Ik ga op reis en ik neem mee…

Op nog maar een paar dagen afstand van Nepal waar ik geruime tijd ga wonen om daar te werken aan mijn film loop ik over van de activiteiten om me voor te bereiden op mijn reis en verblijf daar. Natuurlijk is de vlucht geboekt (enkele reis deze keer) en is er het nodige geregeld zodat ik daar kan leven. Er is een verblijfplaats die voldoet aan mijn behoeften op een goede plek in Kathmandu. Ik zal er aan paar maanden mijn domicilie houden ondanks dat ik een aantal keren er een tijdje niet ben in verband met filmreizen. Als de tijd me gegeven wordt zal ik ook een tijdje in retraite gaan in een nonnenklooster in een teruggetrokken gebied. Waar alle verbindingen met de rest van de wereld gedurende mijn verblijf verbroken zijn. Het is het kado dat ik mezelf wil geven om mijn leven en toekomst te overdenken.

Verder ben ik natuurlijk druk aan het rommelen met geschikte tassen, kleding en vooral apparatuur. Want het wordt een techniek intensieve reis. Een flinke HD videocamera van professionele proporties (en gewicht), een flipcam voor het videoblog, DSLR fotocamera, laptop, iPad en een berg snoeren, kabels, accu’s en opladers. Het is een hele operatie wat dat betreft. De vliegreis naar Nepal zie ik niet bepaald naar uit. Het wordt een lange met overstappen tussendoor en dus met gesleep met bagage en het risico dat er spullen zoekraken. De strategische bagage zal in ieder geval als ‘handbagage’ mee moeten. Gelukkig zitten aan de lastigste dingen handvatten.

In Kathmandu wachten vrienden me op en dat is een fantastische wetenschap. Mijn productieassistent ter plekke en een paar andere journalisten. Ik ben in ieder geval verzekerd van een warme ontvangst en zal ongetwijfeld goed geïnstalleerd worden door de heren. Misschien is mijn favoriete douanedame er ook wel bedenk ik me nu. De dag van aankomst wordt de planning al doorgenomen en de vlucht naar het zuiden geboekt. De volgende dag vertrek ik al weer met een binnenlandse vlucht naar Biratnagar, een industriestadje in het uiterste zuidoosten van het land. Vandaar gaan we met een taxi naar Damak om het lokale hotel te betrekken. Dezelfde dag nog zal er contact zijn met UNHCR en IND ter plekke. De filmvergunning van de UNHCR ligt daar dan al op me te wachten. Er is veel en goed voorbereid dus ik ga er vooralsnog maar vanuit dat het allemaal soepel zal verlopen. En zo niet, nou ja dan improviseer ik gewoon.

Het is in Kathmandu nu een graad of dertig en in Damak vierendertig. Warm en ook al vochtig want het regent inmiddels geregeld. Ik zal moeten wennen aan de moesson die ik de komende maanden zal moeten verduren. Bij gebrek aan warm stromend water moet ik dan maar blij zijn met de dagelijkse plensbuien. Ik zie uit naar het weerzien met mijn Nepalese vrienden en met Boudanath waar ik ga wonen. Niet logeren maar wonen. Tenminste, voor mij eigen gevoel. Mijn flat in Den Haag heb ik toch nog aan kunnen houden voor een paar maanden maar misschien veranderd dat nog als ik weer terug ben.

De afgelopen weken heb ik met veel mensen van veel organisaties gesproken om hun medewerking te vragen en in een aantal gevallen heeft dat opgeleverd dat er vervolgwerk aan zit te komen zodra ik klaar ben met deze film. Een korte film van acht minuten, een webfilmpje van een minuut en misschien zelfs weer een documentaire over Nepal. Allemaal nieuw werk. Werk waar ik misschien niet al te ervaren in ben maar wat ik wel leuk vind en waarbij ik door mijn verleden in de techniek de routine snel verwerf. Footage maken, geluid en beeld nabewerken, editen, de hele rimram. Het is een prachtvak en ik kan er al mijn creativiteit in kwijt. Want naast de techniek zijn er het verhaal, de personen, de interviews, het filmen onder moeilijke condities. Geweldig om te doen en een prachtervaring die, dat weet ik nu al, verslavend werkt. Vooral ook omdat ik er bij reis.

Dat reizen is de sleutel tot mijn creativiteit. Niets mooier dan thuiskomen door te reizen want mijn werkelijke thuis is dus niet een huis in een straat in een stad in een land maar juist de plek waar ik ben op het moment dat ik onderweg ben. De tijdelijkheid van een onderdak onderweg, het improviseren en het uit een koffer leven, het is me allemaal even lief. Wat dat betreft mag iedereen hartstikke jaloers op me zijn.Wat minder fijn voelt is de lange tijd dat ik mijn kinderen niet zal zien en mijn vrienden. Goed, internet helpt. Skype, mijn schrijfplek en videoblog dat straks op de Headwind site komt zijn er. Maar dat helpt slechts een beetje. Ik weet dat het gemis er komt en ook dat het soms moeilijk zal zijn op de momenten dat ik er alleen voor sta en me door de situatie heen zal moeten slaan. Het is niet anders.

Zo maar eens even kijken of de tassenwinkel een veilige flight case voor mijn spullen heeft. Ik ga op reis en ik neem mee…

Alice © 2011

One thought on “Ik ga op reis en ik neem mee…

  1. Hoi Alice, het klinkt allemaal goed als ik zo lees over je voorbereiding en plannen.
    Ik wens je heel veel succes en plezier (ondanks de ellende gezien de situatie van de vluchtelingen aldaar), maar uit ellende kun je ook altijd wat positiefs halen. Ik kijk even naar mijn eigen leven op dit moment.
    Zet ‘m op en kom met iets moois terug. Groetjes, liefs van Petra Marie-Claire.

Reacties zijn gesloten.