Laat ik het er voor één keertje dan maar over hebben.

Wat ervaringen sinds mijn terugkomst in Nederland na het filmen in Nepal geven mij voldoende aanleiding om mij maar eens een keer heel duidelijk uit te spreken over misschien we de grootste irritatie in mijn leven.

Het punt is dat ik er van hou om mensen te ontmoeten. Soms kan dat een date zijn (ja ik date soms, so what?), soms zijn het mensen waar ik mee samen werk of ga werken. Soms zijn het mensen in de kroeg of mensen die ik anderszins tegenkom. De basis is dat ik graag open sta voor andere mensen en dat heeft me veel goeds en een paar geweldige vrienden / vriendinnen / vriendandersen opgeleverd. En dat ik opensta voor anderen houdt ook in dat anderen me mogen leren kennen. Mogen weten wie ik ben, wat mijn realiteit is, waar ik passioneel over ben en wat ik verafschuw. Ze mogen weten dat ik lesbisch ben en ook dat ik een transvrouw ben. Het is niet iets om geheimzinnig over te doen vind ik. Hoewel de samenleving daar overigens geregeld wel alle aanleiding toe geeft, maar ik volg mijn eigen weg en ben net als de meeste andere mensen best blij met mezelf. Mijn seksuele geaardheid en gender identiteit zijn onderdelen van de mens Alice die onlosmakelijk met mij verbonden zijn. Ze definiëren me in veel opzichten.

Des te vervelender is dat het blijkbaar nog steeds zo is dat mensen als ik geregeld bloot komen te staan aan vragen en opmerkingen die op zijn minst onbeleefd maar vooral ook dommig en bot zijn. Iedere transvrouw kent die vragen ongetwijfeld ook. Zal ik een lijstje geven? Ik geef er dan meteen de antwoorden maar bij zodat mocht er weer eens een situatie zijn dat weer iemand, hoe ‘goed bedoeld’ ook, zichzelf verliest in ongebreidelde nieuwsgierigheid naar het wezen van mij als transvrouw er naar verwezen kan worden. Daar gaat ie dan, de top tien van transvrouw onvriendelijke vragen:

  1. Ben je omgebouwd? Antwoord: ik ben geen auto of huis.
  2. Hoe lang is het gelden? Antwoord: lang genoeg.
  3. Kan je gewoon sex hebben? Antwoord: definieer gewoon alsjeblieft.
  4. Wat vinden je kinderen er van? Antwoord: vraag het ze, als je dat durft.
  5. Vast wel erg voor je ex vrouw toch? Antwoord: nee, ze vond het geweldig. Nou goed?
  6. Voel je je nu echt vrouw? Antwoord: voel jij je dan echt vrouw (of man)?
  7. Dus je hebt een vagina? Antwoord: wat denk je zelf?
  8. Heb je nou nooit spijt van je keuze? Antwoord: keuze? Welke keuze?
  9. Nou die van de operatie… Antwoord: zie ik er uit alsof ik daar spijt van heb?
  10. Hoe heette je vroeger? Antwoord: Frankenstein!
  11. Goed nog eentje extra dan: Goh, hou je dan niet van mannen? Antwoord: zei ik niet dat ik lesbisch ben? 

Nee, serieus mensen. Het zijn vragen die geregeld gesteld worden. Echt waar. Zelfs door mensen die redelijk dichtbij komen. Het zijn vragen die natuurlijk niet kunnen. Ze zijn bot en getuigen van een ongezonde of op zijn minst onbehoorlijke nieuwsgierigheid naar de genitale wetenswaardigheden rond mijn persoontje (of die van andere transen). En doorgaans maak ik me er met een beleefd maar vaag antwoord van af als ik denk dat de vragensteller / vragenstelster uit naïviteit dit soort vragen stelt. Ik vraag toch ook niet (meteen) of je ook aan SM doet?

Maar soms is het wat erger allemaal. Dan is het ongezonde nieuwsgierigheid. Het punt is, ik vertel intieme zaken aan mensen die ik vertrouw en waar een situatie mee ontstaan is dat het van belang is die details te vertellen. Net als de meeste andere normale mensen. Ik vraag toch ook niet aan de bar naar de genitale status van de persoon waar ik mee zit te kletsen? En wanneer iemand uit zo’n ongezonde nieuwsgierigheid met een vage blik me een aantal van de vragen uit het lijstje stelt (of nog botter vraagt of ik vroeger een vent was) neig ik tot moord. Die neiging onderdruk ik meestal snel en reduceer die tot een simpele wedervraag waarbij ik voorstel dat de ander mij eerste verteld met wie, wanneer en onder welke omstandigheden de persoon sex gehad heeft. Of het lekker was en of de vriend / vriendin een beetje goed neukertje is. Doorgaans is het dan duidelijk dat men te ver gegaan is. Voor diegenen die daar dan boos over worden naar mij rest een op het hoofd omgekeerd glas bier. En dat is op mijn vriendelijke dagen.

Er zijn trouwens mensen (doorgaans mannen) die het allemaal nog veel erger maken door nadrukkelijk naar mijn borsten en benen te staren met een soort verbaasde blik in de ogen dat zoveel moois mogelijk is bij een trans en niet omwille van het feit dat ik inderdaad redelijk geconserveerd ben. Heel erg irritant.
Het is inmiddels al een tijdje 2011. Er mag wat mij betreft gevoeglijk aangenomen worden dat de meeste volwassenen wel weten wat een trans(seksuele) vrouw is. Dat die dan ook voldoende beleefdheid in acht nemen om ons in onze waarde te laten en zich te onthouden van het stellen van veel te intieme vragen. Gewoon omdat dat in een normaal sociaal verkeer iets is wat je niet doet. Of is het echt zo moeilijk om het fatsoen te houden?

