Vega

Het is nu al weer meer dan een week dat ik in dit kikkerlandje terug ben. Het is natuurlijk heerlijk om kids en vrienden terug te zien. Zeker omdat er zoveel te vertellen is en zoveel om te laten zien. Maar het voelt zo tijdelijk.

Het is lastig wennen om na een kleine maand Nepal waarin zoveel gebeurt is terug te vallen in een geregeld bestaan in een overgereguleerd land waarin alles een sfeer ademt van streven naar perfectie, uitsluiting van risico’s en dat leeft onder een regiem van eindeloos streven naar economische groei. De klaagcultuur is in een wereld van rijkdom nu eenmaal groter dan in een wereld van armoede. De overvloed geeft me het gevoel er in te stikken. Natuurlijk geniet ik van de luxe van het leven in dit land. Tot op zekere hoogte. Want bij dat genieten merk ik dat ik die luxe niet meer nodig heb. Nou ja een beetje dan. Warm water en elektriciteit op elk gewenst moment van de dag is bijzonder prettig, net als drinkwater uit de kraan waar je niet ziek van wordt. En WiFi wanneer ik dat nodig heb. O ja, het Openbaar Vervoer niet te vergeten. Maar daar houdt het dan wel mee op.


vegetarische daal baat (vergezeld van een flesje Hollands water)

De laatste dagen heb ik weer een paar keer wat vlees gegeten. Het is lekker maar niet nodig. Ik mis het heerlijke vegetarische eten in Nepal. Eenvoudig in het algemeen maar o zo smakelijk. Een mens zou er haast een grazer, eh vegetariër, van worden. De afgelopen anderhalve week heb ik naast een paar dagen goed ziek zijn ook heel wat mensen gesproken. Daarbij ook iemand die al jaren leeft in de landen waar ze is omdat haar vrijwilligerswerk haar in die landen brengt. Ze lijkt haar leven daar omheen te organiseren en daarbij zijn zekerheden relatief. Ik herkende me daar in en het is me ook wel duidelijk dat dat de richting is die ik de komende tijd / jaren zal volgen. Gewoon doen wat ik denk dat ik moet doen op de plek die zich daar het beste voor leent.

Grappig is dat veel mensen me vragen wanneer ik weer terug ga. Het is dus niet alleen mij maar ook anderen duidelijk dat ik inderdaad niet van plan ben om hier te blijven. Het werk aan boek en documentaire kan ik natuurlijk ook het beste in Nepal doen en in India. De tijd in Nederland tussen de werkreizen door zal dus in het teken moeten staan van het organiseren van die reizen. En dat heeft gevolgen voor de manier waar ik op leef. Zo zal het niet handig zijn om al teveel bezit te hebben. Want waar laat ik dat in de tussentijd en wat moet ik er eigenlijk mee als ik weg ben? Dus: weg die spullen. Lukt me dat snel genoeg (en daar gaat het op lijken) dan vervalt de noodzaak voor een ruime woning. Dus kleiner wonen is ook niet onhandig. Mocht iemand een optrekje in Amsterdam (of Den Haag als het echt niet anders kan) weten dat betaalbaar en niet al te groot is maar me wel de belangrijkste zaken als woon/slaap/werkruimte en basis sanitair levert, bel me dan. Of mail me.

Natuurlijk moet er geld zijn om te doen wat ik wil doen. Niet veel geld maar de problematiek is dat ik alleen negatief geld bezit en daar kan je dus niks mee. Fondsenwerving voor het project is dus belangrijk en als dat een beetje goed gedaan wordt dan kan ik me dus laten uitzenden zonder me druk te hoeven maken over een noodzakelijk inkomen op Nederlandse basis. Ik kan gelukkig met erg weinig toe en erg weinig is in een land als Nepal goedkoop. Ongeveer een kwart van mijn maandgeld voldoet om het daar een maand uit te houden. Rest de kosten voor reizen, camera’s en zo meer. Niets onoverkomelijks vooralsnog.

Wat wel heel belangrijk gaat worden is mijn gezondheid en de hoeveelheid energie die mijn lijf me schenkt. Dat laatste lijkt in Nepal aanmerkelijk meer te zijn dan in Nederland. Gewoon omdat ik me daar op dit moment in mijn leven nu eenmaal veel beter op mijn plaats voel. Het belangrijkste voornemen is dus om de komende tijd heel erg goed voor mezelf te gaan zorgen. Conditie opvijzelen, gezond leefritme (ja, ik ga zaterdagavond wel lekker feesten) en bovenal ook gezond eten. Zal ik dan maar voor een tijdje vegetariër worden?

Alice © 2011