Vreemde tijden.

Het zijn vreemde tijden voor me. Vooral omdat er zoveel gebeurt en zoveel goed gaat. Een zoon die weer een jaar ouder is, het werken aan mijn documentaire dat geheel anders (en beter) verloopt dan verwacht en mijn schrijfplek die bloeit zelfs nu ik wat minder tijd heb om vaak te schrijven hier (wees gerust, dat komt wel weer goed hoor want er zit heel veel inkt in de virtuele pen en van schrijfkramp en de titel van deze site heb ik bepaald geen last).

Over dat laatste, deze schrijfplek, tsja wat zal ik daar nu van zeggen. Kijk zelf maar:

Maar er gebeurt dus meer. De documentaire. Er is een definitieve titel, over een tijdje onthullen we die wanneer de crowdfunding actie start. Daarvoor moet er nog wel het nodige werk verzet worden waaronder het contrueren van een kleine site over de film. Het is te doen maar vergt toch altijd een paar dagen sleutelen. Ook hebben we toestemming van de IND om een groep mensen te volgen die gaan resettlen vanuit de vluchtelingenkampen in Nepal naar Nederland. Het is een unieke kans en zal zeker ook bijzonder beeldmateriaal opleveren. Het documentaire concept kristalliseert nu snel uit, het team is zich aan het zetten en er is uitzicht op mogelijkheden tot verkoop van deelproducten. Alles bij elkaar kan ik wel zeggen dat we ‘in business’ zijn. Op een bijzondere manier ook en tot mijn verbazing ontmoeten we weinig weerstand op wat we aan het doen zijn. In ieder geval zal er volgend jaar rond deze tijd de eerste screening plaatsvinden.

Op ander vlak, nou ja niet helemaal, staat het afscheid nemen van bezit. Een proces dat ik al lange tijd in wil gaan en dat nu dus echt aan het gebeuren is. Niet volledig hoor maar wel heel sterk reduceren van mijn bezit tot het punt dat het gemakkelijk in opslag kan gaan en ik een tijdje zonder huis in Nederland kan leven. Wel zo handig voor iemand die voor langere tijd met laptop, camera en wat dies meer zij in het verre buitenland gaat werken. Al met al een draaipunt in het leven dat ik met een big smile neem. Natuurlijk is het best een stoeipartij en natuurlijk gaat onthechten niet zo gemakkelijk, maar het schept wel ruimte om me heen en vooral in mijn hoofd. Ruimte die keihard nodig is voor wat ik wel belangrijk vind, mijn schrijven en filmen.

Het is nog wat onwerkelijk dat ik over een paar weken alweer afreis naar Nepal en dan voor een aantal maanden. Er moet nog zo ontzettend veel gebeuren. Geld regelen, keuzes maken over mijn huis, nog meer spullen wegdoen en een paar zaken die echt van waarde voor me zijn in bewaring geven bij anderen. Opslag regelen voor de dozen met boeken en kleding en andere spullen. Vlucht boeken als er geld binnen is, reisspullen uitzoeken, herhalings vaccinatie, apparatuur regelen niet te vergeten. Maar bovenal ook, de resterende tijd besteden met de kinderen en vrienden. Allemaal voorbereiding om me klaar te maken voor de sprong.

Alice © 2011