Een schurend gat

Al jaren schuurt het bij me. ‘Schuren’ is het woord dat het beste past bij het basisgevoel dat me vaak domineert. De afgelopen week is weer raak wat dat betreft. Zoals altijd wanneer er goede zaken gebeuren of ik een doel bereikt heb.

Dat schuren zoals ik het noem, bestaat uit een gevoel dat ik visualiseer als het schuren aan een hol object waarbij als natuurlijk gevolg daarvan over langere tijd de wand steeds dunner wordt. Totdat op een zeker moment er gaten vallen in de wand of – in theorie althans – die wand ophoudt te bestaan. Waarmee ook het object ophoudt te bestaan. Hoewel, het is wellicht ook gelijkend op het maken van een goede klankkast van een viool of cello. Het hout wordt daarbij aan de binnenzijde immers ook geschuurd en bewerkt zodat het instrument precies die klank geeft die de maker voor ogen stond.

En wat in dat beeld met een object kan gebeuren, kan ook gebeuren met een mens. En dus ook met mij. In poëzie vertaald kan ik het wellicht uitleggen met een gedicht dat ik tijden terug eens schreef maar nooit publiceerde hier en voor de gelegenheid aangevuld heb met een laatste vers.

Er zit een gat in mij
een leegte ongevuld
t zit in mijn hoofd
en ergens aan mijn zij

Soms ook in mijn hart
het maakt me onrustig
en zelfs ten lange leste
ietwat verdrietig soms

Want helaas ik weet:
een gat hou je niet tegen
en ik ben niet degeen
die het ooit vullen kan

En toch, een klankkast
heeft ook gaten nodig
want het geluid moet er uit
op zijn allermooist

© 2012 Alice Anna Verheij

One thought on “Een schurend gat

Reacties zijn gesloten.