Op zondagmorgen in de stad.

In de vroege morgen wil ik nog weleens naar muziek scharrelen op YouTube. Ik ben dan te wakker om te blijven slapen en te moe om op te staan. Muziek helpt dan. Soms kom ik dan iets tegen dat herinneringen oproept. Beelden van vroeger. Beelden van thuis bij mijn ouders of van die paar beginjaren in een huwelijk. Deze vroege morgen kwam ik een song tegen van Kris Kristofferson. Ik herinnerde me dit lied gezongen door de onnavolgbare Johnny Cash. Deze song roept beelden van een willekeurige zondagmorgen in de stad, lang geleden.

Het ontroerd me. Hevig. Omdat het gaat over de schurende pijn van verlies, een pijn die ik ondanks mijn nu zo mooie leven toch maar al te goed ken.

Ik heb er een Nederlandse tekst op gemaakt die dat gevoel weerspiegelt, zo dicht mogelijk bij Kristofferson’s oorspronkelijke mooie tekst blijft en die tekst gaat zo:

Zondagmorgen werd ik wakker.
Ik kon mijn hoofd niet draaien zonder pijn.
Het bier met het ontbijt was niet zo slecht,
die als dessert was ook nog fijn.
Ik rommelde in de kast op zoek naar kleren
en vond een jurk gevlekt door wijn.
Met vuil gezicht en het haar in de war,
stommelde ik de trap af naar de dag.

Het hoofd nog vol van de avond ervoor,
de stickies en de liedjes die ik zong.
Stak ik de eerste op en zag een klein kind,
’t lachte naar een hond die weg sprong.
Ik stak toen de lege straat over
en hoorde de zondag klank van iemands gong.
En dat nam me mee terug naar iets,
dat ik verloren heb, ergens op een dag.

Op een zondagmorgen voetpad,
lieve God, voel ik me niet fijn.
Want er is iets met een zondag,
dat een mens alleen doet zijn.
En dat voelt als een beetje sterven,
net zo eenzaam als ’t geluid,
van één paar schoenen op het voetpad:
op zondagmorgen in de stad.

In het park zag ik een moeder,
lachend met haar kleine meid die ze liet swingen.
En ik stopte bij een zondagsschool
en luisterde naar hun lied en wilde zingen.
Toen ging ik terug naar huis
en ergens ver weg riep iemand nog wat dingen.
En dat echode door de straten
als regendruppels op een zomerdag.

Op een zondagmorgen voetpad,
lieve God, voel ik me niet fijn.
Want er is iets met een zondag,
dat een mens alleen doet zijn.
En dat voelt als een beetje sterven,
net zo eenzaam als ’t geluid,
van één paar schoenen op het voetpad:
op zondagmorgen in de stad.

Het is niet dat ik bedroefd of somber ben, het is de melancholie van de ochtend die me deze hertaling laat schrijven. Zo aan het begin van de dag. Hier nog een interpretatie van dezelfde song door Johnny Cash, hij mag niet ontbreken en ik geniet nog zo vaak van de songs van deze man.

 

Alice © 2011