Eigen schuld.

Eigen schuld, dikke bult!

Kinderen roepen het naar andere kinderen op het schoolplein of elders. Ik deed dat vroeger ook als kind en anderen naar mij. Maar ik ben opgegroeid en heb het afgeleerd dit zinnetje te roepen, of iets dat daar op lijkt. Want het laat vooral onbarmhartig cynisme zien.

Nederland 2012. We hebben na het ‘ik-tijdperk’ een nieuw tijdperk gekregen: het ‘eigen schuld-dikke bult tijdperk’. Want dat is in hoge mate de teneur in de huidige samenleving. U wilt onderbouwing van me? Voorbeelden? Welnu, hier is de spiegel. Ik houdt hem met graagte omhoog naar iedereen die ik er op betrap. Inclusief mezelf heel soms.

Volkskrant:
Wie trouwt, weet dat er een risico is.
(Dat bij scheiding je 12 jaar alimentatie moet betalen.)

Telegraaf:
Mogelijke gratie Assad.
(Over de VS en de UK die Assad mogelijk gratie verlenen als hij opstapt.)

NRC:
Kamer akkoord: eigen risico in de zorg stijgt naar €350.
(Over het eigen risico, want de gevolgen van ziek zijn horen bij jezelf.)

Het is eenvoudig om zo verder te gaan. Als je ziek bent, longkanker krijgt bijvoorbeeld, dan had je maar gezonder moeten leven. Als je huis geen donder meer waard is en je met torenhoge schulden moet leven had je maar geen huis moeten kopen. Als je pensioen te laag is had je maar door moeten leren. Als je de druk van samenleving psychisch niet meer aan kan dan is dat jammer en ben je instabiel. Als je vluchteling bent omdat je niet doodgeschoten of gemarteld wilt worden dan moet je blij zijn met een grijpstuiver, het feit dat je nog leeft en de schofferingen in de samenleving maar voor lief nemen. Als je uit Iran komt en een iPad wilt kopen moet je maar accepteren dat Apple geen iPad’s verkoopt aan Iraniërs (zie de Washington Post van gisteren). Als je je baan kwijt raakt en geen kans meer maakt op fatsoenlijk werk dan moet je maar alles aanpakken wat je door de strot gedouwd wordt. Als je donker bent had je maar licht moeten zijn. Als je gehandicapt ben na een motorongeluk had je maar niet zo hard moeten rijden. Als je zaak over de kop is gegaan en je geen geld over houdt om eten te kopen (dat gebeurt echt!) dan is dat het risico van het ondernemen. Als je arm en behoeftig bent en in een derde wereld land leeft dan is dat jammer voor je maar we gaan je niet meer helpen want we vinden onze eigen welstand belangrijker dan dat jij blijft leven (VVD). En als je in Griekenland woont dan ben je lui en een uitvreter.

Het houdt niet op. “Eigen schuld, dikke bult!” en “Je hebt er toch zelf voor gekozen!”, het zijn de mantra’s van het grauw aangevuurd door populistische oneliner dichtende karikaturen van politici en de sensatiebeluste relgeile media. De jeugd wordt opgevoed in een onbarmhartige cultuur van gebrek aan compassie, ver doorgevoegd cynisme en geëscaleerde inhumaniteit. Ze worden niet meer opgevoed om mens te zijn maar om toegevoegde waarde te leveren aan de economie. Mensen hebben geen geld meer, ze zijn geld geworden. Slaven.

Het is ziekmakend om de wereld te beschouwen waarin we leven. Onbaatzuchtigheid zal binnenkort verdwijnen uit de van Dale ten gunste het in stenen beitelen van woorden als ‘crisis’. Jaren terug was er een band die een album met een titel die daarover ging. Die titel was overigens geleend uit het script van de film ‘The day of the Jackal’: “Crisis? What Crisis?”. De afbeelding die er bij hoorde laat een mannetje zien die in een grauwe zwart wit wereld onder een gekleurde parasol zit. Zich ogenschijnlijk onbewust van de vernietiging om hem heen. De ogen verstopt achter een zonnebrilletje, het colaatje mèt paraplutje er in naast hem. De crisis is er alleen voor de ander, het is hun probleem. Ik heb mijn zaakjes voor elkaar. Sterf maar.

De parasol is oranje. Die kleur er van blijkt nu voorspellend te zijn voor wat de Nederlander tegenwoordig bezig houdt, het enige dat ontbreekt is een voetbal.
Ze liggen er uit gelukkig.
Eigen schuld, dikke bult.

© 2012 Alice Anna

2 thoughts on “Eigen schuld.

    • Wat ik schrijf is een commentaar op de samenleving. Meer niet. Wat ik doe is de wereld beschouwen en mijn schrijfwerk gebruiken om de spiegel te tonen. Net als in mijn foto- en filmwerk. Een mening neerzetten over iets. Er zit bij geschreven commentaren geen queeste achter of behoefte zo’n onderwerp verder uit te diepen, wel als ik een roman schrijf. Inmiddels heb ik mijn voorkeurvormen gevonden. Is een onderwerp meer aandacht waard dan de vluchtige observatie dan onderzoek ik en volgt er een roman uit of een film. In alle andere gevallen blijft het bij het commentaar. Zoals hiermee. Cosmopolis heb ik gezien. Ik vind het een beneden gemiddelde film die lang niet uit het onderwerp haalt wat er in zit. Hij is me te westers eenzijdig gemaakt. De film had veel interessanter geweest als niet weer het Amerikaanse Manhatten gekozen was maar bijvoorbeeld een stad als Singapore of Shanghai. Wat mij aan dit soort films irriteert is het westers-centrische denken dat er achter zit. Alsof Manhatten-New York-V.S. nog maatgevend zijn in de kapitalistische wereld. Ze zijn het allang niet, voor het echte harde kapitalisme moet de blik oostwaarts gericht worden. Kortom, mooi thema maar verkeerd geplaatst en daarmee obligaat.

Reacties zijn gesloten.