Hoe machtswellust het CDA om zeep hielp.

Gisteren stond er een interview met Maxime Verhagen in de Volkskrant. De gevallen voorman van het gevallen CDA spreekt er over het gevallen kabinet Rutte 1 en dan met name de totstandkoming daarvan. Het interview maakt een paar dingen glashelder. Het toont hoe Verhagen als een soort zonnekoning van het CDA de formatie van Rutte 1 bestierde voor zijn partij, en wat daar van kwam.

Vooraf: ik ben geen CDAer, nooit geweest en zal het nooit worden.

wilders gedragenCartoon over de rol van Verhagen (en Rutte) ten tijde van de vorming van Rutte 1 (Haarlems Dagblad)

In het interview geeft Verhagen aan dat hij had verwacht na gesprekken met de CDA kamerleden Koppejan en Ferrier dat die niet akkoord zouden gaan met een VVD-CDA-gedoog PVV kabinet. Het is een dwaas argument want hiermee verschuilt hij zich achter de ruggengraatloosheid van twee fractieleden en gebruikt dat om zijn eigen ruggengraat te spalken. Het is het argument van iemand die te strak ingesnoerd zit in een beklemmend korset. Hij zegt in dat interview ook dat hij niet had verwacht dat een gedoogkabinet zou worden uitgelegd als een PVV-kabinet. Die ontboezemingen zijn bijzonder. Bijzonder omdat hieruit blijkt dat één van de belangrijkste voormannen van een op dat moment relevante politieke partij iemand is met een flink probleem. Is Verhagen nu een machtswellusteling geweest, of een naïeveling, een manipulator of gewoon een kluns met een totaal gebrek aan politiek-electoraal inzicht?

Natuurlijk neig ik naar het eerste hoewel hij het laatste doet voorkomen. Want hoe zuiver ben je als politicus wanneer je een abjecte regeringsconstructie tegen de mening van een zeer groot deel van de eigen achterban en een nog groter deel van de samenleving er doorheen probeert te drukken en de enkelingen die zich daar publiekelijk tegen verzetten onder druk zet? Om jaren later, wanneer het allemaal in het gezicht ontploft is met de roet nog op de facie aan te geven dat juist die twee niet voldoende standvastigheid hadden om de consequenties van hun standpunt te nemen op dat zo belangrijke moment. Dat kan alleen maar een door en door slecht politicus zijn die alleen maar wil dat zijn partij in de regering komt. Ten koste van de principes van zijn eigen partij, tegen de eigen ideologie in en tegen de mening in van zowat (en in retrospectief ruim) de helft van de eigen partijleden. Als we de beelden van ‘de deur’ in de herinnering nemen dan zagen we toen toch echt een Verhagen die doelgericht aanstuurde op regeringspluche.

Natuurlijk viel dat kabinet want een gedoogkabinet zou gekund hebben als de gedogende partij een fatsoenlijke was, maar dat was de PVV niet. Integendeel zelfs. Natuurlijk kreeg Verhagen’s partij de trekken thuis en werd eerst gekortwiekt en toen gedecimeerd tot een marge partijtje. Het Groen Links van de Christelijke politiek met een zeteltal dat wellicht voor de SGP een mooi streefgetal is maar voor dat CDA een niet eerder vertoont historisch dieptepunt. De partij zal er ook niet meer bovenop komen want de afrekening door de kiezers lijkt bestendig te zijn. Het CDA heeft afgedaan. Good riddens natuurlijk want een partij die zo met de eigen achterban en ideologie omgaat heeft geen moreel bestaansrecht.

De politiek is veranderd en Verhagen c.s. beginnen nu pas te beseffen hoezeer. Op dit moment wordt het land geregeerd door ongebreideld kapitalistisch egoïsme in de vorm van een VVD kabinet dat in het zadel wordt gehouden door een PvdA die in enkele decennia getransformeerd lijkt te zijn van een socialistische partij in een kapitalistische partij. Het gestuntel van Verhagen heeft niet alleen het CDA onderuit gehaald maar ook het land opgezadeld met de resultaten van electorale walging die omgezet is in waar het land nu mee te maken heeft: een regering die alles sloopt waar dit land goed in was.

Daarmee, en met het dwaze interview in de Volkskrant, heeft Verhagen de twijfelachtige eer aan de wieg te hebben gestaan van het meest rampzalige decennium in de Nederlandse politiek sinds de tweede wereldoorlog. De man zal ongetwijfeld in het bedrijfsleven een prima plek vinden, want zo gaat dat met slechte politici met machtswellust. De kiezer mag dan iemands partij afstraffen (en indirect de man), het grote geld in het bedrijfsleven ziet niets liever dat dit soort mensen aan hun roer komt staan. Verhagen past vrij goed in het rijtje met Kok, Bos en al die anderen die de politiek gebruikt hebben als een route naar zelfverrijking.

Verhagen, fijn dat hij de politiek uit is. De man was alles behalve een verrijking, zijn laatste interview onderstreept dat nog eens.

© 2012 Alice Anna Verheij