Een glaasje water.

Eerder vandaag had ik een middag en halve avond het genoegen om met een collega mens, collega schrijver en andersoortig inspiratiemens door te brengen. Zo iemand waar al een jaartje contact mee is zonder dat er een daadwerkelijke ontmoeting tot stand kwam. Vandaag dus uiteindelijk wel. Het werd een mooie ontmoeting. Ik geniet enorm van het gezelschap met iemand als er veel te delen is. Kunst, leven, levensmoeheid, verhalen, ideeën, blijheid. Aan het eind van de dag was het belangrijk geworden wat eten naar binnen te werken en in Den Haag is het dan niet vreemd om Indisch (Indonesisch) te eten. In de Grote Marktstraat om de hoek bij September zit er eentje waar het eten niet al te prijzig is en prima te verteren.

Ik was er al een paar keer eerder geweest en als ik een zaak een paar keer bezoek en nog steeds af en toe terug wil wordt die in het lijstje in mijn hoofd geplaatst als wat je een restauratieve (want culinair is te pretentieus) favoriet mag noemen. Maar niet zonder meer. Dreigt er een nieuwe relatie te ontstaan tussen mijn smaaksysteem en de gerechten waar de uitbater me op doet trakteren dan neem ik de meest drastische maatregel die je in Horeca-Nederland kan doen: ik vraag om een glaasje water.

“Hoi, heb je een glas water voor me?”
“Plat of …”
“Gewoon water, uit een kraan.”
“O, maar dat hebben wij niet mevrouw.”

Ik ben verdomme al ‘mevrouw’ tegenwoordig, het moet toch niet gekker worden.

“Heeft U niet? U heeft geen kraan?”
“Nee ik bedoel wij schenken geen water uit de kraan. Alleen uit een flesje.”
“Maar ik wil een glas water. Gewoon kraanwater.”
“Sorry mevrouw maar dat verkopen wij niet.”
“Ik wil het ook niet kopen, ik wil het opdrinken.”
“Ja sorry, maar wilt U dan…”
“Eh, nee ik wil gewoon een glas kraanwater. Haags water is erg lekker weet U.”
“O maar ons water is ook erg goed hoor.”
“Jullie water? Je bedoeld ingekocht Belgisch water soms? Welk merk?”
“O eh, dat weet ik even niet. Ik zal het even nakijken.”
“Je weet dat het lekker is maar je weet niet wat voor water het is of waar het vandaan komt?”
“Ja nou ja, ik bedoel, het is echt goed water.”
“Nou doet U mij maar gewoon duinwater hoor. Wordt verpakt in kranen die uit muren steken en de voorraad is eindeloos. Kost U per glas ongeveer een kwart cent inkoop.”
“Ja mevrouw maar ik moet het toch even aan mijn baas vragen.”
“Doe dat dan maar.”

“Mijn baas schenkt geen kraanwater mevrouw.”
“Hoeft ook niet. Jij mag het ook voor me inschenken.”
“Dat bedoel ik niet mevrouw, het is haar beleid om geen kraan…”
“Eh, ik begrijp je wel hoor. Maarre, begrijpt ze dan ook dat ik hier nooit meer kom eten als ik niet gewoon een glaasje water kan krijgen.”
“Ja maar dat kunt U wel hoor mevrouw.”
“O, ik dacht dat jullie je flessenwater niet weggaven?”
“Nou ja, ik …”
“Ja ja. Ik moet per sé water kopen begrijp ik.”
“Tsja, sorry.”

“Nou weet U, laat maar. Misschien kan je je baas vertellen dat ik toch maar geen vaste klant wordt als een glaasje water al teveel is.”
“Ze blijft bij haar beleid mevrouw ook als dat klanten kost.”
“Goh. Dan hoop ik dat ze het gaat redden met haar zaak. Weet U, klanten bepalen of je het volhoudt in dat vak van haar. Moet je niet te vaak wegjagen om een glaasje water dunkt me.”
“Tsja dat vindt U.”
“Zeker dat vind ik. Maar goed, Nasi Rames dan maar. Lekker goedkoop en dat voldoet wel als laatste maaltijd hier.”
“Natuurlijk mevrouw.”

De maaltijd smaakte prima.

“Heeft het U gesmaakt mevrouw?”
“Ja prima hoor. Krijg er wel wat dorst van.”
“Wilt U wat drinken dan mevrouw?”
“Doet U mij maar een glaasje Eaux des Dunes.”
“Pardon?”
“Ach laat maar, de rekening volstaat.”

Natuurlijk wijkt de werkelijkheid een beetje af van de dialoog hierboven maar wat wel waar blijft is dat het de laatste keer was dat ik in die zaak gegeten heb. Aan te raden voor eten maar te belazerd om een glaasje water te tappen. Hollandse horeca… sommigen leren het nooit.

Alice © 2011

4 thoughts on “Een glaasje water.

  1. Hi,
    Heel herkenbaar allemaal. Daarom hebben wij WeTapWater opgericht. Wij streven ernaar om kraanwater in de horeca op de kaart te zetten, zodat het voor iedereen duidelijk wordt dat je het kunt bestellen, en of een horecazaak er eventueel een kleine vergoeding voor wil hebben. Als ze geen Spa verkopen, kunnen ze de servicekosten op die manier terugverdienen.
    Groet, Tetsuro

  2. Haha herkenbaar!!

    Een niet nader te benoemen bos restaurant bij Oosterhout is ook op deze trip..
    willen zelfs nog chique overkomen , maar een glaasje water bij de koffie kan er niet af .
    Zou je denken : je wil chique doen dus je bent er dan toch ook zeker van op de hoogte dat een glaasje water gewoon Hoort! bij een kop koffie…welnee..
    Liever klanten kwijt , en spa blauw aanprijzen en er zelfs op bestaan! …welja… oh! was er soms n crisis?
    De : men kan niet meer logisch nadenken crisis waarschijnlijk😉

  3. ideetje?……….”krijg ik een glas water voor MIJN HOND??? – nee ik doe het zelf wel in haar bak!” haha.

  4. Haha, zo is het maar net Alice. Ik heb zeer genoten van deze dag, ondanks de stommiteiten die sommige niet nader te noemen restaurateurs begaan door hun klanten zoiets eenvoudigs als een glaasje water ontzeggen…

    Het was een inspirerende dag en hopelijk zullen er nog vele volgen. Wat ik tot nu toe van je boek gelezen heb, is me absoluut bevallen. Één dezer dagen laat ik je weten hoe de rest aangekomen is.

    Groetjes van je collega mens, collega schrijver en andersoortig inspiratiemens.

    M.

Reacties zijn gesloten.