Maak van je moordkuil geen hart!

Voor een optreden ergens later deze maand ben ik met de nodige tekstperimenten bezig. Oefeningetjes om een bepaald thema bij de kop c.q. het kruis te pakken, tegen het noorderlicht danwel de (zons)ondergang te houden en af te maken met een lekker sausje. Of zo. Kortom woorddansen in de woordenstorm.

Eén zo’n thema is de stierlijkheid die mij vervelenderwijs overvalt als het gaat om de zelfzuchtige uitbundigheid van het supermarkt publiek wanneer zij al veelvratend de karren weer eens vol laden in de dichtsbijzijnde voedsel megastore. Ook wel: hoe overleven we de groente achter glas en de barcode? Daar gaat ie dan…

“Hé buuv! Gaattie lekker vandaag?”
“Och, zijn gangetje.”
“Koud hè?”
“Ja zo koud as de poten van Henk in bed.”
“Ben je nog met hem dan? Je had hem er toch uit gelazerd?”
“Jawel maar ja hij kwam weer terug hè en dan ken ik hem niet laten staan. Stom natuurlijk maar ja, ik mot toch ook wat?”
“Is ie nog steeds eh..?”
“Praat me d’r niet van. Gisteren weer de hele avond met de jongens op pad. Stelletje zuipschuiten.”
“O, ik dacht dat ie het rustig an most doen van de pil?”
“Henk en rustig an doen? Die zak hooi kwam dus vorige week thuis met weer zo’n wrak op wielen. Had ie geregeld met een vriendje van hem. Van die motorclub.”
“Zit ie daar nou nog steeds bij dan?”
“Ja meid, hij ken er geen genoeg van krijgen hè. Ach kerels en motoren, je weet hoe ze zijn, het blijven kleine knulletjes.
“Maar Ing, die motorclub waar ie bij zit dat waren toch die gasten van de Hell’s Angels of zo?”
“Nee joh, laat ie ’t maar niet horen zeg. Henk is van de Satturara. Heel wat anders volgens Henkie. Maar ik zie ’t verschil nie hoor, ze zuipen allemaal even hard en meiden mogen alleen komen als ze strak in het leer staan en ingevet motten worden.”
“O. Dacht dat ’t utzelfde was.”
“Nou niet echt hoor. Die lui kenne mekaars bloed wel drinken. Maar ja ik blijf er buiten hoor, ze komme d’r niet in bij mij. En mij zullen ze daar ook nie zien. Maar nou kwam ie gisteren dus weer tegen vieren nachts an kakken en hij ging tekeer joh. Waren ze hun hok uit gelazerd. Inval of zo.”
“Eet je vanaaf?”
“Bloemkooltje met een slavinkie. En jij?”
“Boerenkool natuurlijk maar ze verkopen hier alleen die zooi in plastic uit de glazen stad. Is nie lekker.”
“Glazen stad?”
“Ja joh, ze zetten hier ’t spul nou otch ook al achter glas? Stelletje zolen.”
“Ik vindt het wel mooi hoor anders.”
“’t Lijkt goddomme wel een toonzaal of zo joh. Mij eigen Pool is dicht vandaag dus moest ik hier naartoe. Ik hou nie van dat voer achter glas. ”
“Wat maakt jou dat nou uit dan?”
“T’is toch gek Ing? Zeg nou zelluf. Achter glas, alsof een plastikke kratje niet goed is of.”
“Ach ja joh, ’t is wel gek maar mij kan het niet echt boeie hoor.”
“Nou mij wel en ik zeg maar zo, ik zeg, ik maak van mijn moordkuil geen hart hoor. As ik ’t achterlijk vindt dan zeg ik ut.”
“T’is andersom Ing.”
“Wat is andersom kutje?”
“T’is van je hart geen moordkuil lieverd.”
“Nou bij mij niet. Zeker niet voor Henk as ie niet op tijd thuis is met die kauwe poten van em. Gadverdamme, die zak van jou lekt. Kijk nou, d’r komp water uit die rookworst. Nou ja, ik ga maar gauw naar huis. Kom ie nog effe een bakkie doen zo?”
“Nee, Leo komt zo thuis van ’t ziekenhuis.”
“O?”
“Had ruzie gehad met een paar lui van een motorclub. Blauw oog en pijn in zijn kaken. Is beetje zielug.”
“Die kerels ook altijd.”
“Tsja, kleine kinderen zijn ut. Kleine kinderen. Verdomme dat was de laatste rookworst.”

Alice © 2012