Dos cortados mas!

Ik kwam deze aanzet tot een kort verhaal tegen in de krochten van deze schrijfplek. Toch maar even publiek maken dan maar. Misschien de moeite waar om uit te werken tot een volwaardig verhaal? 

De volgende songtekst deed me denken aan een kort verhaal dat ik een paar jaar terug schreef, geïnspireerd door Barcelona. Mijn gedachten vlogen terug naar die stad en naar die vrouw in Budapest waarna alles samen smolt in het volgende korte verhaal waar ik aan werk. Maar eerst even de songtekst. Ken je Barcelona, hou je van een goede cortado? Dan begrijp je deze tekst.

 

Waking up
in Barcelona
asking for coffee
on a terrace
a beautiful waitress
her name was Desdemona
shouts to Juan:
” un cortado mas!”

un cortado mas, un cortado mas
no alcohol in the morning
un cortado mas, un cortado mas
sin leche please, serve it super strong

what a great feeling
on that little plaza
in the first sunshine
forget the second class
I asked again for
beautiful Desdemona
just to hear her say
“un cortado mas!”

un cortado mas, un cortado mas
no alcohol in the morning
un cortado mas, un cortado mas
sin leche please, serve it super strong

Come on girls,
Membo y un cortado

un cortado mas, un cortado mas
no alcohol in the morning
no cortado mas, no cortado mas
I’m fed up with coffee
I’ll take a fizzy
or a tinto de verano con fanta lemon

(© El tattoo del tigre – song: un cortado mas)

Un cortado… revisited.

Twee jaar geleden was het. In Barcelona. Een vreemde ontmoeting die me in een vreemde betovering had achtergelaten in ‘Tapelia’ op de Paseo de Gràcia. De vreemde handeling van het versnipperen van en achterlaten van oude foto’s in Casa Batlló. Twee jaar was ze uit mijn gedachten geweest in het besef dat de ontmoeting met haar eenmalig zou zijn. Na een tijdje herinnerde ik me haar gezicht niet meer en haar handelingen nauwelijks nog. Wat achterbleef was die langzaam sluimerende betovering die de ontmoeting inhield. Maar die betovering was ook afgezwakt. Zoals tijd alles afzwakt. Ik kon me amper nog herinneren hoe haar tengere gestalte, ravenzwarte lange haar en groene ogen me hypnotiseerden. Hoe ik niet kon voorkomen haar te volgen, de metro uit naar Casa Batlló en vervolgens naar dat kleine restaurantje op die bijzondere boulevard in die stad die me met haar gekte in een constante greep had gehouden. Zelfs het beeld van haar tegenover me aan het kleine tafeltje met tussen ons in twee cortado’s was gaan verwateren in de Hollandse regen.

Tot deze morgen.

Het was in September op de Grote Markt in de stad waar ik woon maar niet leef. De tijd vergleed met het schrijven van enveloppen waar mijn boeken in verdwenen als een geliefden tussen witte lakens. Ik was geconcentreerd. Dit is één van de weinige zaken in deze stad die een fatsoenlijke cortado serveert. Het Spaanse kopje koffie dat in tegenstelling tot de Italiaanse espresso je niet doet verteren door een te bittere caffeïneshot maar die je de individuele bonen doet proeven. Maar alleen als je haar begrijpt. Ik was zo druk dat ik weliswaar merkte dat er iemand tegenover me ging zitten maar niet door had dat zij het was. Mijn hoofd stond niet naar het kijken naar een andere vrouw, er was teveel gebeurt immers. Mijn rust lag in het schrijven, mijn onrust had ik achtergelaten in mijn bed.

Ze had gezwegen en wat met haar telefoon gerommeld, mijn niet verstorend tot het moment dat het laatste boek in het smetteloze wit verdwenen was, gereed om naar het postkantoor te worden gebracht. Ik legde mijn pen opzij en klapte mijn laptop dicht. Het was tijd om even te ontspannen. Binnen enkele seconden kruisten onze blikken en in plaats van deze weg laten dwalen, werd ik gevangen. Er trok een wenkbrauw licht op boven een groen oog onder zwart haar. Het andere oog verstopt achter een lok alsof ze een sluier droeg. Op de achtergrond klonk een lied: ‘Waking up in Barcelona, asking for coffee on a terrace. A beautiful waitress, her name was Desdemona, shouts to Juan: ” un cortado mas!”…’
Haar blik hield mij vast en ik de hare. Zonder op te kijken riep ze naar de serveerster achter de lange bar: ‘Dos cortados mas!’. Om haar mond een glimlach. Ze hield mijn blik vast en langzaam maar zeker kwam ze terug in mijn herinnering. Alsof er een mist in flarden werd weg geblazen en ik voelde weer die kus op mijn voorhoofd van twee jaar terug.

But…
I took me a while.
How did you? Why?
Not important, I know I never left you.
I don’t understand.
I never left your mind. I never will.

© 2012 Alice Anna Verheij

6 thoughts on “Dos cortados mas!

  1. Alles goed en wel, maar een cortado heeft per definitie een beetje melk. Niet te vergelijken met een espresso dus en “sin leche” is niet van toepassing.

      • Niet letterlijk, maar de vergelijking met een Italiaanse espresso impliceert dat je het over een café solo hebt. Ook het proeven van “individuele bonen” (?) lijkt niet over met melk aangelengde koffie te gaan. Overigens kan een bar aan de Paseo de Gracia zitten of aan de Passeig de Gràcia, maar niet aan de Paseo de Gràcia. “Vreemde ontmoeting”, “vreemde betovering” en “vreemde handeling” is wel een beetje veel van het vreemde, en “van het versnipperen van en achterlaten van” is wel heel veel “van”. De zin “Twee jaar was ze uit mijn gedachten geweest in het besef dat de ontmoeting met haar eenmalig zou zijn” is onbegrijpelijk. “Mas” in het gebruikte citaat moet “más” zijn. De chronologie van de gebeurtenissen is volstrekt onduidelijk. “Als een geliefden”! “Maar alleen als je haar begrijpt”: wie of wat? “Er was gebeurt”! Etcetera, etcetera…

      • Ik heb het niet over een cafe solo.
        De tekst is een schets, zie de zin vooraf. Een idee om mogelijk uit te werken. Het is een vervolgje op een veel erdere tekst uit 2007 (naar ik meen). In de definitieve versie (Engelstalig) vallen de verschillende zaken wel op hun plek, zijn er andere tjdlijnen en veranderingen van locaties. Soms is schetsen prettig om een idee te vormen. Even niet schrijven in het strakke stramien van een roman waar de lijnen vooraf uitgewerkt zijn is wel even prettig op dit moment.
        Dank voor de opmerkingen dus.

    • Ze draagt altijd rood. Met zwart bont en zwarte manchetten en zwarte stilettos die voor een gewoon mens te hoog zijn maar voor haar geschapen leken te zijn.

Reacties zijn gesloten.