Alicanjee

Na een paar dagen bij haar en haar familie in huis en eindeloze gesprekken veranderde ze mijn naam. In plaats van Alice werd het ‘Alicanjee’. De uitgang ‘jee’ of ‘ji’ wordt gebruikt uit vriendschap en respect en Ariti gebruikte liever deze naam voor me dan het in haar ogen afstandelijke Alice. Het werd een soort koosnaampje. In de twee weken dat we huis, eten en gedachten deelden is er ook zeker een vriendschap ontstaan. Niet in het minst omdat de kleine Ariti (we schelen een kop) een goedlachse, lieve en intelligente vrouw is. Des te pijnlijker is om te zien dat ze door geldgebrek haar school niet kan afmaken want de armoede waarin de familie leeft is groot. Haar twee oudere zusters werken in en rond de boerderij en van Ariti wordt verwacht dat ze geld gaat verdienen want de familie heeft geld nodig om van te leven. Het jongere zusje en de twee jongere broers zitten nog op school en blijven daar tot en met het tiende jaar. Geld voor de extra twee jaren is er niet waardoor de weg afgesloten is naar meer kansen in het leven.

Ariti wil zo graag verder leren en er is zo weinig nodig om dat mogelijk te maken. De extra twee jaren kosten in totaal driehonderd euro en daarmee ontstaat de mogelijkheid op beter werk dan een onbetekenend baantje. Ariti is inmiddels op de leeftijd gekomen dat ze die school nu echt moet gaan afmaken anders zal het te laat zijn. Dan zal ze net als haar oudere zussen genoegen moeten nemen met een leven op en rond de boerderij en een simpel baantje in het nabijgelegen stadje. Maar ze kan zoveel meer, ze heeft al eens bij de gemeente gewerkt om technische tekeningen te maken van huizen die gebouwd moesten worden. Ze spreekt Engels op een meer dan gemiddeld niveau en is verdraaid geïnteresseerd in wat er in de wereld te koop is. Een vriendje heeft ze niet en er staan geen mannen in de rij voor haar want de familie heeft niet veel te bieden. Een bruidsschat zit er niet in immers. Alle contact die ze kan krijgen met mensen uit de grote stad of het westen grijpt ze aan en ze probeert haar familie zover te krijgen dat ze na de zomer weer naar school mag. Haar zussen zijn welwillend en haar ouders zullen ook wel instemmen maar het geld zal een probleem blijven.

De familie Chhetri leeft eenvoudig. Een boerengezin in een net en vrij ruim traditioneel boerenhuis zoals je die overal in de Terai kunt vinden. Geen rijkdommen in het huis op een klein gammel tv-tje na. Sieraden en mooie kleding hebben ze niet, eenvoud is troef in dit gezin. En toch heb ik zelden een familie meegemaakt die zoveel hartelijkheid en liefde uitstraalt als dit gezin. Met Ariti als stralend middelpunt. Het duurde niet lang voordat ik me volledig in het gezin opgenomen voelde en ik het gevoel kreeg een lieve jongere zus er bij te hebben gekregen. Het zal wat mij betreft dan ook niet lang mogen duren voordat ik weer bij ze ben want het afscheid was niet eenvoudig. Voor mij niet en ook niet voor Ariti die in het gezin het dichtste bij me stond en de laatste dagen meeging bij het filmen. De in deze cultuur bepaald ongebruikelijke omhelzing en zoen op mijn wang was gemeend. Ik mis het met heldere stem geroepen ‘Alicanjee’ nu al.

Alice © 2011