Een roerloze vrouw in een kooi met cupcakes & muffins en een rouwmantel houdt van je zusje en komt uit stille wateren.

foto: van facebook Tineke

Het samenstel van boeken dat een vriendin met haar verjaardag kreeg en fotografeerde bracht me tot de volgende openingszin van een kort verhaal. Dit het verhaal, een schrijfoefening in improvisatie.

‘Een roerloze vrouw in een kooi met cupcakes & muffins en een rouwmantel houdt van je zusje en komt uit stille wateren.’ Ik schoot in de lach.
‘Je zit me te dollen, mafkees!’
‘Nou ja roerloos was ze niet echt maar die cupcakes en rouwmantel waren er wel en ik verdenk haar er van dat ze wel degelijk een oogje op je zusje heeft en verder zei ze niets. De hele avond niet. En stille wateren, weet je. Ik denk niet dat Elisa het doorhad gisteren.’
‘Lijkt me ook moeilijk om wat te zeggen in zo’n situatie.’
‘Dat ook natuurlijk.’ Raymond legde zijn telefoon weg die ons gesprek hinderlijk had onderbroken. Hij was bleek.

Het was de eerste keer geweest voor Raymond. De eerste keer naar een club. De optredens waren leuk geweest. Lekker op het kantje maar altijd nog net netjes genoeg om theater genoemd te kunnen worden in plaats van showtjes in een louche nachtclub. Het was ook geen nachtclub in dat straatje op vijf minuten slenteren van de Moulin Rouge maar meer een theatercafé. Ik verwachtte ook dat er ergens halverwege de avond een man met flamboyante hoed á la Aristide Bruant zou komen opdagen. En dat Toulouse-Lautrec dus ergens achterin aan een tafeltje zou zitten schetsen. Niets van dat al. Wel cancan danseressen moderne stijl voor een half uurtje laat op de avond. Raymond en mijn zusje die sinds kort zijn vriendinnetje was keken hun ogen uit. Raymond was een uiterst fatsoenlijk opgevoede jongeling van krap eenentwintig en dus keek hij ietwat besmuikt naar de danseressen die zo hier en daar en zo af en toe een jarretelle lieten zien onder hun omhoog waaierende rokken.

Halverwege de avond kwam ze binnen. Gedragen in een draagstoel met daarop een kooi waarin ze zat. Gekleed in niets anders dan een overdadige zwarte bontmantel omringst door etageres gevuld met cakes en muffins. Ze zat er roerloos en zweeg. Op de achtergrond speelde het bandje een bevreemdende mix van latin, jazz en lounge die een erotiserende werking had op het publiek. Na een tijdje pakte de vrouw een paar muffins en stak haar hand door de tralies van de kooi om ze op het podium te zetten waarbij ze de vrouwen in het publiek strak in de ogen keer en af en toe een zuiver geëpileerde wenkbrauw ligt optilde om even later met een glimlach en de ogen weggedraaid zich weer terug te trekken in de kooi. Ze was niet helemaal naakt onder de bontjas.

Het was duidelijk de bedoeling dat de vrouwen uit haar publiek de muffins en cupcakes kwamen ophalen om die naar hun partners, man of vrouw of anderszins, te brengen. Zodra er iemand op stond om naar het podium te gaan voor haar beloning gaf de barman een seintje aan een serveerster die vrijwel onmiddellijk de champagne met glazen naar het tafeltje van de vrouw bracht die naar het podium was gegaan. Geen man durfde op te staan. Steevast kwam de serveerster met de drank tegelijk bij het tafeltje aan met de tafeldame als in een goed geregisseerde choreografie. Er werd geen woord gezegd, blikken werden er wel uitgewisseld.

