Geruchten

Ik was veertien toen ze de studio(s) in doken. Ik was vijftien toen ik het album kocht in 1977. Ik had de muziek gehoord op een schoolfeest, spijbelde met een schoolvriend en voelde me verschrikkelijk. Zoals ik me in die tijd meestal verschrikkelijk voelde. De foto op de hoes van de elpee intrigeerde me mateloos. Het mooie meisje op de foto, Stevie Nicks, maakte me jaloers omdat ik net als zij wilde zijn. Een ‘Rhiannon’, de feeënprinces uit het Welshe Mabinogion, een verzameling middeleeuwse verhalen. Het beeld intrigeert me dertig jaar later nog altijd.

‘Rumours’ van Fleetwood Mac werd de eerste elpee die ik ooit kocht. Alle songs op de plaat zijn geweldig, geen één track is niet legendarisch. Vannacht, in de stilte van mijn slaapkamer en het duister keek ik naar een documentaire van de VPRO die over het maken van dat album ging. Nu na al die jaren is me duidelijk waarom de elpee zo’n indruk op me maakte en waarom ik het nog steeds één van de beste, zo niet de beste plaat vind die er ooit gemaakt is.

De reden is de totstandkoming van de songs, de persoonlijke pijn die in veel van de songs doorklinken en waarvoor ik ook toen al gevoelig was. Alsof sommige van die teksten over mij gingen. En inderdaad, net als veel andere mensen, is het zo dat er teksten bijzitten die inderdaad over mij gaan. Over de universele gevoelens van falen, misgelopen liefdes, de pijn van de relatie die niet kan werken en de hoop van de liefde. Het zijn geen suffe liefdesliedjes. Sommige zijn rauw, sommige beïnvloedt door druggebruik bij het schrijven waardoor de teksten abstracter worden maar zeker niet minder diepgaander. De elpee kreeg als titel ‘Rumours’, geruchten. Naar verluidt omdat dat de analyse was van John McVie over de situatie binnen Fleetwood Mac tijdens de opnamen. Iedereen schreef over elkaar. Het is te horen.

Een favoriete liedtekst kan ik niet noemen, wel de meest geëmotioneerde. Dat is zonder twijfel ‘Songbird’, geschreven door Christine McVie en ondanks de simpele structuur je naar de keel grijpt wanneer uitgevoerd door haarzelf. Alleen, op het podium met een vleugel, een roos en een glas champagne.

Songbird
(Lyrics: Christine McVie)

For you, there’ll be no more crying,
For you, the sun will be shining,
And I feel that when I’m with you,
It’s alright, I know it’s right

To you, I’ll give the world
to you, I’ll never be cold
‘Cause I feel that when I’m with you,
It’s alright, I know it’s right.

And the songbirds are singing,
Like they know the score,
And I love you, I love you, I love you,
Like never before.

And I wish you all the love in the world,
But most of all, I wish it from myself.
And the songbirds keep singing,
Like they know the score,
And I love you, I love you, I love you,
Like never before, like never before.

Soms mag een tekst eenvoudig blijven om eenmaal versterkt met muziek en uitgevoerd vanuit het hart als effect te hebben dat ik de tranen wel moet laten vloeien. Mocht je me ooit tegenkomen, draai niet dit lied want ik zal er zeker van moeten huilen over dat kind van vijftien die het allemaal niet wist maar waar ik zo ontzettend veel van ben blijven houden. Ondanks alles en als nooit tevoren. En stilletjes zing ik dit lied voor mezelf.

Alice © 2011

One thought on “Geruchten

Reacties zijn gesloten.