Transgender zorg en -rechten in Nederland en het bedrog door de politiek.

De discussie loopt al jaren en de stapel toezeggingen van politiek leiders van CDA, VVD, PvdA, SP, Groen Links en D66, zou wanneer opgeschreven en uitgeprint een respectabel aantal pagina’s beslaan. Nog geen jaar terug (voor de val van Rutte 1) waren alle grote partijen het er over eens: aan de slechte situatie van transgenders in Nederland moest een eind komen. Geld werd uitgetrokken voor bevordering van kennis bij de overheid over de problemen die mensen als ik ondervonden en ondervinden. Onderzoeksinstituten kregen opdracht om dat inzicht te verschaffen. Dat inzicht kwam er en de rapporten van het Centraal Bureau voor de Statistiek (in opdracht van het UWV), heel recent van het Sociaal Cultueel Planbureau en anderen schetsten een triest beeld. Voor meer informatie kunt u op deze site wat rondsnuffelen in de categorie ‘transgender’ of naar het TNN gaan: http://transgendernetwerk.nl

help

Op zo ongeveer alle gebied worden transgenders ernstig achtergesteld. De werkloosheid is verhoudingsgewijs extreem groot, er zijn grote problemen in de zorg door wachtlijsten en een slecht vergoedingensysteem, sociale uitsluiting is aan de orde, net zoals armoedeval en maatschappelijke discriminatie. In het kort: een leven van transgender betekend maar al te vaak een leven in de marges van de samenleving waarbij basisrechten je onthouden worden. Dat is dan nog los van de al bekende feiten als de gedwongen onvruchtbaarheid ten behoeve van juridische geslachtswijziging wat een grove mensenrechten schending is waarvoor de Nederlandse staat al zeer regelmatig voor op de vingers is getikt.

Internationaal slaat Nederland een modderfiguur als voormalig tolerant land en voorloperland dat inmiddels alles behalve tolerant en nadrukkelijk een achterhoede land is geworden. Landen als Ierland, Groot Brittannië en zelfs Spanje brengen het er wat betreft wetgeving stukken beter vanaf. De Europese Unie heeft net als bijvoorbeeld Human Rights Watch Nederland aangesproken op de bestaande situatie.

We zijn weer een jaar later. De verkiezingen zijn voorbij en er is crisispraat in de hele politiek. Er moet bezuinigd worden. Van die eenvoudiger juridische geslachtswijziging is het nog steeds niet gekomen. Het wetsvoorstel is er nog altijd niet door. Het recente SCP rapport is erg negatief over de maatschappelijke positie van transgenders waarbij vooral de ontoegankelijkheid van goede zorg en de bedroevende inkomenspositie en maatschappelijke positie opvallen. Onderkend wordt dat er problemen zijn met acceptatie in de samenleving doordat veel transgenders vereenzamen. Dat heeft rechtstreeks te maken met de onmogelijkheid of voor sommigen onbetaalbaarheid van correctie van secundaire geslachtskenmerken. Die groep zal door de crisis alleen maar groeien in de komende jaren. Het percentage zelfdodingen en het aantal transgenders dat daar over nadenken of nagedacht hebben is groot. Daarmee wordt eigenlijk onderstreept dat de huidige organisatie van die zorg en de financiering ervan slachtoffers maakt. Ik kan dat helaas uit eigen ervaring bevestigen want het is echt geen sprookje.

En wat doet de tweede kamer dus wanneer een herstel van het vergoedingenstelsel ten behoeve van vergoeding van correctie van secundaire geslachtskenmerken aan bod komt?

Precies: ze stemde het weg.

Met uitzondering van Groen Links, D66 en de Partij voor de Dieren hebben de partijen gestemd tegen het voorstel om op de zorgbegroting van 60 miljard 200.000 euro beschikbaar te stellen voor het verlenen van vergoeding voor de noodzakelijke aanpassing van secundaire geslachtskenmerken. Partijen als CD, PvdA, VVD en SP stemden tegen het voorstel terwijl voor de verkiezingen zij allemaal meerdere malen aangaven dat die vergoeding terug zouden moeten komen. (In 2005 schafte het toenmalige kabinet ze af.)

Algemeen wordt erkend dat het voor transgenders bijzonder moeilijk is om werk te behouden of een baan te vinden na baanverlies. Omdat ze transgender zijn en op de werkvloer men daar niet mee uit de voeten kan. Of omdat werkgevers liever geen ‘probleemgeval’ in dienst nemen. Dat komt door onder andere door het stigma van de ‘man in de jurk’ dat veel transvrouwen opgedrukt krijgen (over transmannen wordt amper gesproken of gedacht in de maatschappij). Dat problemen met gezichtsbeharing en het niet hebben van een vrouwelijk figuur (in verband met te geringe of afwezigheid van borsten) voor transvrouwen dat stigma bevestigd is duidelijk zodra men zich in de materie verdiept en de politieke partijen zijn zich daar heel goed van bewust. Alle fracties hebben uitgebreide informatie van organisaties als COC en Transgender Netwerk Nederland hierover ontvangen. Naast dus die rapporten die niets aan duidelijkheid te wensen over laten.