Ik stond op, om het spel mee te spelen. Zodra ik onderweg was naar het podium en de kooi maakte zich een serveerster los van de bar met een blad waarop een fles en vier glazen stond. Ik draaide me even om alsof ik naar het tafeltje terug ging. De serveerster hield in, lachte en draaide zich ook om. Blijkbaar hadden we een overeenkomst. Alles of niets. Zodra ik naar het podium bewoog, bewoog zij naar het tafeltje. Zodra ik stopte, stopte zijn. En zodra ik een stap terug nam, nam zij een stap terug. De band zetten een tango van Piazzolla in. Onze bewegingen volgden het ritme in de wetenschap dat we elkaar halverwege zouden tegenkomen. Het ritme werd dwingender en de viool intenser. De dame op het podium in de kooi lokte me terwijl de serveerster steeds dichter bij mij kwam en ik bij haar. Tot we heel dicht bij elkaar stonden en ze met haar vrije hand me bij mijn hand pakte. Wat volgde was een tango waarbij zij als door een wonder geen last had van het dienblaadje terwijl ik me door haar ogen liet vangen. De belofte was daarin te vinden.

De beweging duurde niet meer dan een seconde of tien voordat ik me naar het podium wendde en de cupcakes pakte die het dichts bij me stonden. ‘Ze wacht op je…’ ze fluisterde het me in onvervalst Vlaams toe. Tenminste dat dacht ik te verstaan. De donkere ogen van de vrouw met bontjas keken me even strak aan voordat ze in een uitbundige lach uitbarstte. Ik kreeg het gevoel dat ik niet meer de baas was over mezelf en niets anders kon dan mee doen in het spel. Maar tegelijk dwong ik mezelf om controle te houden. Ik draaide me snel om en in no time was ik bij de tafel waar Raymond en Elisa zaten te wachten op me. Ik zette me direct neer en was me nog net gewaar van de met zijde gehandschoende hand van de serveerster die subtiel over mijn bovenarm gleed terwijl ze terug naar de bar liep. Ik rilde. Raymond en Elisa keken me niet begrijpend aan en ik sloeg mijn ogen neer.

‘Moet ik nu ook?’ vroeg Elisa. Raymond lachte en antwoordde direct bevestigend. Elisa, vier jaar jonger dan ik en twintig jaar onschuldiger, zag er de pret wel van in en stond op om ook naar de kooi te lopen. Er kwam geen serveerster naar ons toe maar wel veranderde de muziek plotseling in een up tempo melodie die welhaast tot dansen dwong. Terwijl Elisa bij de kooi was pakte Raymond mijn hand en troonde me mee de dansvloer op die zich rap vulde met de andere bezoekers. Het licht dat al niet al te sterk was dimde en bij het toneel verdween het zelfs geheel. Een volgspot scheen op de vloer en ving beurtelings dansende paren in de bundel met als gevolg dat het podium en de kooi niet meer zichtbaar waren. Na een minuut of tien werd de muziek wat rustiger en gingen we weer aan onze tafel zitten. Het podium bleek leeg te zijn, de kooi was verdwenen en Elisa ook. Ik keek Raymond aan.

‘Waar is Elisa?’
‘Geen idee. Ik denk even de neus poederen.’
Ik twijfelde maar bleef rustig. Het duurde minstens tien minuten voordat ze terug kwam, inderdaad vanuit de richting van de toiletten achter de bar. Ik keek haar aan maar ze keek snel weg naar Raymond en ging zitten.
‘Geen cupcakes?’ vroeg Raymond.
‘Nee joh, de act was klaar geloof ik. Gaan we zo dansen?’ Elisa schakelde sneller dan ik van haar verwacht had.
‘Ik ben zo terug.’ Terwijl ik opstond veranderde de muziek weer naar wat dansbaarders. Een rustige tango, iets wat deze muzikanten behoorlijk goed speelden waardoor de dansvloer al snel het domein werd van een paar ervaren dansparen. Ik was de enige bij het toilet, dacht ik. Maar toen ik het verliet stond de vrouw uit de kooi er te wachten en nèt toen ik met een knikje door wilde lopen zei ze ‘de cakes waren op, uw vriendin gelukkig niet.’ Voordat ik iets kon zeggen verdween ze achter het gordijn, mij verbaasd achter latend.

‘Wie was dat?’
‘Elisa.’ Raymond keek me verbaasd aan.
‘Wat is er?’
‘Ze is zegt dat ze in Parijs blijft.’
‘Wat?’
‘Ik begrijp er niks van. Ze zegt dat ze in Parijs blijft en ik niet op haar moet blijven wachten. Ze is cupcakes en muffins aan het maken, zegt ze.’

Alice Anna © 2012