Ouwe zakken met nieuwe wijn.

Het FNV bestaat niet meer.

Een groot deel van mijn werkend leven ben ik lid van een vakbond geweest. Een Gristelijke maar dat doet niet zoveel ter zake.
Vandaag is na een lange strijd, aangewakkerd door een voor mij zo virtueel iets als een pensioendiscussie (voor mij is geen pensioen weggelegd immers), de bijl gevallen. Het FNV, de rode broeders en zusters in vakbondsland, gaan zich opheffen. Ze noemen het anders overigens want het wordt neergezet als iets nieuws: de Nieuwe Vakcentrale. Een brede bond voor iedereen volgens Wijffels, jeweetwel de vleesgeworden politieke correctheid en babbelaar van de Rabobank die na jaren ondernemerschap nu aan de andere kant van de tafel het belangrijk vindt dat er een sterke vakorganisatie is. Geloofwaardigheid komt alleen niet vanzelf bij mensen als Wijffels.

Voor het gebabbel, klik op de foto…

Agnes Jongerius, niet bepaald de meest subtiele voorzitster, komt niet terug. Jette Kleinsma, zijlijn commentatrice denkt na over de vraag om kwartiermaker te worden. Kwartiermaker. Het is management consultants taal voor een tijdelijke baas die het plein mag aanvegen zodat de nieuwen kunnen paraderen. Zo gaan die dingen in organisaties maar met een vakbond heeft het weinig van doen. Ergens wordt nog een statement gemaakt dat het een bond moet zijn met de mensen waar het om gaat aan het stuur. Maar de mannen, natuurlijk geen vrouwen, achter de tafel zijn niet die mensen waar het om gaat. Die mensen komen niet in beeld, nog geen kwart seconde.

Een nieuwe vakbond oprichten met als ‘founding father’ zoals Wijffels de FNV noemt is een gotspe in deze tijd. Wijffels en de zijnen lijken niet door te hebben dat de wereld veranderd is. Dat 1930 zolang terug is. De mannen zonder lach achter de tafel ogen als oude zakken. Geen moment is er een glimlach, geen moment enthousiasme maar permanent serieuze en strakke gezichten. Gezichten die niet de harten van de werkers zullen veroveren en al helemaal niet die van de werkelozen, arbeidsongeschikten, minderheden, vrouwen en al die groepen die het op de arbeidsmarkt zo moeilijk hebben. En heel veel heel lang gebabbel met heel vaak een ‘eh, eh, eh’ in de tekst. Hèt teken van onduidelijkheid in de visie van de spreker zelf.

En de woorden blijven hol. Omdat ze er zoveel van nodig hebben. Het babbelbetoog is eindeloos en met de ontstaansreden van het uit de hand gelopen pensioendossier tegen de achtergrond èn de almaar tanende interesse van mensen om nog lid te zijn van een vakbond is het een vooral stoffig betoog. “De bond wordt voor iedereen, de andere vakorganisaties zijn nadrukkelijk uitgenodigd mee te doen.” Alsof CNV en de andere bonden de behoefte hebben om op te gaan in een moloch gebouwd op de fundamenten van wat eens een socialistische vakbond was. De arrogantie van de grootste vakvereniging dat zij degenen zijn die wel even zullen zorgen dat er een sterke vakorganisatie ontstaat is haast grappig om te zien.

Wijffels als de uit het establishment voortgekomen wijze, bankman en CDA-er, die de linksen moet stimuleren om een fris geluid te laten horen in de samenleving. Het klinkt niet goed en ziet er vreemd uit. Het komt niet over, veroverd geen harten en is de meest effectieve manier om het laatste restje vakbondsziel uit te laten doven. Een bankman die een vakbond redt. Een CDA-er die progressieven van de ondergang redt? Hoe raar kan het lopen.

Het zal niet lang duren voordat de resten van de vakbeweging van de socialisten bijgeschreven kan worden in de geschiedenisboeken. De lucht is er uit. Net als het vuur. Ach was die ouwe er nog maar. Die vakbonder die op de barricaden stond, een menigte aanvurend en aanvoerend om sociaal onrecht te bevechten. Komend voorjaar zal er een congres komen want in Nederland organiseren we congressen bij politieke partijen en vakbonden als we de weg kwijt zijn. Het moet een oprichtingscongres zijn van de nieuwe vakcentrale. Alleen die werktitel al laat zien dat het een congres zal worden van oude zakken en nieuwe wijn. Wijn die niet gerijpt is en die karakter mist. Een hart mist. Het is toch wel jammer dat de wereld inmiddels zo veranderd is nu zelfs een vakbond zich gedraagt als een bestuurskamer van een Amsterdamse voetbalclub geleid door commissarissen die de beursnotering moeten bewaken. Het FNV en Ajax, wat lijken ze op elkaar.

Alice © 2011

One thought on “Ouwe zakken met nieuwe wijn.

Reacties zijn gesloten.