Afkicken

Het valt me niet mee. Helemaal niet. De vrouwen in Nederland zijn wel mooi hoor maar na een kleine maand in Nepal ben ik blijkbaar verwend geweest. Visueel vooral. De rest, ach. De zon heeft gelukkig vandaag in het Vondelpark dezelfde warmte als die in Kathmandu. Maar als ik mijn ogen dicht doe lukt het me niet meer om mezelf bij de stupa van Boudanath te wanen.

De geuren en geluiden zijn te verschillend. De geuren omdat ze eigenlijk goeddeels afwezig zijn en de geluiden omdat ik de trommels, hoorns en gefluisterde mantra’s hier moet missen. Het zou al veel schelen als er een paar monniken of nonnen in de buurt waren die hun typerende geluid laten horen. En een gong af en toe. Met plezier denk ik nu toch terug aan de ontmoetingen daar, vooral die met de vrouwen. Waar in deze westerse maatschappij het in het algemeen al snel duidelijk is ze hetero of lesbisch zijn en mijn gaydar me zelden in de steek laat bleek in Nepal diezelfde gaydar gemankeerd te zijn.

Het zal komen omdat vrouwen daar in een ander verband leven dan hier. Trouw je dan ga je bij de schoonfamilie wonen en wordt je één van de vrouwen die verantwoordelijk is voor het huishouden en de opvoeding. Samen met de andere vrouwen in het huishouden. Een eigen zelfstandig bestaan met je man is niet aan de orde. Je trouwt met de familie. Het maakt dat vrouwen eigenlijk bijna constant met elkaar optrekken. Op straat zijn er nauwelijks heterostelletjes te zien, het past niet in de cultuur om publiekelijk als man en vrouw over straat te gaan. En zeker niet als jonge meid met je vriendje. Wel zijn de duo’s en groepjes vrienden en vriendinnen te zien in dat straatbeeld. Meisjes bij meisjes, jongens bij jongens. Jongens die gearmd lopen, meiden die alles samen doen.

Wellicht ligt daar de verklaring voor de open houding die sommige vrouwen daar naar mij hadden. Een enkele die me probeerde te versieren en dat niet onder stoelen en banken stak ondanks de ogen van de anderen in hun omgeving. Politieagentes zelfs, sterke mooie vrouwen die me zo direct aanspraken dat ik een aantla keren met mijn mond vol tanden stond. ‘You’re beautiful’ kreeg ik dan te horen gevolgd door een indringende blik. Het plezier was helemaal wederzijds overigens en van beide kanten lieten we dat merken, hoe kort de ontmoetingen soms ook waren.

Of die vrouw in het kunstenaarscentrum, slachtoffer van trafficking, die niets liever wilde dan wat keuvelen en tegen me aan kruipen. Net even wat verder gaand dan een contact met een toeriste. Overigens velde ik me geen toeriste en misschien was dat ook wel te merken. Vrouwenvriendschappen lijken in Nepal een andere intensiteit te kennen dan wat ik ken in mijn eigen land. Ik kan me natuurlijk vergissen en misschien is mijn blik teveel gekleurd door mijn eigen cultuur. Maar eerlijk gezegd denk ik van niet.

Misschien is het vreemd dat ik me in dat land zoveel beter op mijn plek voelde dan in Nederland. Misschien was het de zon en het licht. Misschien de geluidem en de energie die er rond die stupa hing. Maar misschien waren het ook de vrouwen die een stukje van mijn hart gestolen hebben en me dat alleen teruggeven als ik terug kom.

Alice Verheij © 2011

One thought on “Afkicken

  1. “People love others not for who they are but for how they make them feel”

Reacties zijn gesloten.