Imposant

Ik deel zijn overtuiging niet. Ik begrijp zijn actie niet. Maar wat ik nog minder begrijp is dat deze man in opdracht van de burgermeester van Amsterdam is opgesloten in een psychiatrische inrichting. Hij spreekt en oogt immers als een profeet, iemand die overtuigd is door zijn geloof dat ik dus niet deel. Hij komt over als een Jezus in de tempel en zoals die – zo gaat het verhaal – geridiculiseerd, gecriminaliseerd en uiteindelijk vermoord werd, wordt deze man dus in een inrichting gestopt.

Het lukt me niet om deze man gek te vinden. Het lukt me ook niet om geen respect te hebben voor de beslist welbespraakte en overtuigende manier waarop hij zijn overtuiging te berde brengt. Integendeel, zonder zijn overtuiging te kunnen en willen delen kan ik alleen maar geïntrigeerd zijn door deze man. Zozeer dat ik eigenlijk hem wil kennen. Wat beweegt hem echt? Hoe steek hij in elkaar en hoe is hij tot zijn daad gekomen? Maar ook, hoe kan het dat zo snel hij door de machtigen in deze samenleving voor gek verklaard wordt en opgeborgen wordt. Het enige dat rest is een verwarrende mix van ontzag voor de man en bevreemding.

Hij boezemt mij geen angst in of zelfs maar schrik maar eerder ontzag. Eigenlijk kan ik hem alleen maar imposant vinden.

Alice © 2011

5 thoughts on “Imposant

  1. We leven ook niet in een maatschappij waarin je kan zeggen wat je wilt, na 9/11 zit de angst er nog steeds goed in, al moet je natuurlijk wel kieskeurig zijn in waar je (echt) bang voor bent. Ik houd overigens niet van mensen die anderen het geloof op willen leggen, wat voor geloof dan ook😦

  2. @Janiek. Ik had dezelfde gedachten daarbij. Om de man gek te verklaren gaat me te ver gegeven de indruk die hij geeft. Ik ken hem natuurlijk niet en zeker zijn geschiedenis niet. Aan de andere kant, iemand kom niet voor niets tot een dergelijke daad. En ik vond hem dus nadrukkelijk wel imposant. Niet inhoudelijk maar qua presentatie, voorkomen en rust. Bijna ascetisch en dat maakt indruk op me. Dat voorkomen van iemand heb ik ook in Nepal gezien bij sommige boeddhisten en sadhoe’s.

    Als godsdienstwaanzinnig kenschetsen vind ik ook te gemakkelijk. Eerder overtuigd gelovig wat ik zelf niet ben maar waar ik wel respect voor heb.

    Het applaus onderstreepte de kwaliteit van zijn aanpak.

    • Wat een verschillende perceptie hebben we hiervan😉. Het applaus kwam op mij over als een soort standaardreactie, zoals Freek de Jonge een lachsalvo opriep met zijn “daarnaast lag iemand die had gewoon kanker”.

      Godsdienstwaanzin zag ik erin vanwege dat hij zichzelf Jezus leek te noemen. Verder denk ik gewoon: een zeer sensitieve man, maar niet helemaal “in touch”. Meer in de wolken.

      • ja inderdaad. zo zie je maar weer hoe de een iets ziet dat de ander helemaal niet ziet, al dan niet terecht. Hij noemde zichzelf inderdaad Jezus maar zelfs dat is lastig om godsdienstwaanzinnig te noemen. Ik hoorde het meer als dat hij zichzelf als profeet zag. Wat op zich best kan.

  3. Tja, gek of gestoord, wat wil dat zeggen? Hij doet mij een beetje denken aan taferelen zoals in Knielen op een bed violen. Godsdienstwaanzin. Geen gevoel voor proportie. Weinig reality check. Jezelf met Jezus identificeren en vervolgens niets anders te vertellen dan dat je een dienaar van Allah bent, wat wil je daarmee? Zolang hij geen gevaar voor zichzelf is en de orde op zo’n aandoenlijke manier verstoort snap ik die in bewaring stelling ook niet zo. Maar imposant …

    Dat de combinatie van een inbreuk op de gebruikelijke gang van zaken en het uitspreken van de naam van Allah ervoor zorgt dat het orkest het podium verlaat, dat is veelzeggend voor de tijd waarin wij leven. Grappig dat de mensen gewoon klapten, alsof ze ervan uitgingen dat het een onderdeel van de voorstelling was.

Reacties zijn gesloten.