Cairo

In oktober 2008 was ik in Cairo. Samen met mijn beste vriendin om een reis te maken die indrukwekkend zou worden. Als toerist dus. Maar we waren geen van beiden naïef. Met name Cairo en de treinrit van Cairo naar Luxor vice versa waren onvergetelijk. Onvergetelijk mooi de ontmoeting met vrouwen bij een moskee en met de parfumier in de bazaar. Onvergetelijk lelijk de toestand waarin die gruwelijk overbevolkte stad zich bevond en nu nog steeds zal bevinden. De smerigheid die een ernstige overbevolking met zich meebrengt. De geiten tussen het vuilnis op de daken die bijna zonder uitzondering bestaan uit plateaus met pilaren in afwachting van de bouw van een volgende etages op de gebouwen die er nooit zullen komen. De politie op de straathoeken en de poortjes bij de hotels en openbare gebouwen omdat het regime – terecht – bang is voor aanslagen op met name de toeristensector. De sector in de economie waar het land het van moet hebben.

Alles vestigde in mijn hoofd een beeld van een drukvat en tijdbom ineen die ooit eens tot uitbarsting zou moeten komen. Een vol heeft immers een grens als het gaat om wat men kan ondergaan. En waar de volksaard heetgebakerder is zal die uitbarsting eerder komen. De Tunesische lont in het kruitvat van de Arabische landen is effectief gebleken. De almachtige regeringen van potentaten als Khadafi en Mubarak zullen blijken niet almachtig te zijn.

Wellicht zijn de gebeurtenissen van de laatste dagen en weken de opmaat naar de Arabische revolutie. Een revolutie die niet kan uitblijven omdat veel landgenoten van hen die nu in opstand gekomen zijn tegen hun regeringen één essentieel product naar hun vaderlanden hebben gebracht: uitzicht op een economisch beter bestaan met meer rechten, minder plichten, meer vrijheid en minder onderdrukking, meer geld en bezit en minder armoede. En waar de grenzen van het rijke westen steeds nadrukkelijker gesloten worden blijft alleen de revolutie in het eigen land over. Misschien is het zover, misschien is het collectieve uitkotsen van repressieve Arabische regiems begonnen. Misschien lukt het de Arabische volken zich te ontworstelen. Misschien is het een opmaat naar een Arabische verlichting, vergelijkbaar met de Europese verlichting. Het zou de mensheid goed doen want met de binnenkomst van vrijheid wordt de terreur de achterdeur uitgejaagd. Misschien lukt het niet, misschien gaat het decennia duren maar één ding is mij duidelijk.

Als het westen de eigen belangen vooropstelt zal men alle steun moeten geven aan de Arabische volken die begonnen zijn aan de ontworsteling aan hun onderdrukkers.

Misschien is vrijheid wel het mooiste exportartikel van het westen. Maar of het westen dat artikel echt durft te exporteren? Ik hoop het maar vrees het antwoord. In die zin is de Afghanistan discussie in de tweede kamer nu een achterhoede discussie geworden. Veel beter zou zijn om te discussiëren op welke wijze de Arabische volken in hun eigen landen gesteund kunnen worden door de internationale gemeenschap. Ook vanuit ons land. Want ondanks alles heeft ook Cairo een geweldige schoonheid in zich, als je die tenminste wilt zien…

Alice © 2011

One thought on “Cairo

  1. De koning van Jordanie wil nu ook snelle hervormingen. Ja, of de dictaturen uit de Islamitische wereld snel zullen verdwijnen. Stabiliteit hebben vooral de Verenigde Staten nodig voor haar Oliehonger.
    Bezorgde groet

Reacties zijn gesloten.