Zwaar gestraft.

Heel zwaar gestraft. De verkiezingen hebben voor een paar partijen stevige afstraffingen opgeleverd. De drie grote verliezers zijn het CDA, GroenLinks en de PVV. De politieke werkelijkheid is een welhaast angelsaksisch of Frans model. Labour versus de Conservatives, Parti Socialiste versus de Union pour un Mouvement Populaire. Polarisatie in extremo.

En hoe is dat zo gekomen?

Naar mijn overtuiging heeft het te maken met geloofwaardigheid, of vooral het gebrek daaraan. Ongeloofwaardigheid van de drie verliezers. Het CDA dat al meer dan een decennium de eigen uitgangspunten niet meer weet te vertalen in dagelijkse politiek en daar bovenop ook nog eens is gaan regeren met een partij die in de ogen en harten van de Christelijke achterban wel een gruwel moet zijn. De coalite met de VDD die alleen maar mogelijk was door een samenwerking met de fascistoïde PVV aan te gaan is een groot deel van de achterban dermate in het verkeerde keelgat geschoten dat die de partij de rug toegekeerd heeft. Inmiddels is in krap tien jaar tijd tweederde van de kiezers kwijtgeraakt. Het partijbureau aan het buitenom staat weer een stuk leger. Het CDA zit op alle gebied in een inmiddels dramatisch te grote jas. Er zitten nog veel teveel CDA bestuurders op zetels her en der in het land. Overigens is het slechts een kwestie van tijd voordat ook daar een einde aan komt. Dat deze partij nog uit dit dal kruipt mag inmiddels wel volslagen onmogelijk worden geacht. Het CDA is nu een partij van afhakers en ex pluchezitters. De samenleving is verder dan een paar decennia terug en het CDA heeft geen functie meer. Als het om Christelijke politiek gaat is de Christen Unie een helderder en geloofwaardiger alternatief.

GroenLinks is de tweede grote ongeloofwaardige. De partij is electoraal ten gronde gericht door de arrogantie van een dilettant politicus die een ongevraagde strijd voerde met een krachtenloze partijleidster die vooral uitblonk in uiterlijk vertoon en inhoudelijke lichtheid. Daarbij geteld dat ook GroenLinks de eigen principes verkwanseld heeft door een militaire operatie te ondersteunen in een land waar Nederland niets maar dan ook niets te zoeken heeft en de uitkomst kan onmogelijk nog een verrassing zijn. GroenLinks overigens is mijn partij, ik ben er lid van hoewel ik veel liever lid ben van een PPR. Alleen de PPR die aan de wieg stond van GroenLinks is opgelost in het geweld van de GroenLinkse carriëre politici die liever standpunten verlaten omwille van een kans op pluche onder de derrière dan de rug recht houden en principieel blijven staan waar de partij ooit voor was opgericht: een verantwoorde ecologische, pacifistische en sociale samenleving. Je zult maar net als ik pacifist zijn en politiek onderdak zoeken. Bij GroenLinks ben ik politiek dakloos gemaakt. En eerlijk is eerlijk, wat mij betreft mag de partij opgesplitst worden waarbij het oude gedachtengoed veilig gesteld wordt in een nieuwe partij. Gestoeld op het oprichtingsstatuut en het harde werk van met name de Politieke Partij Radicalen uit het verleden.

En dan de PVV. Geloofwaardigheid was er al niet in de ogen van de weldenkende Nederlanders maar inmiddels is ook bij de minder weldenkende nationalistische landgenoten lijkt het spel over te zijn. In de huidige politieke constellatie zal het duidelijk zijn dat die rare PVV de komende jaren wel zal oplossen in het historische duister van bruine partijen, racisme en cynisme. Het enige lid kan maar beter doen wat hij anderen aanzegt: het land uit. Heel ver weg, om nooit meer terug te komen.

En dus zitten we opgescheept met een Nieuw Paars. Want dat zoiets er gaat komen is politiek onontkomelijk. Want in alle eerlijkheid, de kiezers hebben de PvdA en de VVD de opdracht gegeven om samen ‘de hand aan de ploeg te slaan’. Het zal ertoe leiden dat de PvdA minder sociaal en meer regentesk wordt en de VDD minder kil en meer arrogant zal worden. En daar zitten we dan maar mooi mee de komende vier jaar. Want dat het nieuwe kabinet VVD-PvdA de rit zal gaan uitzitten is met de ruime meerderheid die ze hebben iets waartegen maar beter niet gewed kan worden. Die zo vaak genoemde stabiele periode zal er aan komen. Niet dat de samenleving daar beter van wordt want over kapitalistische socialisten in één regering met kapitalistische liberalen is een recept voor ongebreideld egoïsme voor de ‘haves’ in de samenleving. De ‘have not’s’ gaan het in ieder geval niet lichter krijgen. Rutte 2 zal de nieuwe rit in een coalitie met de PvdA als vanzelf gaan uitzitten want een dergelijk machtsblok van twee partijen in de kamer is lang niet vertoond.

Politiek Nederland zou weleens definitiever veranderd kunnen zijn dan menigeen denkt. En de gevoelens daarover mogen bepaald wel twijfelachtig zijn. Europa kan weer even een zucht slaken van verlichting over Nederland en de burger kan zich maar beter gaan voorbereiden op nog meer regels, structuren, eisen en beperkingen. Want dat is precies de sterke kant van beide beoogde coalitiepartners. Het is natuurlijk wel vervelend dat buiten de grote twee er geen enkele andere partij is die serieuze invloed op het regeringsbeleid zal kunnen hebben als Rutte en Samsom gewoon doen wat ze moeten doen: een regering samenstellen.

Alice Anna Verheij © 2012