En toch werd donderdagnacht dit wetsvoorstel afgestemd.

Hiermee zijn transgenders in Nederland were jaren achteruit gezet. Hoop op verbetering van de zorg op afzienbare termijn is er niet. De wachtlijsten voor geslachtsaanpassende operaties zijn langer geworden in de afgelopen jaren, de vergoedingen zijn veel te beperkt en de kosten voor volwaardige behandeling zijn te hoog voor veel van ons die naast alle problemen van een maatschappelijk transitie die gehinderd wordt door de eisen van het medisch behandelprotocol in combinatie met de afwezigheid van goede ondersteunende zorg en correctie van secundaire geslachtskenmerken. Het leven van transgenders wordt er in tegenstelling tot de nadrukkelijke politieke toezeggingen niet beter op in Nederland maar juist slechter.

Dat partijen als de VVD, PvdA en de SP, die altijd achter verbetering van rechten en zorg van transgenders stonden, dit voorstel afgestemd hebben is ronduit schandelijk. Kiezersbedrog van de bovenste plank naar een kwetsbare groep mensen. Bedrog van partnerorganisaties van de overheid, bedrog van tienduizenden mensen. De enige conclusie die overblijft is dat de transgenders in Nederland van de politieke partijen die in dit land de dienst uitmaken niets te verwachten hebben. Afgelopen donderdagnacht is er in het gebouw van de Tweede Kamer een dieptepunt bereikt in het recht doen aan een normaal leven voor transgenders. De regeringspartijen ondersteund door CDA en VDD zijn daar verantwoordelijk voor. Rechtstreeks.

Mijn walging over zoveel bedrog over de ruggen van een groep mensen voor een bedrag dat verdampt in de marges van de totale zorgbegroting kan ik met geen pen beschrijven. Ze is groter dan wat u hier leest. Voor mij, en vele anderen met mij, kan de politiek gestolen worden. De politieke partijen CDA, SP, VVD en PvdA zijn mijn vijanden. Ze maken mij en mijn lotgenoten het leven zuur en we hebben niets goeds van ze te verwachten.

Ik wens de fractieleden van SP, CDA, VVD en PvdA een uiterst onprettige Kerst toe en een bijzonder ongelukkig 2013. Vanuit het diepst van mijn hart. Beste kamerleden: sterf van mijn part! U bent het niet waard om op de zetels in de tweede kamer te zitten.
Laat ik milder zijn, ik wens alle vrouwelijke tweede kamerleden van die partijen overmatige baardgroei en het verlies van hun borsten en de mannelijke tweede kamerleden castratie in combinatie met een lang publiekelijk leven toe.

Voor de criticasters: ik heb die noodzakelijke aanpassingen om mijzelf maatschappelijk aanvaardbaar als vrouw te kunnen presenteren laten doen, van mijn eigen laatste geld. De keuze was een leven als een schaduw van wie ik eigenlijk ben of armoede. Ik koos het tweede want er is wat dat betreft nooit een stuiver vergoed. Ik ben blij dat ik die keuze maakte want ik leef en het gaat steeds beter, maar de keuze betekende een verscherping van de armoedeval die toch al mijn deel was. Wat verklaard waarom ik hier zo boos over ben. Anderen na mij zullen het niet beter krijgen en dat gun ik geen mens, sterker nog: het is mensonterend.

© Alice Anna Verheij

7 thoughts on “Transgender zorg en -rechten in Nederland en het bedrog door de politiek.

  1. Wat me vooral treft in het verhaal is de marginalisatie van transgenders; armoedeval; vereenzaming; hogere zelfdodingscijfers. Een eyeopener voor mij. Politici – zeker die van nu – kruipen dicht op de hartslag van de samenleving… Van een samenleving die zich dus kennelijk niet of niet voldoende bekommert om de marginalisatie van onze groep. Hoe veranderen we dat?

    • Dag Marit,

      emancipatie begint altijd met het afschaffen van wetgeving die een groep apart zet. Dat is precies wat de politiek tot op heden nalaat. Verder zal een achtergestelde groep door wet en politiek beschermd moeten worden. Betere zorg, extra investering in een beter arbeidsklimaar en ont-stigmatisering van transgenders zou aan de orde moeten zijn. Helaas is dat alles een utopisch beeld want het begin is zelfs al een probleem zo blijkt.
      Verder zouden trangenders zichtbaar en uitgesproken moeten zijn, een vereiste voor emancipatie. Helaas is dat strijdig met het verlangen van veel transgenders om ongezien op te gaan in de samenleving.

