Rond

Ineens viel het me op. Tijdens het douchen. Ik heb er niet zo op gelet het laatste jaar. Druk met andere zaken. Als ik de foto;s van mezelf nog eens bekijk tijdens mijn werk in Nepal zie ik vooral een stoere vrouw die soms jongensachtig, soms erg vrouwelijk is. Een beetje een kameleon. Wel bijna altijd met een lach behalve op de momenten dat het werk de harde kant van het bestaan van anderen zichtbaar maakt. Dan is ze serieus, ernstig zelfs soms. En ik zie dan een voorkeur voor kleurige kleding.

Op de bank zittend en dit stukje schrijvend bezie ik mezelf. Donker gekleed, wat somber en duidelijk niet op mijn plek. Ik zit er bij alsof ik een gast ben, een bezoeker die zo de deur uit kan wandelen naar, tsja waarnaar eigenlijk? Maar onder de douche vanmorgen zag ik mezelf ineens zoals ik nu ook ben. Rond met nadrukkelijk vrouwelijke vormen, een zacht gezicht. Kwetsbaar en met een lijf dat misschien wel bijna vijftig is maar oogt als veertig. Niet mooi of zo maar zeker ook niet onaantrekkelijk. De littekens van de operaties die me mijn leven terug gaven en mijn verleden verwoestten zijn amper meer te zien. Opgegaan in de omliggende huid. Een huid die vooral glad is geworden en in niets meer lijkt op die ruwere die mij tien jaar terug bedekte. In het vermoeide gezicht zijn dan soms de kleine rimpeltjes zichtbaar maar zo ’s morgens, net wakker, is zelfs daar geen sprake van.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik ben ronder geworden. Niet dikker maar ronder. Het hoekige dat toch al niet sterk ontwikkeld was is verdwenen en wat rest is de schaduw van een botstructuur uit het verleden. Deels mannelijke verhoudingen in een verder vrouwelijk lijf. Een lijf dat de transitie voorbij is, uitgegroeid en niet meer veranderen zal van structuur maar alleen nog verouderen zal. Een lijf ook zonder weg terug in de tijd en een lijf dat decennia gemist heeft. Het enige dat niet in verhouding lijkt te zijn is die afwezigheid van heupen alsof dat deel van mijn lichaam vergeten is. Het is niet anders.

Mijn lijf is me allang niet vreemd meer maar om te zeggen dat het me volkomen bekend is zou bezijden mijn waarheid zijn. De aanblik kan me immers nog steeds verrassen zoals vanmorgen. Niet op een vervelende manier maar op een troostende. Want ik weet waar ik naar kijk, ik zie de geschondenheid er van. De gevolgen van de ingrepen die een redelijk geslaagde poging waren om dat lijf mij te laten zijn. En het is wel goed zo eigenlijk. Ik denk dat ik mijn lijf vanavond maar een biertje geef. Even drinken op de liefde tussen mijn lijf en mij.

Alice © 2012

One thought on “Rond

  1. Wat positief zo naar jezelf te kijken.
    Een mooi iets om zo tevrede te kunnen zijn🙂

Reacties zijn gesloten.