In de schaduw van het nieuws.

Natuurlijk kijkt de wereld naar Cairo. Niet naar Egypte want van de rest van Egypte is er in de media niets te zien. Wat niet wil zeggen dat daar niets gebeurd, integendeel denk ik.

Maar Cairo is niet de wereld. Op andere plaatsen gebeuren ook belangwekkende zaken. Zoals in het land dat ik volgende week voor een tijd ga bezoeken. Nepal.
In dat straatarme land is gisteren eindelijk na acht maanden een nieuwe premier gekozen. Met de steun van de Maoïsten doordat zij in het belang van het de regeerbaarheid van het land hun kandidaat (en ex premier) Prachanda terug trokken en dat is bijzonder. Een korte uitleg.


Jhalanath Khana (foto: eKantipur)

Na een poging tot revolutie door de Maoïsten en het beëindigen van de monarchie in 2008 is er een Maoïstisch geleide regering gekomen. Door onenigheid met de legerleiding stapte de premier echter op en kwam het land in een machtsvacuüm. Voor zowel Nepal als de internationale gemeenschap een ongewenste situatie omdat de uitwerking en invoering van de nieuwe grondwet daardoor net zo sterk stagneerde als de inspanningen om het land op te bouwen.
Afgelopen zomer begon de lange weg naar een nieuwe regering onder leiding van een voor alle partijen aanvaardbare premier met in het achterhoofd het aflopen van het mandaat van de VN vredesmacht op 14 januari dit jaar. Zeker de afgelopen maanden nam de druk op het parlement toe om er voor te zorgen dat er nu eindelijk een nieuwe regering zou komen om ervoor te zorgen dat de rehabilitatie van de Maoïstische strijders in de Nepalese samenleving op gang zou kunnen komen. Hun partij hield de sleutel tot een nieuwe regering want een herstel van de vorige coalitie leek niet mogelijk.

De UML (Unified Marxist Leninist) partij en de socialistische Nepal Congress Party (NCP) waren niet de geschikte coalitiepartners gebleken en de Maoïsten verenigd in de  Unified Communist Party of Nepal (UCPN) was niet bereid om tot de regering toe te treden zolang er geen rehabilitatie van de eigen strijders aan de orde was. Met de verkiezing van Jhalanath Khanal, de voorzitter van de UML én de recente opname van de Maoïsten in het reguliere leger en afschaffing van hun milities is er eindelijk sprake van een nieuwe premier. De UML en UCPN, beide communistisch, vormen samen een nieuwe regering.


foto: eKantipur

Voor het volk is het enige interessante hieraan dat er in ieder geval weer een regering komt, dat de nieuwe grondwet waar velen op hopen er nu eindelijk kan komen én dat de kans op een terugval naar interne strijd en burgeroorlog minimaal is geworden. Maar veel hangt af van de bereidwilligheid tot samenwerken want er moet veel gebeuren in Nepal. Heel veel.

Voor de internationale gemeenschap is de situatie een verbetering zeker nu dus ook het leger en de milities samengevoegd worden. De Verenigde Naties trekken zich terug uit de Nepalese samenleving. De vredesmacht is al opgeheven en ook de UNHCR die bijvoorbeeld de vluchtelingenkampen in Oost Nepal beheerden hebben dat beheer overgedragen aan de leiders in die kampen zelf. Samen met de resettlement van een groot aantal van de Bhutanese vluchtelingen verdwijnt langzaam maar zeker de noodzaak tot de vergaande aanwezigheid van de VN in het land.

Het einde van de regeringscrisis is een belangrijke stap op weg naar een periode van opbouw na decennia chaos. Of dat ook zal slagen hangt af van de werkelijke bereidheid er de schouders onder te zetten. De retoriek van de partijen moet zich nu gaan omzetten in daden.

Overigens was de enige grote ‘westerse’ nieuwredactie Al Jazeera degene die het eerste hierover berichtte. CNN, ABC, BBC en zelfs Reuters hadden niet veel te melden. Op de BBC na die een bericht plaatste over de Nepalese televisiezender Kantipur News die bij lantaarnlicht het nieuws presenteert als gebaar met betrekking tot de 12 uur stroomstop die de tijdelijke regering heeft moeten invoeren. Wat op zich dan wel weer een bijzonder plaatje oplevert.

Volgende week toch maar extra zaklampen meenemen dus. En knijpkatten en zo.

Alice © 2010