De verteller.

Bijna een leven lang deed ze er over. De reis. Telkens weer was er een afleiding geweest. Eerst in de vorm van scholen toen ze nog jong was. Daarna de liefde die van korte duur bleek maar van te lange duur om niet ruim twintig jaar van haar leven te kapen. En werk. Werk dat niet bij haar hoorde maar dat wist ze toen nog niet. Ze werd er ziek van, niet letterlijk. Maar toch… ziek.

Jaren later nadat alles in het leven omgedraaid was begon ze te schrijven om er niet meer mee op te houden. En zo nu en dan trad ze op met wat ze maakte. Voordragen, spelen, vertellen. Nog weer jaren later werd het vertellen meer dan schrijven. Er kwam beeld bij. Het ultieme verhaal bestaand uit woorden en beelden in een afwisseling die degene die deze ondergaat niet meer doet beseffen te kijken of te lezen of luisteren. En zo werd ze uiteindelijk een verteller. De verteller van eigen verhalen, verhalen die niet eerder verteld waren simpelweg omdat niemand ze bedacht had. Verhalen van anderen en over anderen.

En nu zit ze daar. Kijkt beelden, kijkt om zich heen. Observeert, ziet, bedenkt, schrijft en legt vast in weer andere beelden en woorden. Ondertussen lerend hoe te vertellen, hoe te verbeelden en hoe gedachten tot verhalen te laten worden om die later terug te geven aan de wereld.

Zo is ze eindelijk de verteller geworden van de woorden uit de storm.

Alice © 2011

One thought on “De verteller.

  1. ‘Cristo Madonna’, je mag niet vloeken eigenlijk,………………maar nu ik dit las, dacht ik van alles, maar de juiste woorden om dat denken van mij terug te vinden in woorden???-mijn woorden vallen helemaal in het niets in vergelijking met hetgeen ik zojuist hierboven las.
    xx

Reacties zijn gesloten.