De trage implosie van de Nederlandse politiek.

Politiek. Alles wat de samenleving in een burgerlijke staat betreft. Volgens de oude Grieken dan. We hebben veel aan die Grieken te danken maar of de politiek nu iets is waar we blij mee mogen zijn is natuurlijk de vraag. Zeker tegenwoordig. Zeker in Nederland.

Ooit was er in dit land een politiek bedrijf waar intellect en een minimaal fatsoensniveau de basis vormden voor een politiek bestel dat door middel van debat, die ouderwetse gewoonte om op basis van argumenten met elkaar van gedachten te wisselen, gekomen werd tot concensus over wat nu precies het beleid van de overheid zou moeten zijn. Concensus bereikt op basis van eenvoudige democratische principes als de meerderheid versus de minderheid waarbij het de taak van de meerderheid is om een optimum te vinden in wet- en regelgeving dat de rechten van die minderheid niet nodeloos aantast. Niet dat oude politiek al te netjes verliep natuurlijk want rond het Binnenhof was een waar woud aan achterkamertjes en duistere etablissementen waar evenzo duistere deals werden gesloten. De tijd dat Wiegel en van Agt gezamenlijk in de Apendans zaten is nog niet bij iedereen vergeten. Maar het is wel verleden tijd.

De tegenwoordige politiek is goedkoop geworden, gratuit. Argumenten maken geen indruk meer, partijdiscipline des te meer. We hebben te maken met een politiek die zich bij de machthebbers uitdrukt in waar Sovjet gedrag. De belangen van minderheden worden volledig opzij geschoven ten gunste van het doordrijven van de eigen agenda. Waarbij een volgend kabinet met het grootste gemak de besluiten van de voorgangers de nek omdraait. Sterker nog, een partij als de VVD laat dat zelfs voor de verkiezingen weten. De ene dag een dealtje met de oppositie sluiten en de andere dag diezelfde deal uithollen en in de prullenmand knikkeren. We zijn het gewoon gaan vinden en politici doen zelfs geen moeite meer om betrouwbaar te zijn. Onbetrouwbaarheid en gedraai zijn standaard geworden.

Net als de populistische praat van Wilders c.s.. Schofferen van groepen in de samenleving, buitenlandse regeringen en zelfs hele volken is de gewoonste zaak geworden. Net als het cultiveren van nationaal egoïsme. Wat partijen als de PVV betreft mag ten gunste van het individuele belang van de PVV getrouwe burger alles opgeofferd worden. Buitenlandse politiek? Niks van aantrekken, gewoon roepen en beledigen en als daar in het buitenland verontwaardigd op gereageerd wordt zijn dat de idioten. Volgens de PVV. Europa? Weg ermee. Cultuur en kunst? Afvoeren. Uitkeringstrekkers? Aanpakken en afknijpen. Allochtonen? Wegsturen of het leven zuur maken met eisen die aan andere Nederlanders niet gesteld worden.

Het nieuwe ‘verkiezingsprogramma’ van Tsaar Wilders spreekt boekdelen. In slecht Nederlands, dat dan ook nog. Een epistel van aaneen geregen beledigingen en schampere opmerkingen. One liners omwille van het maken van one liners. Kortzichtigheid in extremo. Het is de PVV eigenlijk niet aan te rekenen want ze zijn daar niets anders dan de volgende in de reeks van niveau verlagende politieke brulapen die ook stuk voor stuk binnen een paar jaar na hun op populisme gebaseerde zetelwinst ten onder gaan aan onderlinge ruzies en gebrek aan democratie binnen de eigen gelederen. Het zijn partijtjes die niet bestendig zijn, geen verantwoordelijkheid kunnen dragen omdat ze volstrekt onbetrouwbaar zijn en gebaseerd op een persooncultus. Van boer Koekkoek via Hans Janmaat, Pim Fortuin en Rita Verdonk naar Geert Wilders. Het volk wil een leider en dat is als zo oud als Rome of Athene. Het is een zich steeds duidelijker manifesteredn proces waarbij bij na het over enige tijd wegvallen van Wilders er ongetwijfeld wel weer een andere populist op zal staan die in korte tijd een groot aantal stemmen weet te vinden. En ook die gaat na een paar jaar schreeuwen weer ten onder waarna de oude regenten van CDA, VVD en CDA gewoon weer de touwtjes in handen nemen en met wat steun van partijen als D66 en Groen Links de baantjes in de top van de ministeries, bij de Provinciale Staten en de gemeenten onderling verdelen. Het is allemaal zo voorspelbaar geworden.

Voorspelbaar en – helaas – onveranderbaar. Goed beschouwd mag er dan wereldwijd heel wat gebeuren en zelfs in Europa is er verandering gaande maar in Nederland blijft uiteindelijk alles gewoon bij het oude. De machtsbasis schuift wat heen en weer, hikt wat mee met de dan in de mode zijnde populist, slacht die vervolgens subtiel af en zet zichzelf weer stevig op het pluche.

Nederlandse politiek. Gekenmerkt door een trage implosie van de eigen geloofwaardigheid. Ik denk dat ik de komende verkiezingsloterij, waar mijn steun aan wie dan ook al rap uitverkocht zal worden tezamen met de principes van maakt niet uit wie, maar een keer aan mij voorbij laat gaan. Net als die beker die men in Rome (niet Griekenland) ook maar liever aan zich voorbij liet gaan. 12 September, met wat mazzel ben ik dan niet in het land maar in Griekenland. Voor mij geen gifbeker maar Ouzo.

© 2012 Alice Anna Verheij