      Alice Anna

  2. Beste Alice,

    de SP heeft tegen dit amendement gestemd omdat we de wijze van financieren niet goed vinden en waar het geld gehaald wordt ook niet. Wij zijn voor het financieren van deze zorg via de basisverzekering, zo organiseer je dat iedereen er recht op heeft (bijvoorbeeld ook mensen met een genetische afwijking en daardoor afwezige borstgroei is).

    Ik hoop met dit bericht jouw interpretatie over ‘in de steek laten’ recht te zetten, dat is geenszins het geval. De voorstelde oplossing via een fonds en de wijze waarop het gefinancieerd wordt, is volgens ons niet de juiste wijze.

    Met groet,

    Eelco Eikenaar
    Beleidsmedewerker SP Tweede Kamerfractie

    • Beste Eelco,

      wat een flutredenering! Als jullie het zorgsysteem willen aanpassen dan is het bepaald ongepast om herstel van goede zorg voor transgenders daarvoor te gebruiken.
      Jullie weten dondersgoed dat in het verleden die zorg uitgebreider was en dat bij het beperken daarvan deze argumenten niet aan de orde waren.
      Jullie vergelijken de zorg voor mensen als ik met de zorg voor mensen in geheel andere situaties en dat is een schandalige manier van redeneren.

      Hiermee maken jullie jezelf niet geloofwaardiger maar nog hypocrieter. Vergeet niet dat jullie toezeggingen hadden gedaan die niet waargemaakt zijn.

      Jullie moeten je diep schamen!

      Alice Anna Verheij

      • Typisch… de SP heeft diezelfde week een toezegging gedaan van 12 miljoen euro voor “aidsbestrijding”. Nota bene geld voor een vreemd land. Maar daar is de 2e kamer niet vies van: zoveel mogelijk belastinggeld naar het buitenland. De eigen burgers kunnen stikken. Niets mis met bestrijding van aids, maar kon daar geen 250.000 euro af? is dat nou zoveel gevraagd? het is niet eens 5% van het budget.

  3. De essentie van mijn tekst is de herhaalde politieke onbetrouwbaarheid die regel is en geen uitzondering als het om transgenders gaat. En hoewel politiek en onbetrouwbaarheid zich gedagen als synoniem is het vooral een vingerwijzing naar de zogenaamde belangenorganisaties die stelselmatig hun bewezen onterechte vertrouwen geven aan diezelfde politiek. Partijen als de VVD, PvdA en zelfs SP, verklaren en verklaarden zich structureel solidair met transgenders maar zien er geen enkel probleem heen onze groep nu een mes in de rug te steken. Dat vergt collectieve verontwaardiging, schandpalen, pek en veren en bakstenen door de ruiten van de partijbureaus van deze verradelijke organisaties. Ze zijn niet degenen die ons helpen aan een normale maatschappelijke positie, ze zijn onze vijanden. Het wordt hoog tijd dat het naïeve wereldje van belangenorganisaties dat door krijgt en de weg gaat kiezen van gerichte en harde acties in plaats van achterkamer gekonkel met structurele patologische leugenaars.
    Ik ben wat dat betreft nog mild in mijn oordeel en walging zoals ik die uit want de werkelijkheid is dat dit soort zaken mij op de rand brengen van een reactie die ik mezelf niet toe sta. Het door mij toegewenste ongeluk in 2013 aan al die kamerleden persoonlijk is wat dat betreft zeer gemeend. Ik ben voor een oog om oog, tiet om tiet aanpak.

  4. Ongeacht wat de geargumenteerde politieke ‘betrouwbaarheid’ inhoudt, deel ik de mening dat men zich de ogen uit de kop moet schamen. juist als het om erkende en herhaaldelijk bevestigde mensenrechtenschending gaat. Tegelijk geldt dat helaas zaken als- misgevatte – betrouwbaarheid een belangrijke rol spelen. Het is een beeetje als met de dominotheorie: als we er één toestaan, komen er talloze andere groepen. Men zou op zoek gaan naar andere bronnen om de nood te lenigen. Dat kan het praktische probleem oplossen, maar levert geen politieke erkenning op. Daarmee worden we dus aan de achterdeur geholpen. Stiekem, afhankelijk van goedwillende medici en departementale charitas.
    Alleen erkenning helpt ons verder en dolitiek toont wederom daar geen gevoel voor te hebben. Het staatshuishoudboekje mag nog steeds geen cent teveel uitgeven aan zorg. Terwijl elders tonnen over de balk gekieperd worden. Tja.

Reacties zijn gesloten.