Een oude foto uit een verloren tas.

Er staan op sommige plekken op de aardbol tassen van me. Eentje in Kathmandu, een kleine in Damak, misschien bestaat die in Londen nog hoewel dat inmiddels decennia geleden is. En er staat nog een tas in Amsterdam. Met stukjes van mijn leven er in. Bij die tas was ik vorige week en hoewel ik moe was heb er even in rondgesnuffeld. Oude schoolschriften en ook oude foto’s zaten er in samen met wat kleding. Zelfs een bundeltje liefdesbrieven aan Sarah, een vriendinnetje dat ik had toen ik een jaar of 18 of 19 was. Ze kwam uit Londen en ik kwam vaak daar. Het was een brievenliefde die slechts op papier geconsumeerd werd.

Maar in het stapeltje foto’s, tussen oude pasfoto’s en klassefoto’s vond ik de foto van mijn eerst vriendinnetje. Frida heette ze. Ik was zo verliefd op haar als maar kon. En zij op mij. Waarom zij mij leuk vond weet ik nog niet want ik was stil en teruggetrokken. Ik leerde haar kennen op dansles en zij werd er mijn vaste danspartner voor een tijdje. Zo vast dat we zelfs samen ‘af dansten’ en wedstrijden dansten. Ze deed aan ballet bij het Koninklijk Conservatorium, speelde cello en had ogen waar ik in verdronk, een lijf waar ze alles meer kon – en deed – en kuste heerlijk. Ik was 17, zij 18. Het bleef bij kussen en natuurlijk had zij het initiatief genomen naar me. Ik durfde dat niet.

Ze kwam uit een erg artistiek gezin en ik uit een erg burgerlijk gezin. Ik herinner me goed hoe haar vader me een keer nogal onaagenaam confronteerde met mijn afkomst. Ik speelde geen muziekinstrument en het enige wat ik wel kon – maar hem niet durfde laten zien – was prachtig tekenen. Ik herinner me ook dat ik na maanden er achter kwam dat mijn ouders de brieven die mijn vriendinnetje aan me schreef open maakten en lazen. Het resulteerde er in dat mijn vader mij verbood nog langer met haar om te gaan. Het punt was dat ze verder was dan ik als het ging over de liefde en de erotiek en dat ook in haar brieven liet merken. Ik heb die brieven altijd bewaard en ik ben ook altijd een beetje op haar verliefd gebleven ondanks dat het niet kon.

De mooie Frida is nog regelmatig in mijn gedachten geweest. Zo om de paar jaar was ze weer even in mijn leven omdat een eerste liefde nu eenmaal nooit vergeten wordt en zomaar heel belangrijk kan zijn. Altijd vroeg ik me af hoe het met haar zou zijn. Of ze getrouwd zou zijn of een briljante carriëre in de muziek of dans had weten te vinden. Ze had zoveel talent. Hoe kon zij weten dat die verlegen jongen die zo goed de rumba danste en die zo mooi tekenen eigenlijk een vrouw zou blijken te zijn en hoe zou zij daar nu tegenover staan zoveel jaren later. Het zijn de vragen die ik me stel als ik de foto bekijk waarop ze zo onbevangen kijkt naar de fotograaf.

Vorig week vond ik Frida weer. Zorgvuldig weggestopt tussen vergeten foto’s. Ik kon niet nalaten te speuren en het lijkt er op dat ze in Australië woont en dansles en les in Nederlands geeft. Maar of zij het echt is weet ik nog niet. Australië, zo ver weg uit een zo ver verleden. Het is ruim dertig jaar nadat ze me de foto gaf op een romantische middag in een park in Den Haag.

Als iemand een Frida (Amanda) Joosting kent of haar herkent van de foto (ze woonde in Voorburg in 1978), laat haar dan gerust dit eens lezen.

Alice Anna © 2012

One thought on “Een oude foto uit een verloren tas.

  1. “one love, first love…… ” van liedjes tot ….. in film en in boeken, de eerste liefde is een voor iedereen DE bijzonder persoon in je leven. Mooi verwoord. merci… gr. aan Frida, waar ze ook mag zijn !

Reacties zijn gesloten.