Mijn hart schuurt me in de borstkas.

Zoals ik dus al meldde: ik ben verliefd.

Gelukkig is de (on)gelukkige zelf ook verliefd en laten we dat nu op elkaar zijn. Wat wel bijzonder prettig is natuurlijk.
Minder prettig is dat we dat gevoel in stand moeten zien te houden met twee formidabele tegenstanders: tijd en afstand. Einsteiniaans sterke tegenstanders die in staat zijn om de prilheid van de liefde te testen op een onbarmhartig sterke wijze. Want wat doe je als je hart in de handen is van iemand die grof genomen zo’n tienduizend kilomertjes van je verwijderd is.

Precies, je wordt onzeker en verdrietig. Onzeker omdat er altijd die angst is van het aloude ‘uit het oog, uit het hart’ principe  en verdrietig om fysieke afstand net als emotionele afstand een mens verdrietig stemt.

Gelukkig is er dan internet zou je denken maar in rurale gebieden in een berglandje is dat niet iets dat als vanzelfsprekend aanwezig is en al helemaal niet op een manier dat het betaalbaar zou zijn voor mensen die een financieel gezien arm bestaan hebben. Telefoon dan? Bel maar eens die kant op en het is alras duidelijk dat de vertragingstijd van een satelliethop in de verbinding niet bevorderlijk is voor soepele communicatie. Om nog maar niet te spreken van de gebrekkige geluidskwaliteit van dergelijke long distance calls.

En dus zit er niet veel anders op dan het doormaken van wat wijlen mijn moeder een zeemanshuwelijk noemde. Brieven schrijven over en weer, af en toe bellen (ondanks de genoemde bezwaren), emailen (die dan dagen later pas gelezen worden) en uiteindelijk gewoon maar die afstand overbruggen. Als er voldoende pecunia zijn te besteden natuurlijk.

Het zal niet verbazen dat al in de eerste dagen na het betraande afscheid en de daarop volgende ‘thuiskomst’ mijn hart dus in mijn borstkas schuurt. Niet dat ik nu hele nachten lig te huilen of zo of dat ik hele dagen als verdwaasd over straat slenter of – erger – me isoleer in mijn kamer. Nee, dat gebeurt niet maar wel is er die permanente weeheid ergens onder de ribben tussen maag en hart in. Als je ooit verliefd bent geweest herken je het vast wel. Gegeven dat liefde het mooiste geschenk is dat er bestaat ben ik natuurlijk vooral gelukkig met de situatie en zal ik dus de moeilijkheden gewoon maar proberen het hoofd te bieden. Ik ben de enige niet, die ene mooie, leuke, lieve, geweldig aardige, vrolijke, spannende vrouw daar achter de Himalaya zit in hetzelfde schuitje wat dat betreft. Het komt wel goed ga ik maar vanuit.

Liefde, het blijft mooi en moeilijk tegelijk.

Alice © 2012

2 thoughts on “Mijn hart schuurt me in de borstkas.

Reacties zijn gesloten.