties zijn gesloten.