Dus kom je me ooit tegen en ben je een beetje nieuwsgierig naar wat voor mens ik ben, toom die nieuwsgierigheid dan in en wees liever gewoon aardig. Dan ben ik het ook. Zo niet, er zijn genoeg gevulde glazen bier te vinden om de haren mee te wassen. Misschien is het dan toch tijd voor een boekje ‘Hoe hoor je met transgenders om te gaan?’ te schrijven voor gebruik bij de ontwikkeling van normale sociale contacten.

Alice © 2011

6 thoughts on “Laat ik het er voor één keertje dan maar over hebben.

  1. hmmm, interesting photo….. the lady on the left is full of energy and alert, while the lady on the right is very tired and relaxing? I cannot read the language, sorry, but VERY interesting photo…..OK, I know…it’s about ‘etiquette’ right? How to sit property if one is a ‘lady’. I get it. Sorry, I wish I could understand the language, but I cannot learn all language at once.

    • Hi,

      it’s about etiquette regarding social contact with transgender people. Actually the piece is a rant against people asking inappropriate questions to trans people because they’re too fucking curious about the genital condition of trans people. It’s a problem many trans people have to live with. The ignorants who ‘out of interest in the person’ approaches them and ask stupid questions about sexual capabilities and how family handles the ‘situation’ of a trans person. Because they ‘care’. Something that bothers me and many others.
      The picture depicts a person on the right who is bored and fed up with those people like the over decent lady on the left. I like the photo very much as it is very funny.

      Regards,
      Alice

  2. Je laatste zin “Misschien is het dan toch tijd voor een boekje ‘Hoe hoor je met transgenders om te gaan?’ te schrijven voor gebruik bij de ontwikkeling van normale sociale contacten” suggereert echt iets anders dan dat je alleen voor jezelf spreekt…

    Maar goed, ’t is duidelijk hoe jij het wilt. Geen vragen, geen discussie. Hoe uitgesproken je mening ook is en hoezeer ik het ook met je oneens ben, ik respecteer je mening en houd hier verder op.

    • Die suggestie zit bij de lezer. De tekst is volslagen helder. Zin één zegt het al. Het is mijn irritatie en mijn reactie op jerks die niet het fatsoen hebben om mensen in hun waarde te laten en denken dat ze zomaar de meest intieme dingen kunnen vragen aan een trans persoon. Omdat die zo anders is dat die dus blijkbaar geacht wordt daar uitleg over te geven. Welnu, niet bij mij. Bij jou wellicht maar dat moet je zelf weten. Het gaat mij er om dat ik mijn social life gevrijwaard wil zien van dit soort ‘intrusive behavior’.
      En filmen (en boeken schrijven) doe ik over andere zaken. Dat hou ik graag zo tenzij er een commerciële opdracht aan ten grondslag ligt. Mijn leven, mijn keuze.

  3. Alice,

    Zoals vaker respecteer ik je standpunt, maar ben ik het er niet mee eens. Ik had laatst ook een gesprek met relatieve vreemden die me het hemd van het lijf vroegen. Mijn standpunt was (en is): je mag alles vragen, maar je loopt wel de kans dat ik weiger te antwoorden op sommige vragen.

    Ik kan me heel goed voorstellen dat het voor de gemiddelde man-of-vrouw in de straat heel lastig voor te stellen is hoe “het is om trans te zijn”. Dat men vragen stelt vanuit hun eigen voorstellingsvermogen of “algemeen taalgebruik” mag je ze wat mij betreft niet kwalijk nemen: ze weten gewoon niet beter – en dan kun je twee dingen doen: ze niet wijzer maken of ze wel wijzer maken.

    Dat jij besloot ze niet wijzer te maken is je goed recht. Maar ik denk dat een hoop van dit soort vragen achterwege gaan blijven als er toch echt meer over “ons soort mensen” bekend wordt dan nu bekend is. Misschien een idee voor een volgend filmproject?😉

    Groetjes,

    Frederique

    • Fré, in dit geval is het natuurlijk helemaal niet de vraag of iemand, of jij, het wel of niet met mij eens is. Ik geef hier geen mening maar mijn standpunt over hoe mensen met MIJ om moeten gaan. Niet over hoe ze dat met anderen moeten doen. Alleen refereer ik aan een veelgehoorde klacht van anderen die vergelijkbare idioterie meemaken.

      Het wordt tijd dat mensen gewoon zichzelf leren beheersen en vragen die toch wel extreem persoonlijk zijn niet stellen of alleen in uiterste terughoudendheid. En als het over botterikken gaat mogen ze blij zijn dat het bij een natte kop blijft want liever zou ik ze een glas in hun snufferd duwen. Maar dan hebben we het natuurlijk wel over de extremen.

      In alle eerlijkheid. Schrijf je eigen standpunt op je eigen uitlaatplek. Hier staat mijn mening over de omgang met mij. De vraag is dus niet of iemand het ermee eens is. De vraag aan een ieder (!) is, de opdracht zo je wil, om mijn standpunt te respecteren en zich te weerhouden van deze vragen. Ik stel ze niet op prijs, heb er geen zin in, ben niet van plan ze te beantwoorden en vind ze doorgaans te schandalig om op in te gaan. Ze maken me kwaad. Als ik me niet vragenderwijs met iemands genitaliën bemoei, laat dat dan ook met mij!

      Voor alle helderheid: discussie gesloten!

Reacties zijn gesloten.