Het is bijna tijd om te gaan.

Nee, niet als schrijver op deze plek. Want hier niet meer schrijven kan ik me niet voorstellen ondanks dat het dit jaar flink lastiger zal worden om hier geregeld bijdragen te plaatsen. Maar verder is het wel bijna tijd om te gaan.

Ik woon nu drie-en-een-half jaar op mijn huuretage in Den Haag. Ik noem het al jaren mijn vluchtheuvel omdat ik door omstandigheden er naar toe moest ‘vluchten’. Een soort luxe vluchtelingenkamp op een eerste etage in een rustige maar doodsaaie Haagse buurt. Een plek waar ik liever niet ben. De enige juiste constatering is dat het met niet gelukt is om het een thuis te laten worden voor me. Een paar dagen in mijn huis en ik wil alweer weg. Op zicht is het een aardige plek met alle luxe die een mens kan wensen maar het staat in de verkeerde stad en is ook nog veel te duur voor me. De lasten om er te blijven wonen staan niet in verhouding tot de kosten. Kortom: vertrekken dus.

Het is niet alleen mijn huis dat me in de weg zit. Ik zit ook mezelf in de weg. Spoken uit het verleden (zakelijke ellende met namen) achtervolgen me én er zit veel onrust in de streek onder mijn hart ter hoogte van mijn middenrif. Dat is misschien wel de belangrijkste reden waarom het tijd is om te gaan.

Ik heb nu anderhalf jaar niet gereisd en het voelt heel erg slecht. Alsof ik vast zit terwijl alles in mijn lijf schreeuwt om een andere kleur licht, om het geluid van stemmen in een andere taal, om het niet hoeven nadenken over wat er allemaal gedaan moet worden of moet gebeuren alleen maar omdat het gedaan moet worden of moet gebeuren. Ik mis de opwinding van het reizen, het ontdekken van een boom of een gebouw of een blik in de ogen. Het maakt me onrustig, lusteloos en zorgt ervoor dat ik als een soort gekooid luipaard nerveus heen en weer loop in mijn kooi zonder een ander doel dan het lucht geven aan opgekropte energie. En dan bevalt de kooi me ook niet eens.

Over drie weken reis ik af. Weg van hier. Naar een andere wereld met andere kleuren, geuren, geluiden, ogen, smaken, licht, uitzichten en inzichten. Een werkreis om te filmen en schrijven. Omdat ik blijkbaar moet filmen en schrijven. Niet omdat iemand me daar toe dwingt maar omdat ik mezelf daar toe dwing. Omdat er een verhaal op me ligt te wachten dat ik moet vertellen, waar ik niet omheen kan of wil en waarvan ik precies weet wat ik er mee wil doen. Ik ga er dingen zien en meemaken die ik niet eerder gezien en meegemaakt heb. Mensen ontmoeten, interviewen, afspraken maken voor later dit jaar. Vluchtelingen spreken en een kamp bezoeken. Om hun verhaal te vertellen in de wetenschap dat het net zo goed mijn verhaal zal zijn. In maart ben ik er dan weer om de lente hier te zien komen en om zo snel mogelijk daarna weer te vertrekken naar dat land.

Ondanks een pijnlijke enkel als gevolg van een Amsterdamse stoeprand en een berg met dingen die ik moet regelen voor me kan ik niet wachten om hier weg te zijn. Voor mij geen stem uitbrengen voor de provinciale staten op 2 maart, want ik ben er niet en het zegt me niets. Over een tijdje hoop ik de huur op te kunnen zeggen om ergens een tijdelijk plekje in Amsterdam te betrekken voor de maanden dat ik in Nederland ben. Ik ben al bezig mijn spullen te verkopen of weg te geven omdat alles wat ik wel heb me vooral in de weg zit, het is een genot om troep kwijt te raken. En verder? Ach, ik zie wel. Eerst Nepal.

Alice © 2011

3 thoughts on “Het is bijna tijd om te gaan.

  1. Dank je Rob,
    misschien machtig ik mijn zoon.
    Ik ben tegen deze regering en dat zou de enige reden zijn. Wat mij betreft worden de provinciale staten nl. afgeschaft. Duur, onnodig en een belasting voor het land in plaats van steun.
    Maar goed, ik ga werken in Nepal. Nu nog een researchbezoek maar later dit jaar ga ik langer en wil ik minimaal een maand in de bergen in een klooster wonen omdat ik verwacht daar het beste te kunnen schrijven aan het boek dat de documentaire zal vergezellen.

  2. Ja, ergens thuis voelen is niet altijd even makkelijk.
    Mijn collega is net terug uit Nepal en heeft een geweldige reis gehad en heel veel rust gevonden.
    Ook jij zult het hoog in de bergen vinden.
    Jammer dat je niemand machtigt voor de Provinciale Verkiezingen. Indirect kun je daar mee minimaal het regiem in Den haag beinvloeden en dat is ook belangrijk!
    Fijne Reis!

Reacties zijn gesloten.