Documentaire maken.

Sinds een goed half jaar ben ik bezig met het maken van mijn eerste documentaire. Gewoon omdat het op mijn pad kwam om dat te doen. Of eigenlijk kwam het niet zozeer op mijn pad maar ontstond het door iets dat op mijn pad kwam. En nu ben ik dus filmer. Het is raar om te ervaren dat zoiets als documentaire maakster worden blijkbaar heel organisch kan gebeuren. Geen jarenlange filmacademie, geen cinematografische opleiding van substantie, geen grote budgetten, hoge subsidies, grote productiehuizen maar gewoonweg een verhaal, een concept, storylines, een beeldtaal die zich ontwikkeld tijdens het maken, veel gevoel en een combinatie van vrouwen die samen iets bijzonders aan het doen zijn. Een vrije productie niet alleen omdat het gefinancierd wordt buiten de bekende fondsen en overheidssubsidies maar ook vrij in de zin van wie wat doet en welke kant het opgaat qua vorm en inhoud.

En dus ben ik blijkbaar van schrijver ook filmer geworden. Researchen, er achter aan gaan, praten, filmen, praten, filmen, editen, weggooien, filmen, praten, uitwerken, praten, filmen en zo een jaar lang. Omdat de film er eigenlijk al is behalve dat de beelden grotendeels nog geschoten moeten worden en het echte editen nog lang niet begonnen is. De research is wel zo’n beetje gedaan en vorm en inhoud vormen zich tot een begrijpelijk en herkenbaar beeld. Er is een titel die geen werktitel meer is (en die ik hier dus nog niet ga verklappen). Er zijn geweldige vrouwen in de crew met bergen ervaring en artistieke kracht. En er is een verhaal en een doel dat we willen bereiken.

Maar nog belangrijker is dat de eerste ervaringen er zijn. De researchreis naar Nepal, de onverwachte contacten en situaties, de beelden die zich opdringen. De bouwblokken laten zich zien en het bouwwerk gaat er dus echt komen. Gek eigenlijk als ik bedenk dat iets meer dan een half jaar terug er geen sprake was van een plan om te gaan filmen. Zeker ook als ik luister naar de verhalen van jarenlange voorbereiding voordat er daadwerkelijk geschoten gaat worden. Blijkbaar is het mogelijk dat vanaf de keuze om een verhaal in documentaire vorm te gaan vertellen er zich een proces ontwikkeld dat bijna automatisch gaat leiden tot een documentaire product. Niet een korte film of journalistieke korte docu maar een feature film. Een film die de filmfestivals als doel heeft. Wat daarna komt zien we dan wel weer.

Inmiddels heeft het al geresulteerd in veel inzicht in de situatie van vluchtelingen in het algemeen en Bhutaanse vluchtelingen in het bijzonder. En niet alleen dat, het heeft geleid tot veranderingen in mijn leven. Van doelloosheid naar doelgerichtheid en dat op een manier waarop offers geen offers meer zijn maar stappen om te zorgen dat de film er komt.

Eventjes kijk ik in verwondering naar wat er gebeurt en hoe alles nu lukt wat normaliter zo ontzettend taai, stroperig en moeizaam is. Alsof de film al die tijd er op wachtte om gemaakt te gaan worden.

Alice © 2011