Einde van een (b)lad relatie.

Ik heb niet veel abonnementen op bladen of kranten. Ik ben niet zo’n bladenmens. Als ik een abonnement heb is dat eigenlijk een compliment voor de makers omdat het blad dan bij mij past. Ik kan me dan blijkbaar vinden in de inhoud, de vormgeving, de ideeën en idealiter in een combinatie van die drie. En nu heb ik dus weer een abonnement minder.

Enige jaren geleden, nadat mijn leven een beslissende wending had genomen, kwam ik er na een tijdje achter ook nog lesbisch te zijn. Ik heb in de afgelopen jaren een paar vriendinnen maar ook een vriend gehad waarbij het laatste toch wel erg tegen mijn eigen seksuele voorkeur in ging. En dus heb ik me jaren terug in het lesbisch uitgaansleventje gestort en heb ik zelfs een abonnement genomen op het belangrijkste (en enige) Nederlandstalige lesbische maandblad. In die tijd nog een wat kneuterig blaadje dat niet uitblonk door flitsende vormgeving en hormonaal onrustige inhoud. Niet hip, niet hitsig maar wel gericht op de doelgroep. Het was een leuk blad.

Nu is de ellende van bladenmakers dat het nooit goed is. Het moet na een tijdje weer he-le-maal anders. Groter, dikker, glimmender, flitsender, hipper en in sommige gevallen internationaler. De makke in de professioneel niet zo zelfverzekerde lesbische sector is dat er dan naar kerels gekeken wordt. Het moet gaan zoals die kerels het weten te doen. De gay krant is een redelijk stevig blad geworden dat er niet voor schuwt geëngageerd te zijn. En dus werd er een mannelijke hoofdredacteur ingehuurd om het blad op te stuwen in de vaart der Amazones volken. En het moet gezegd, het blad onderging een ongehoorde facelift. Een make over van jewelste. Het is inmiddels een visueel fraaie glossy met mooie hippe meiden er in en geen onderwerp wordt geschuwd zolang het maar gaat over uitgaan, sex en feromonen. Doodsaai dus. Want het blad heeft zich afgekeerd van de doelgroep en is een in-crowd blad geworden van vlotte, hippe en vooral jonge sexy lesbo’s. Veel lawaai, veel geleuter, veel uitgaan, veel interviews met weer het zoveelste min of meer bekende stijlicoon.

Binnen het klein(zielig)e lesbische wereldje zijn er die op schoot gekropen zijn bij de-man-achter-het-blad. Zozeer dat je zou denken dat ze maar beter kunnen trouwen met hem. De sociale media worden al maanden bedolven onder meer dan klef gedoe tussen hoofdredacteur en die lieve schatten van een geweldige meiden in het fantastische dreamteam. Die overigens allemaal gewoon plat belang hebben bij een bevriend blad want dan kan je toch gemakkelijk in de publiciteit komen en dat is weer goed voor de zaken, nietwaar? En de-man-van-het-blad leeft in de illusie dat al die leuke lesbische vrouwen helemaal gek op hem zijn en dat na het veroveren van de lesbische bladenmarkt in Nederland de rest van de lesbische wereld zich maar beter snel aan zijn voeten kan werpen. Ach. De ‘Zij aan Zij’ is verworden tot een ‘Zij aan zijn zij’, met een slogan als ‘THIS=US’ gaat het hem niet worden. Want ik bepaal liever zelf wat ik ben. ‘This is me’ bevalt me toch echt beter.

Het is inmiddels allang niet meer een blad voor alle lesbische vrouwen. Een testje bij een aantal andere lesbische vrouwen, nota bene jonger dan ik, leverde op dat ze er geen bal aan vonden. Ze herkenden zich er niet in. Net als ik dus. Want dat is het probleem inmiddels: het lijkt wel of het gaat over een andere wereld en niet over de wereld van lesbische vrouwen die ik ken. Het blad straalt uit dat het alleen interesse heeft in mooie, super vrouwelijke, o zo trendy en sexy vrouwen die vooral interesse hebben in vier zaken: uitgaan, sex, mode en hoe zwaar die coming out was. Saaier is niet mogelijk. Het is jammer genoeg ook een vooral Amsterdams blaadje geworden, niet verwonderlijk met een Amsterdamse hoofdredacteur en een dominante lesbische scène in die stad. Alsof de rest van Nederland niet bestaat. Nou ja Utrecht mag ook nog mee doen geloof ik.


Toch leuker? Diva, the leading lesbian glossy. 

De lol is er af maar ik ben een loyaal mens en ben dus al twee jaar abonnee van het blad zonder dat ik het nog serieus lees. Verder dan doorbladeren en op de stapel in de hoek gooien of in permanente leesleen geven komt het inmiddels al lang niet meer. Daarbij komt dat er een paar maal discussies hebben plaatsgevonden over structurele aandacht voor transvrouwen die eindigden met de opmerking dat echt structurele aandacht zou leiden tot krimp van het abonneebestand. Vanaf die opmerking uit de mond van de hoofdredacteur is het niet meer mijn blad. Want ik hoor niet tot de doelgroep.

En vandaag viel de bijl. Een email nieuwsbrief met precies die tekst die ervoor zorgt dat zelfs ik afhaak. Het blad is nu gekocht door de hoofdredacteur. Het enige lesbische blad ter wereld dat niet alleen hoofdredactioneel gerund wordt door een man maar ook nog eigendom van die man is. Doe maar niet denk ik dan. Zeker niet met teksten als:

“Stoerder, vrouwelijker, dikker, moderner, interessanter, meer diepgravend, heftiger, ernstiger, luchtiger, pittiger, meer divers en vooral lesBischer.”

Nee, het wordt einde oefening. Want de hoofdredacteur / eigenaar wil de wereld veroveren. Groter, dikker, internationaler, het grootste lesbische blad van de wereld. De hoogmoed kan niet ernstiger wat mij betreft. Want net als zoveel andere lesbische vrouwen zit ik helemaal niet te wachten op groter, dikker (typische fallische mannentermen) en internationaler. Het klinkt mij teveel als een wedstrijdje verplassen met bladen als Diva dat al heel lang het lijfblad in Engeland is en ook uitblinkt door hitsigheid trouwens.

Ik wil een leuk, klein, mooi gemaakt, sympathiek, aardig, boeiend, interessant en verantwoord blad voor alle lesbische vrouwen. Ook voor transvrouwen die lesbisch zijn dus. En dat is nu precies wat er niet gebeurt met de Zij Aan Zij. Het voordeel van deze rare beweging van wat eens een lesbisch blad was is dat er wellicht weer wat ruimte ontstaat in bladenland. Voor dat leuke, kleine, mooi gemaakte, sympathieke, aardige boeiende, interessante en verantwoorde lesbische blad.

Dus, sorry Franc, het is over. We gaan uit elkaar. Ik geef je (blad) de bons. Je bent me toch te mannelijk. Au revoir.

Alice © 2011

One thought on “Einde van een (b)lad relatie.

Reacties zijn gesloten.